Αφήνοντας τον Μπάελ και τον Μπασίρε να λογοφέρνουν για το κατά πόσον η Ελίντα θα λογικευόταν και θα σταματούσε, τώρα που είχε ξεκινήσει, ο Ραντ κατευθύνθηκε προς έναν χάρτη που κάλυπτε την επιφάνεια ενός τραπεζιού, κάτω από έναν τάπητα που απεικόνιζε μια μάχη όπου ξεχώριζε το Άσπρο Λιοντάρι του Άντορ. Προφανώς, ο Μπάελ κι ο Μπασίρε χρησιμοποιούσαν αυτό το δωμάτιο ως στρατηγείο. Ψαχουλεύοντας τριγύρω, βρήκε τον χάρτη που χρειαζόταν, ένα μεγάλο ρολό που έδειχνε ολόκληρη την επικράτεια του Άντορ, από τα Όρη της Ομίχλης μέχρι τον Ποταμό Ερινίν, καθώς και μέρη από τις περιοχές του Νότου, την Γκεάλνταν, την Αλτάρα και το Μουράντυ.
«Στις γυναίκες που αιχμαλώτισαν στη γη των δενδροφονιάδων δεν επέτρεψαν να δημιουργήσουν την παραμικρή φασαρία, άρα για ποιον λόγο να το κάνουν οι άλλες;» είπε η Μελαίν, ως απάντηση μάλλον σε κάτι που ο Ραντ δεν άκουσε. Ακουγόταν θυμωμένη.
«Θα κάνουμε αυτό που πρέπει, Ντέιρα τ' Μπασίρε», είπε η Ντορίντα ήρεμα, κάτι σπάνιο γι' αυτήν. «Κάνε κουράγιο και θα τα καταφέρουμε».
«Όταν πηδάς από τον γκρεμό», αποκρίθηκε η Ντέιρα, «το μόνο που σου μένει είναι να αγκιστρωθείς από το θάρρος σου και να ελπίζεις πως στον πάτο υπάρχει ένα κάρο γεμάτο σανό». Ο άντρας της κακάρισε, σαν να άκουσε κάποιο πετυχημένο αστείο, αλλά η γυναίκα δεν έδωσε και πολλή σημασία.
Απλώνοντας τον χάρτη και στηρίζοντας τις γωνίες με μελανοδοχείο και φιάλες γεμάτες άμμο, ο Ραντ μέτρησε τις αποστάσεις χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά του. Ο Ματ δεν κινείτο πολύ γοργά, αν υποθέσουμε πως οι φήμες είχαν κάποια δόση αλήθειας και βρισκόταν ακόμα στην Αλτάρα ή στο Μουράντυ. Ένιωσε περήφανος για το πόσο γρήγορα μπορούσε να κινηθεί η Ομάδα. Ίσως οι Άες Σεντάι, με τους υπηρέτες και τις καρότσες, να τον καθυστερούσαν, ίσως πάλι να υπήρχαν περισσότερες αδελφές απ' όσες φανταζόταν. Ο Ραντ αντιλήφθηκε πως είχε κάνει τα χέρια του γροθιές και χαλάρωσε. Χρειαζόταν την Ηλαίην για να καταλάβει τον θρόνο, τόσο εδώ όσο και στην Καιρχίν. Μόνο γι' αυτό τη χρειαζόταν. Όσον αφορά στην Αβιέντα... Το σίγουρο ήταν πως δεν την είχε καμιά ανάγκη. Άλλωστε, είχε φροντίσει κι η ίδια να του ξεκαθαρίσει πως ούτε αυτή τον θεωρούσε απαραίτητο. Ήταν ασφαλής μακριά του. Θα φρόντιζε να ήταν κι οι δύο γυναίκες ασφαλείς κρατώντας τις όσο μακρύτερα γινόταν από το άτομο του. Μα το Φως, μακάρι να μπορούσε να τις δει για λίγο. Ο Ματ όμως ήταν αναγκαίος, όπως επίσης κι ο πεισματάρης Πέριν. Δεν ήταν σίγουρος από πού κι ως πού ο Ματ είχε γίνει ξαφνικά ειδήμων σε οτιδήποτε είχε να κάνει με μάχες, αλλά ακόμα κι ο Μπασίρε σεβόταν τη γνώμη του. Σχετικά με τον πόλεμο, αν μη τι άλλο.
«Τον μεταχειρίζονται σαν ντα'τσάνγκ», γκρίνιαξε η Σούλιν, και κάποιες από τις Κόρες γκρίνιαξαν κι αυτές, σαν να συμφωνούσαν με την παρατήρησή της.
«Το ξέρουμε», απάντησε θλιμμένα η Μελαίν. «Δεν έχουν καθόλου σεβασμό».
«Όντως θα συγκρατηθεί ύστερα απ' όσα περιέγραψες;» απαίτησε να μάθει η Ντέιρα, ενώ ο τόνος της φωνής της φανέρωνε δυσπιστία.
Ο χάρτης δεν περιελάμβανε μεγάλο μέρος των νότιων περιοχών κι έτσι δεν έδειχνε το Ίλιαν -κανείς από τους υπόλοιπους χάρτες δεν απεικόνιζε εκείνη την περιοχή- αλλά το χέρι του Ραντ κινήθηκε προς τα κάτω, διασχίζοντας το Μουράντυ, και φαντάστηκε τους Λόφους του Ντόιρλον, όχι πολύ βαθιά στο εσωτερικό των συνόρων του Ίλιαν, με την παράταξη των οχυρών που κανείς εισβολέας δεν μπορούσε να αγνοήσει. Και κάπου διακόσια πενήντα μίλια ανατολικά, κατά μήκος των Κάμπων του Μαρέντο, υπήρχε ένας στρατός ανείδωτος από την εποχή που τα έθνη συνάχτηκαν μπροστά στην Ταρ Βάλον, στον Πόλεμο των Αελιτών, ίσως ακόμα κι από τις μέρες του Άρτουρ του Γερακόφτερου. Οι Δακρυνοί, οι Καιρχινοί, οι Αελίτες, όλοι τους ήταν έτοιμοι να καταπιούν το Ίλιαν. Αν ο Πέριν δεν σκόπευε να ηγηθεί, θα έπρεπε να το κάνει ο Ματ. Μόνο που δεν υπήρχε αρκετός χρόνος. Ποτέ δεν υπήρχε αρκετός χρόνος.
«Που να μου καούν τα μάτια», μουρμούρισε ο Ντάβραμ. «Δεν το ανέφερες ποτέ αυτό, Μελαίν. Η Αρχόντισσα Κάραλαϊν, ο Άρχοντας Τόραμ, ακόμα κι ο Ανώτατος Άρχοντας Ντάρλιν στρατοπέδευσαν έξω από την πόλη; Δεν είναι τυχαίο που ήρθαν όλοι μαζί τη συγκεκριμένη στιγμή. Όποιος κι αν είσαι, έχεις μια φιδοφωλιά στο κατώφλι σου».