Ο Πέριν έκανε να τον πιάσει από το μπράτσο, αλλά πριν προλάβει να κουνηθεί ο Ραντ είχε ήδη βγει από το δωμάτιο, κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Φαίνεται πως δεν ήταν πια ο εαυτός του. Μια δυο μέρες; Πού στο Φως σκόπευε να τον στείλει ο Ραντ, αν όχι στο στράτευμα που συγκέντρωνε στους Κάμπους του Μαρέντο;
«Άντρα μου», είπε η Φάιλε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, «διαθέτεις το θάρρος τριών αντρών και τη διαίσθηση ενός μωρού στην κούνια. Πώς γίνεται να έχει ένας άνθρωπος υπέρμετρο θάρρος και τόσο χαμηλή επίγνωση;»
Ο Πέριν γρύλισε αγανακτισμένος. Απέφυγε να αναφέρει τις περιπτώσεις των γυναικών που αναλάμβαναν να κατασκοπεύσουν εγκληματίες οι οποίοι ήξεραν στα σίγουρα ότι τους κατασκόπευαν. Οι γυναίκες υπερηφανεύονταν ανέκαθεν ότι ήταν πιο λογικές από τους άντρες αλλά, από προσωπική πείρα, ο Πέριν ελάχιστες φορές είχε διαπιστώσει κάτι τέτοιο.
«Τέλος πάντων, ίσως να μη θέλω να ακούσω την απάντηση, ακόμα κι αν την ξέρεις». Τέντωσε τα χέρια πάνω από το κεφάλι της και γέλασε με αυτό το λαρυγγώδες γέλιο. «Άλλωστε, δεν ήθελα να τον αφήσω να χαλάσει την καλή ατμόσφαιρα. Εξακολουθώ να νιώθω αυθάδης σαν επαρχιώτισσα... Γιατί γελάς; Σταμάτα να γελάς εις βάρος μου, Πέριν τ' Μπασίρε Αϋμπάρα! Πάψε πια, άξεστε μπουνταλά! Αν δεν...»
Ο μόνος τρόπος να βάλει ένα τέλος στο λογύδριό της ήταν να τη φιλήσει. Όταν βρέθηκε στην αγκαλιά της, ξέχασε και τον Ραντ και τις Άες Σεντάι και τις μάχες. Η Φάιλε του υπενθύμιζε ότι, επιτέλους, είχε φθάσει σπίτι.
7
Λάκκοι και Παγίδες
Ο Ραντ ψηλάφισε το Σκήπτρο του Δράκοντα στο χέρι του, αισθάνθηκε το περίγραμμα από τους σκαλιστούς Δράκοντες πάνω στη στιγματισμένη του παλάμη το ίδιο έντονα σαν να τους χάιδευε με τα δάχτυλά του, κι ωστόσο έμοιαζε να είναι το χέρι κάποιου άλλου. Αν κοβόταν με τη λάμα, θα ένιωθε τον πόνο... και θα συνέχιζε. Ο πόνος θα ήταν πρόβλημα κάποιου άλλου κι όχι του ίδιου.
Αιωρούνταν στο Κενό, περικυκλωμένος από μια κενότητα πέρα από κάθε γνώση, και το σαϊντίν γέμιζε την ύπαρξη του προσπαθώντας να τον κονιορτοποιήσει κάτω από ένα ψύχος που ράγιζε ατσάλι και μια ζέστη που έκανε τις πέτρες να παίρνουν φωτιά, κουβαλώντας στο ρου του το μίασμα του Σκοτεινού, χύνοντας τη διαφθορά στα κόκαλά του. Κατά βάθος, φοβόταν μερικές φορές. Δεν τον έκανε να νιώθει τελείως άρρωστος, όπως κάποτε, αλλά το φοβόταν περισσότερο από παλιά. Και μέσα από αυτόν τον κυκεώνα φωτιάς, πάγου και διάβρωσης ξεπηδούσε... η ζωή. Αυτή ήταν η σωστή λέξη. Το σαϊντίν προσπαθούσε να τον καταστρέψει, αλλά τον γέμιζε και με μια ξέχειλη ενεργητικότητα. Απειλούσε να τον θάψει, αλλά τον ξελόγιαζε κιόλας. Ο πόλεμος για την επιβίωση, η πάλη να μην καταστραφείς ολοκληρωτικά, έκαναν εντονότερη τη χαρά της ατόφιας ζωής. Έμοιαζε γλυκιά, ακόμα κι αν ήταν βυθισμένη στον ρύπο. Πώς θα ήταν, άραγε, αγνή κι αμόλυντη; Σίγουρα πέρα από κάθε φαντασία. Επιθυμούσε να ρουφήξει κι άλλο, όσο υπήρχε ακόμα.
