Όταν άνοιξε η πύλη στο κέντρο του δωματίου μια γλυκερή μυρωδιά, γνώριμη σε κάθε αγρότη, πλημμύρισε το χώρο. Κοπριά αλόγου. Σουφρώνοντας τη μύτη της κι ανεβάζοντας το βέλο της, η Σούλιν οδήγησε βιαστικά έξω τις μισές Κόρες. Οι Άσα'μαν ακολούθησαν, ρίχνοντας μια ματιά προς το μέρος του Ραντ και ρουφώντας όσο πιο βαθιά μπορούσαν από την Αληθινή Πηγή.
Αυτό ήταν κι η αιτία που αισθάνθηκε τη δύναμή τους καθώς τον προσπερνούσαν. Χωρίς αυτό, θα χρειαζόταν προσπάθεια για να διακρίνεις έναν άντρα με τη δυνατότητα της διαβίβασης, εκτός κι αν αυτός συνεργαζόταν. Κανείς εκεί γύρω δεν ήταν δυνατός όσο ο ίδιος. Όχι ακόμα, τουλάχιστον. Δύσκολο να πεις πόσο ισχυρός μπορούσε να γίνει ένας άντρας, εκτός κι αν έπαυε να δυναμώνει. Ο Φέντγουιν ήταν ο καλύτερος των τριών, αλλά είχε αυτό που ο Τάιμ αποκαλούσε όριο. Δεν πίστευε ότι, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη, μπορούσε να επηρεάσει οτιδήποτε βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση, με αποτέλεσμα, στα πενήντα βήματα, η ικανότητά του να αρχίζει να φθίνει. Στα εκατό, αδυνατούσε ακόμα και να υφάνει ένα νήμα του σαϊντίν. Φαίνεται πως οι άντρες δυνάμωναν γρηγορότερα από τις γυναίκες, κι αυτό ήταν καλό. Αυτοί οι τρεις ήταν αρκετά δυνατοί για να φτιάξουν μια πύλη διόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους, εκτός από την περίπτωση του Τζόναν. Κατά τ' άλλα, ο κάθε Άσα'μαν που είχε φέρει μαζί του είχε ην συγκεκριμένη ικανότητα.
Σκότωσέ τους προτού να είναι αργά, προτού τρελαθούν, ψιθύρισε ο Λουζ Θέριν. Σκότωσέ τους, καταδίωξε τον Σαμαήλ και τον Ντεμάντρεντ κι όλους τους Αποδιωγμένους. Πρέπει να τους σκοτώσω προτού είναι αργά! Ακολούθησε μια στιγμή πάλης καθώς προσπάθησε να αφαιρέσει τη Δύναμη από τον Ραντ, αλλά απέτυχε. Τελευταία το δοκίμαζε όλο και περισσότερο, ίσως ήθελε να πάρει το σαϊντίν για τον εαυτό του. Το δεύτερο ενείχε πολύ μεγαλύτερους κινδύνους από το πρώτο. Ο Ραντ αμφέβαλε κατά πόσον ο Λουζ Θέριν είχε τη δυνατότητα να του αποσπάσει την Αληθινή Πηγή. Άλλωστε, δεν ήταν σίγουρος ούτε για τον εαυτό του αν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο, στην περίπτωση που ο Λουζ Θέριν έφτανε πρώτος σ' αυτήν.
Κι εγώ; αναλογίστηκε ξανά ο Ραντ. Άφησε έναν γρυλισμό, μάλλον άγριο, για την αποτυχία του. Η Δύναμη τον περικύκλωνε από παντού κι ο θυμός, σαν φλογερή δαντέλα, έφτιαχνε ιστούς στην έξω πλευρά του Κενού. Έχω κι εγώ την ικανότητα της διαβίβασης. Κι εμένα με περιμένει η τρέλα, αλλά εσύ την έχεις ήδη! Αυτοκτόνησες, Φονιά, αφού πρώτα δολοφόνησες τη γυναίκα, τα παιδιά σου, και το Φως οίδε πόσους ακόμα. Δεν πρόκειται να σκοτώσω αν δεν είναι αναγκαίο! Με ακούς, Φονιά; Η μόνη απάντηση ήταν η σιωπή.
Πήρε μια βαθιά, τραχιά ανάσα. Ο ιστός της φωτιάς τρεμόπαιξε και φάνηκε μια μακρινή ανταύγεια. Ποτέ του δεν είχε μιλήσει σε αυτόν τον άνθρωπο κατ' αυτόν τον τρόπο - άνθρωπος ήταν, κι όχι απλώς μια φωνή. Άνθρωπος γεμάτος αναμνήσεις. Ίσως ο Λουζ Θέριν να έφευγε για πάντα. Οι μισές ασυναρτησίες του σχετίζονταν με τη θλίψη που ένιωθε για τη νεκρή του γυναίκα. Άραγε, όντως επιθυμούσε να απομακρύνει τον Λουζ Θέριν; Τον μοναδικό του φίλο σε εκείνο το κιβώτιο;
Είχε υποσχεθεί στη Σούλιν πως θα μέτραγε μέχρι το εκατό προτού τους ακολουθήσει, αλλά αυτός άρχισε να μετράει ανά πεντάδες κι έπειτα, με ένα βήμα, βρέθηκε πάνω από εκατόν πενήντα λεύγες μακριά, στο Κάεμλυν.
Η νύχτα είχε πέσει στο Βασιλικό Παλάτι του Άντορ κι οι φεγγαροσκιές έπεφταν σαν μανδύας πάνω στους ντελικάτους κίονες και τους χρυσούς θόλους. Η αδιόρατη αύρα δεν ήταν αρκετή να σπάσει τη ζέστη. Το φεγγάρι, σχεδόν ολόγιομο, αιωρούνταν ψηλά, φωτίζοντας απαλά το χώρο. Πεπλοφόρες Κόρες κυκλοφορούσαν γύρω από τις άμαξες που ήταν παραταγμένες πίσω από τον μεγαλύτερο στάβλο του παλατιού. Ο στάβλος έζεχνε κι η δυσωδία είχε ποτίσει το ξύλο εδώ και καιρό. Οι Άσα’μαν κάλυπταν το πρόσωπό τους με τα χέρια τους κι ο Έμπεν κρατούσε τη μύτη του.
«Ο Καρ'α'κάρν μετράει γρήγορα», μουρμούρισε η Σούλιν, κατεβάζοντας το πέπλο της. Δεν ήταν περίεργο. Κανείς δεν καθόταν κοντά στις άμαξες, παρά μόνο αν ήταν αναγκαίο.
Ο Ραντ άφησε την πύλη να κλείσει μόλις πέρασαν κι οι υπόλοιπες Κόρες, ακριβώς από πίσω του, και, καθώς αυτή τρεμόσβηνε, ο Λουζ Θέριν ψιθύρισε, Πάει, χάθηκε σχεδόν. Μια χροιά ανακούφισης υπήρχε στη φωνή του. Ο δεσμός ανάμεσα σε έναν Πρόμαχο και μια Άες Σεντάι ήταν ανύπαρκτος την Εποχή των Θρύλων.