«Άσε τους αλγκάι'ντ'σισβάι να χορέψουν», αποκρίθηκε ο Μπάελ. «Τα νεκρά φίδια δεν δαγκώνουν κανέναν».
Ο Σαμαήλ είχε ανέκαθεν δυνατή άμυνα. Αυτή τη μνήμη διατηρούσε ο Λουζ Θέριν από τον Πόλεμο της Σκιάς. Με δύο μυαλά μέσα σε ένα κεφάλι, ίσως ήταν αναμενόμενο να ανακατεύονται οι διάφορες μνήμες. Ήταν δυνατόν, άραγε, να αντιλαμβανόταν ξαφνικά ο Λουζ Θέριν ότι διατηρούσε μνήμες βοσκού, ξυλοκόπου ή πτηνοτρόφου; Ο Ραντ τον άκουγε αδιόρατα να λυσσομανάει, να μαίνεται για να σκοτώσει ή να καταστρέψει. Η σκέψη των Αποδιωγμένων έκανε τον Λουζ Θέριν να συμπεριφέρεται σαν παράφρονας.
«Η Ντέιρα ντ'Μπασίρε λέει την αλήθεια», είπε ο Μπάελ. «Δεν πρέπει να ξεστρατίσουμε από την πορεία που έχουμε χαράξει, μέχρι να καταστραφούν οι εχθροί μας ή να χαθούμε εμείς».
«Δεν εννοούσα αυτό ακριβώς», απάντησε ξερά η Ντέιρα. «Ωστόσο, έχεις δίκιο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ή εμείς θα αφανιστούμε ή οι εχθροί μας».
Ο θάνατος, ο όλεθρος κι η παράνοια τριβέλιζαν το μυαλό του Ραντ καθώς μελετούσε τον χάρτη. Ο Σαμαήλ, με τη δύναμη ενός Αποδιωγμένου και τη γνώση από την Εποχή των Θρύλων, θα κατέφθανε στα οχυρά λίγο αφότου θα χτυπούσε ο στρατός. Άρχοντα Μπρεντ αποκαλούσε τον εαυτό του. Ήταν ένας από το Συμβούλιο των Εννέα κι έτσι τον αποκαλούσαν όσοι αρνούνταν να παραδεχτούν ότι οι Αποδιωγμένοι ήταν ελεύθεροι, αλλά ο Ραντ τον ήξερε καλά. Έχοντας τις αναμνήσεις του Λουζ Θέριν, μπορούσε να αναγνωρίσει εύκολα το πρόσωπο του Σαμαήλ, ήξερε τα μύχια της ψυχής του.
«Τι προτίθεται να κάνει η Ντυέλιν Τάραβιν με τη Νάιαν Άραγουον και την Ελένια Σάραντ;» ρώτησε η Ντορίντα. «Ομολογώ πως δεν κατανοώ τον περιορισμό αυτών των ανθρώπων».
«Το τι θα κάνει είναι δική της δουλειά και δεν έχει μεγάλη σημασία», είπε ο Ντάβραμ. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι συναντήσεις της με τις Άες Σεντάι».
«Η Ντυέλιν Τάραβιν είναι ανόητη», μουρμούρισε η Μελαίν. «Πιστεύει όλες αυτές τις διαδόσεις σχετικά με τον Καρ'α'κάρν που γονυπέτησε στην Έδρα της Άμερλιν. Ούτε τα μαλλιά της δεν θα χτένιζε, αν δεν της έδιναν άδεια οι Άες Σεντάι».
«Την έχεις παρεξηγήσει», απάντησε η Ντέιρα κοφτά. «Η Ντυέλιν είναι ισχυρή όσο χρειάζεται για να κυβερνά το Άντορ, το απέδειξε στο Αρινγκίλ. Φυσικά κι ακούει όσα έχουν να της πουν οι Άες Σεντάι -μόνο ένας τρελός θα τις αγνοούσε- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τις υπακούει κιόλας».