Να ποιο ήταν το θανατηφόρο θέλγητρο. Ένα λάθος βήμα, κι η ικανότητα της διαβίβασης θα του αφαιρούνταν για πάντα. Ένας λάθος υπολογισμός και, στην καλύτερη περίπτωση, θα έχανε το μυαλό του ενώ στη χειρότερη θα πέθαινε επί τόπου, καταστρέφοντας πιθανόν κι ό,τι υπήρχε γύρω του. Δεν ήταν η τρέλα που πάλευε να βγει στην επιφάνεια. Ήταν σαν να περπατούσες με δεμένα τα μάτια πάνω από έναν λάκκο γεμάτο μυτερούς πασσάλους, μεθυσμένος τόσο πολύ από την αίσθηση της ζωής που, το να σκεφτείς να τα παρατήσεις, θα ισοδυναμούσε με το να σκέφτεσαι έναν κόσμο βυθισμένο σε αποχρώσεις του γκρίζου. Αυτό δεν ήταν τρέλα.
Οι σκέψεις του χόρευαν στο ρυθμό του σαϊντίν, ξεγλιστρούσαν προς το Κενό. Η Ανούρα, να τον κοιτάει με το χαρακτηριστικό βλέμμα των Άες Σεντάι. Τι παιχνίδι έπαιζε η Μπερελαίν; Δεν είχε αναφέρει ποτέ ότι υπήρχε μια σύμβουλος Άες Σεντάι. Κι οι υπόλοιπες Άες Σεντάι στην Καιρχίν; Από πού είχαν έρθει, και γιατί; Κι αυτοί οι στασιαστές, έξω από την πόλη; Ποιο ήταν το κίνητρό τους; Τι σκόπευαν να κάνουν; Με ποιο τρόπο μπορούσε να τους σταματήσει ή να τους χρησιμοποιήσει; Είχε γίνει καλός στο να χρησιμοποιεί ανθρώπους, αν και μερικές φορές τον αρρώσταινε. Η Σεβάνα κι οι Σάιντο. Ο Ρούαρκ είχε ήδη στείλει ανιχνευτές στο Μαχαίρι του Σφαγέα αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, το μόνο που θα μπορούσαν να μάθουν ήταν το πού και το πότε. Οι Σοφές που είχαν τη δυνατότητα να μάθουν το γιατί, δεν το έκαναν. Κι υπήρχαν αρκετά ερωτηματικά αναφορικά με τη Σεβάνα. Η Ηλαίην κι η Αβιέντα; Μπα, μάλλον δεν είχαν καμιά σχέση. Ο Πέριν κι η Φάιλε; Μια γυναίκα σκληρή, γεράκι στο όνομα και στη φύση της. Άραγε, είχε προσκοληθεί στην Κολαβήρ μόνο και μόνο για να συλλέξει αποδείξεις; Σίγουρα θα προσπαθούσε να προστατέψει τον Πέριν σε περίπτωση που ο Αναγεννημένος Δράκοντας αποτύγχανε. Θα τον προστάτευε ακόμα κι από τον ίδιο τον Αναγεννημένο Δράκοντα αν το έκρινε αναγκαίο. Είχε πίστη στον Πέριν, αλλά μόνο η ίδια μπορούσε να αποφασίσει πώς θα την εξέφραζε. Η Φάιλε δεν ήταν η γυναίκα που θα φερόταν μειλίχια επειδή της το είπε ο άντρας της. Ήταν αμφίβολο αν υπήρχε καν τέτοια γυναίκα. Χρυσομάτα, με βλέμμα προκλητικό κι ατίθασο. Γιατί ήταν τόσο παθιασμένος ο Πέριν με τις Άες Σεντάι; Είχε περάσει καιρό παρέα με την Κιρούνα και τις συντρόφους της, στο δρόμο για τα Πηγάδια του Ντουμάι. Μήπως οι Άες Σεντάι ήταν ικανές να του κάνουν αυτό που φοβόντουσαν όλοι; Οι Άες Σεντάι. Κούνησε το κεφάλι του αφηρημένα. Ποτέ πια. Ποτέ! Εμπιστοσύνη σημαίνει προδοσία και πόνος.