Έντονα συναισθήματα ξεχύθηκαν σε κάποια κρυφή γωνιά του μυαλού της, συναισθήματα μαζί με συνειδητοποίηση, λες κι όλα αυτά τα φανταζόταν. Ωστόσο, δεν επρόκειτο για φαντασία γιατί έμοιαζαν πολύ αληθινά. Κατά το ήμισυ α'ντάμ, το βραχιόλι δημιουργούσε έναν σύνδεσμο ανάμεσα σ' αυτήν και τη γυναίκα που φορούσε το άλλο μισό, ένα ασημένιο περιδέραιο που ήταν αδύνατον να αφαιρεθεί από εκείνη που το φορούσε. Οι δυο τους σχημάτιζαν έναν κύκλο από μόνες τους, χωρίς να περιλαμβάνουν το σαϊντάρ, με την Εγκουέν να έχει τον πρώτο λόγο ένεκα του βραχιολιού. Η «Μάριγκαν» κοιμόταν τώρα, με τα πόδια της πληγωμένα από το πολυήμερο περπάτημα, αλλά, ακόμα και στον ύπνο της, ο φόβος ξεχυνόταν δυνατός. Μόνο το μίσος συναγωνιζόταν το φόβο σε αυτή τη ροή που ξεπηδούσε μέσα από το α'ντάμ. Η απροθυμία της Εγκουέν πήγαζε από το διαρκές ροκάνισμα του τρόμου της άλλης γυναίκας, από το γεγονός πως κάποτε είχε φορέσει το περιδέραιο ενός α'ντάμ, κι από το ότι γνώριζε τη γυναίκα στην άλλη άκρη. Δεν της άρεσε καθόλου η ιδέα να μοιραστεί ένα μέρος του μαζί της.
Μονάχα τρεις γυναίκες σε όλο τον καταυλισμό ήξεραν πως η Μογκέντιεν ήταν κρατούμενη, κρυμμένη εν μέσω των Άες Σεντάι. Αν την ανακάλυπταν, θα τη δίκαζαν, θα τη σιγάνευαν και θα την εκτελούσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Πιθανόν δε την ίδια τύχη να είχε κι η Εγκουέν, όπως κι η Σιουάν με τη Ληάνε επίσης. Ήταν οι άλλες δύο που ήξεραν. Στην καλύτερη περίπτωση, θα της αφαιρούσαν το επιτραχήλιο.
Επειδή κράτησε μυστική από τη δικαιοσύνη την ύπαρξη μιας Αποδιωγμένης, σκέφτηκε θλιμμένα. Τυχερή θα είμαι, αν απλώς με κατατάξουν στις Αποδεχθείσες. Ασυνείδητα, άγγιξε με τον αντίχειρα της το χρυσό δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό, στο πρώτο δάχτυλο του δεξιού της χεριού.
