Ο Ντομπραίν άνοιξε με τον αντίχειρά του το ένα μάτι της Κολαβήρ, με μια κίνηση όχι και τόσο απαλή. «Σαν να χτυπήθηκε με ρόπαλο. Κρίμα που δεν έσπασε το λαιμό της πέφτοντας στα σκαλοπάτια. Τέλος πάντων, θα εξοριστεί και θα μάθει να ζει σαν αγρότισσα». Μια φευγαλέα, ακανόνιστη και συγκεχυμένη μυρωδιά αναδύθηκε από τη μεριά της Φάιλε.
Ξαφνικά, ο Πέριν συνειδητοποίησε τι ήταν αυτό που πρότεινε η γυναίκα του τόσο εμμέσως και που ο Ντομπραίν είχε απορρίψει με πλάγιο τρόπο, κι η κάθε τρίχα του κορμιού του φάνηκε να τσιτώνεται. Γνώριζε εξ αρχής ότι είχε παντρευτεί μια πολύ επικίνδυνη γυναίκα. Απλώς, δεν ήξερε πόσο επικίνδυνη ήταν. Ο Άραμ κοιτούσε πλάγια την Κολαβήρ, με τα χείλη σουφρωμένα και το μυαλό συσκοτισμένο. Θα έκανε τα πάντα για τη Φάιλε.
«Δεν νομίζω πως θα άρεσε στον Ραντ, αν συνέβαινε κάτι που θα εμπόδιζε τη μεταφορά της στη φάρμα», είπε σταθερά ο Πέριν, ρίχνοντας ματιές πότε στον Άραμ και πότε στη Φάιλε. «Ούτε και σε μένα θα άρεσε κάτι τέτοιο». Ένιωθε μάλλον υπερήφανος για τον εαυτό του. Τους μιλούσε εμμέσως, όπως κι αυτοί.
Ο Άραμ έκανε μια φευγαλέα υπόκλιση —σημάδι πως είχε πιάσει το νόημα- αλλά η Φάιλε προσπαθούσε να φανεί αθώα, κουνώντας απαλά τη βεντάλια της και κάνοντας την ανήξερη. Ο Πέριν συνειδητοποίησε άξαφνα πως οι οσμές του φόβου δεν προέρχονταν όλες από τους ανθρώπους που συνωστίζονταν στην πόρτα. Ένα λεπτό, αδιόρατο νήμα ξεπηδούσε από την κοπέλα. Ελεγχόμενος φόβος μεν, αλλά φανερός.
«Τι συμβαίνει, Φάιλε; Μα το Φως, πίστευες πως κέρδισαν η Κόιρεν κι η παρέα της...» Το πρόσωπό της παρέμεινε αμετάβλητο, αλλά αυτό το λεπτό νήμα φόβου έγινε εντονότερο. «Γι’ αυτό δεν είπες τίποτα εξ αρχής;» τη ρώτησε ήρεμα ο Πέριν. «Φοβόσουν πως γυρίσαμε για να παίξουμε το ρόλο των ανδρείκελων, ενώ αυτοί κινούσαν τα νήματα;»
Η Φάιλε κοίταξε το πλήθος που αραίωνε γοργά, στην άλλη άκρη της Μεγάλης Αίθουσας. Ο κοντύτερος από αυτούς βρισκόταν σε αρκετά μεγάλη απόσταση κι όλοι τους έκαναν φασαρία. Η κοπέλα, ωστόσο, μίλησε χαμηλόφωνα. «Οι Άες Σεντάι είναι ικανές για κάτι τέτοιο, απ' ό,τι έχω ακούσει. Άντρα μου, κανείς δεν ξέρει καλύτερα από μένα πόσο δύσκολο είναι για τις Άες Σεντάι να σε χρησιμοποιήσουν σαν ανδρείκελο, πολύ δυσκολότερο από το να το κάνει ο ίδιος ο Αναγεννημένος Δράκοντας, αλλά όταν επέστρεψες φοβήθηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά». Η πρώτη της παρατήρηση προκάλεσε ικανοποίηση στη μύτη του Πέριν, σαν μικρές, ευχάριστες φυσαλίδες, κι η οσμή της, δυνατή κι ατόφια, απέπνεε θαλπωρή, στοργή κι αγάπη, αλλά τα τελευταία της λόγια ήταν αρκετά για να σβηστούν όλα αφήνοντας μονάχα αυτό το αδιόρατο, τρεμουλιαστό νήμα του φόβου.