Οι άμαξες που είχαν έρθει από τα Πηγάδια του Ντουμάι έπρεπε να ψαχτούν ξανά. Ο μικρόσωμος και χοντρός ανγκριάλ έπρεπε να κρύβεται κάπου εκεί. Καμιά από τις αδελφές που διέφυγαν δεν είχε ιδέα τι μπορεί να ήταν, εκτός κι αν κάποιος τοποθετούσε στο τσεπάκι της κάποιο σουβενίρ από τον Αναγεννημένο Δράκοντα. Όχι. Έπρεπε να βρίσκεται κάπου στις άμαξες. Με αυτό στην κατοχή του, θα γινόταν αντάξιος αντίπαλος οποιουδήποτε από τους Αποδιωγμένους. Χωρίς αυτό... Θάνατος, καταστροφή και παράνοια.
Ξαφνικά, αυτό που άκουγε τράβηξε εντελώς την προσοχή του. «Τι ήταν αυτό;» ρώτησε, γυρνώντας από το στρωμένο με φίλντισι τραπέζι.
Έκπληκτα πρόσωπα στράφηκαν προς το μέρος του. Ο Τζόναν πετάχτηκε από το πλαίσιο της πόρτας, πάνω στο οποίο ραχάτευε. Οι Κόρες, καθισμένες ανακούρκουδα, ετοιμάστηκαν για δράση. Συνομιλούσαν περί ανέμων και υδάτων, αλλά τώρα μαζεύτηκαν επιφυλακτικές γύρω του.
Ψηλαφίζοντας ένα από τα φιλντισένια της περιδέραια, η Μελαίν έριξε ένα αποφασιστικό βλέμμα, πρώτα στον Μπάελ κι έπειτα στον Ντάβραμ. Κατόπιν, μίλησε προτού προλάβει κανείς άλλος. «Υπάρχουν εννέα Άες Σεντάι σε ένα πανδοχείο ονόματι Ασημένιος Κύκνος, σε αυτό που ο Ντάβραμ Μπασίρε αποκαλεί Νέα Πόλη». Ήταν περίεργος ο τρόπος που πρόφερε τις λέξεις «πανδοχείο» και «πόλη». Τις ήξερε μονάχα από τα βιβλία, προτού περάσει το Δρακότειχος. «Αυτός κι ο Μπάελ πιστεύουν ότι πρέπει να τις αφήσουμε ήσυχες, εκτός κι αν κινηθούν εναντίον σας. Νομίζω πως έχεις μάθει πια να περιμένεις τις Άες Σεντάι, Ραντ αλ'Θόρ».
«Λάθος μου», αναστέναξε ο Μπασίρε, «αν υποθέσουμε πως πρόκειται για λάθος. Ωστόσο, μου διαφεύγει τι περιμένει να συμβεί η Μελαίν. Οκτώ αδελφές σταμάτησαν στον Ασημένιο Κύκνο περίπου έναν μήνα πριν, λίγο αφότου έφυγες. Κατά καιρούς πηγαινοέρχονταν κι άλλες, αλλά ποτέ δεν ξεπέρασαν τις δέκα. Ήταν απομονωμένες, δεν προξένησαν κανένα πρόβλημα και, απ' όσο ξέρουμε εγώ κι ο Μπάελ, ποτέ δεν έκαναν ερωτήσεις. Πάντως, κατέφθασαν και μερικές αδελφές του Κόκκινου Άτζα, δύο φορές μάλιστα. Αυτές που έμειναν στον Ασημένιο Κύκνο είχαν Προμάχους ενώ οι άλλες όχι. Είμαι σίγουρος πως ανήκαν στο Κόκκινο Άτζα. Δυο τρεις φάνηκαν, ρώτησαν για τους άντρες που κατευθύνονταν στον Μαύρο Πύργο και την επόμενη μέρα έφυγαν, χωρίς να μάθουν και πολλά θα έλεγα. Αυτός ο Μαύρος Πύργος είναι καλύτερος κι από φρούριο και ξέρει να κρατάει μυστικά. Καμιά τους δεν προκάλεσε φασαρίες και, προσωπικά, δεν θα τις προκαλούσα, εκτός αν ήταν απαραίτητο».