Από την άλλη, άσχετα πόσο δίκαιη μπορεί να ήταν μια τέτοια τιμωρία, παρέμενε εξαιρετικά απίθανη. Είχε διδαχθεί πως ανέκαθεν διάλεγαν τη σοφότερη των αδελφών για Έδρα της Άμερλιν, η πείρα όμως άλλα της έλεγε. Ο συναγωνισμός για την επιλογή μιας Άμερλιν ήταν εξίσου επώδυνος όσο η εκλογή δημάρχου στους Δύο Ποταμούς, ίσως και περισσότερο. Κανείς δεν τόλμησε να τα βάλει με τον πατέρα της στο Πεδίο του Έμοντ, αλλά κάτι είχε ακούσει για εκλογές στο Ντέβεν Ράιντ και στο Τάρεν Φέρυ. Η Σιουάν είχε αναδειχθεί Άμερλιν επειδή οι τρεις που προηγήθηκαν πέθαναν λίγα χρόνια ύστερα από την κατοχή της Έδρας της Άμερλιν. Η Αίθουσα επιθυμούσε ένα νεαρό πρόσωπο. Το να υπονοείς κάτι για την ηλικία μιας αδελφής θεωρούνταν το ίδιο αγενές με το να της δίνεις χαστούκι, ωστόσο είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζει μια ιδέα τού πόσο ζούσαν οι Άες Σεντάι. Σπάνια εκλεγόταν κάποια Καθήμενη αν δεν φορούσε το επώμιο επί εβδομήντα ή ογδόντα χρόνια τουλάχιστον, για τις δε Άμερλιν ο μέσος όρος ήταν γενικά μεγαλύτερος. Συχνά, πολύ μεγαλύτερος. Έτσι, όταν η Αίθουσα έφτανε σε αδιέξοδο ανάμεσα σε τέσσερις αδελφές μεγαλωμένες ως Άες Σεντάι λιγότερο από πενήντα χρόνια πριν κι η Σέαν Χέριμον του Λευκού Άτζα πρότεινε μια γυναίκα η οποία φορούσε το επώμιο επί δέκα μονάχα χρόνια, δεν ήταν να απορεί κανείς που τα διοικητικά προσόντα της Σιουάν έκανε τις Καθήμενες να την υποστηρίξουν.
Κι η Εγκουέν αλ’Βέρ που, στα μάτια μερικών, εξακολουθούσε να φαντάζει αρχάρια; Ένα κατευθυνόμενο πιόνι, ένα παιδί που είχε γεννηθεί στο ίδιο χωριό με τον Ραντ αλ'Θόρ, κι αυτό το τελευταίο σίγουρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τελική απόφαση. Το επώμιο δεν μπορούσαν να της το πάρουν, αλλά θα έχανε ακόμα κι αυτήν τη λίγη εξουσία που διέθετε. Η Ρομάντα, η Λελαίν κι η Σέριαμ σίγουρα θα κονταροχτυπιούνταν για το ποια από όλες θα την τραβούσε από τον γιακά.
«Αυτό μοιάζει με ένα βραχιόλι που φορούσε η Ηλαίην». Τα χαρτιά, πάνω στα γόνατα της Σέριαμ, θρόισαν καθώς αυτή έγειρε μπροστά για να κοιτάξει καλύτερα. «Νομίζω πως το φορούσε κι η Νυνάβε. Μάλλον το μοιράζονται».
Η Εγκουέν ανακάθισε. Δεν παρακολουθούσε τα λόγια της άλλης. «Το ίδιο είναι. Αναμνηστικό δώρο όταν έφυγαν». Στριφογύρισε το ασημένιο στολίδι γύρω από τον καρπό της κι αισθάνθηκε μια σουβλιά ενοχής που ήταν όλη δική της. Το βραχιόλι έμοιαζε κατατμημένο, αλλά με έναν τρόπο τόσο έξυπνο που δεν διέκρινες τη διαφορά. Ούτε που είχαν περάσει από το μυαλό της η Νυνάβε κι η Ηλαίην από τότε που αναχώρησαν από το Έμπου Νταρ. Ίσως έπρεπε να τις καλέσει πίσω. Φαίνεται πως η έρευνα τους δεν πήγαινε και τόσο καλά, παρ' όλο που το αρνούνταν. Πάντως, αν κατάφερναν να ανακαλύψουν αυτό που έψαχναν...
Η Σέριαμ συνοφρυώθηκε, αν κι η Εγκουέν δεν κατάλαβε κατά πόσον η έκφραση της αυτή αφορούσε το βραχιόλι ή όχι. Δεν έπρεπε να επιτρέψει στη Σέριαμ να αρχίσει να το σκέφτεται πέραν του δέοντος. Αν κάποια στιγμή πρόσεχε πως το κολιέ που φορούσε η «Μάριγκαν» ήταν αντίγραφο, θα άρχιζαν οι αμήχανες κι ενοχλητικές ερωτήσεις.