«Μα το Φως, Φάιλε, είναι αλήθεια. Ό,τι είπε ο Ραντ είναι αληθινό. Άκουσες άλλωστε τον Ντομπραίν και τον Άραμ». Η Φάιλε χαμογέλασε, ένευσε κι άρχισε να ασχολείται ξανά με τη βεντάλια της. Πάντως, το νήμα του φόβου δεν έπαψε να πάλλεται ακόμα στα ρουθούνια του. Αίμα και στάχτες, τι πρέπει να κάνει κανείς για να την πείσει; «Θα βοηθούσε καθόλου αν έβλεπε τη Βέριν να χορεύει σα'σάρα; Θα το έκανε αν της το ζητούσε». Αστειευόταν. Το μόνο που ήξερε για το σα'σάρα ήταν ότι επρόκειτο για έναν επαίσχυντο χορό κι ότι η Φάιλε είχε παραδεχτεί κάποτε ότι ήξερε πώς χορεύεται, αν και προσφάτως τα μάσησε και τα αρνήθηκε όλα. Ο Πέριν μπορεί να αστειευόταν, αλλά η κοπέλα έκλεισε τη βεντάλια της κι άρχισε να τη χτυπάει μαλακά πάνω στην παλάμη της. Ήξερε τι σήμαιναν οι κινήσεις της. Παίρνω πολύ σοβαρά τους υπαινιγμούς σου.
«Δεν ξέρω τι θα ήταν αρκετό, Πέριν». Ρίγησε ελαφρά. «Υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να καταφέρει μια Άες Σεντάι, κάτι στο οποίο να μην μπορεί να αντεπεξέλθει από τη στιγμή που θα πάρει εντολή από τον Λευκό Πύργο; Μελετώντας την ιστορία, έμαθα να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές. Η Μασέρα Ντοναβέλ έκανε εφτά παιδιά στον άντρα τον οποίο απεχθανόταν, άσχετα από το τι λένε οι διηγήσεις, η Ισέμπαϊλ Τομπάνι παρέδωσε τα αδέρφια που τόσο αγαπούσε στους εχθρούς τους, μαζί με το θρόνο του Άραντ Ντόμαν, ενώ η Τζέστια Ρέντχιλ...» Ρίγησε ξανά, όχι και τόσο ελαφρά αυτή τη φορά.
«Μη στεναχωριέσαι», μουρμούρισε ο Πέριν, τυλίγοντάς τη με τα χέρια του. Είχε μελετήσει κι αυτός κάμποσα ιστορικά βιβλία, αλλά ποτέ του δεν συνάντησε αυτά τα ονόματα. Η θυγατέρα ενός άρχοντα λαμβάνει διαφορετική εκπαίδευση από τον μαθητευόμενο ενός σιδερά. «Όντως, είναι αλήθεια». Ο Ντομπραίν απέστρεψε τη ματιά του. Το ίδιο έκανε κι ο Άραμ, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης.
Αρχικά, η κοπέλα αντιστάθηκε, αν και κάπως άτονα. Ο Πέριν δεν ήταν σίγουρος σε ποιες περιπτώσεις είχε την τάση να αποφύγει έναν δημόσιο εναγκαλισμό και σε ποιες περιπτώσεις τον αποδεχόταν. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι, αν η Φάιλε δεν ήθελε κάτι, φρόντιζε να γίνει κατανοητό, με ή χωρίς λόγια. Αυτή τη φορά, φώλιασε το πρόσωπό της στο στήθος του και τον αγκάλιασε, σφίγγοντάς τον μάλιστα πιο γερά.