«Η Εγκουέν είναι Έδρα της Άμερλιν, κουφιοκέφαλε», γρύλισε η Νυνάβε. Αισθάνθηκε ωραία που διέκοψε τα λόγια κάποιου, έτσι για αλλαγή. «Η Ελάιντα είναι σφετερίστρια κι ελπίζω να είσαι αρκετά λογικός, ώστε να μην την πλησιάσεις! Δεν θα έφευγες αρτιμελής από μια τέτοια συνάντηση, σ’ το υπογράφω! Εδώ υπάρχουν πέντε αληθινές Άες Σεντάι, συμπεριλαμβανομένης της αφεντιάς μου, κι άλλες τριακόσιες, που, μαζί με την Εγκουέν κι έναν ολόκληρο στρατό, ετοιμάζονται να ανατρέψουν την Ελάιντα. Κοίτα τα χάλια σου! Παρά τα γενναία λόγια σου, κάποιος κόντεψε να σε σκοτώσει, κι εσύ ψάχνεις να βρεις μέρος να κρυφτείς, ντυμένος σταβλίτης! Υπάρχει πιο ασφαλές μέρος από το να είσαι κοντά στην Εγκουέν; Ακόμα κι οι Άσα’μαν δεν θα τολμούσαν να τα βάλουν με τριακόσιες αδελφές!» Μια χαρά τα πήγε. Ο Ραντ πάσχισε να κρύψει την έκπληξή του, αλλά δεν τα κατάφερε κι απέμεινε να την κοιτάει.
«Δεν μπορείς να φανταστείς τι τολμούν να κάνουν οι Άσα’μαν», είπε ξερά ύστερα από ένα λεπτό. «Να υποθέσω πως ο Ματ βρίσκεται με τον στρατό της Εγκουέν;» Ακούμπησε το χέρι του στο κεφάλι του και παραπάτησε.
Δεν έκανε ούτε μισό βήμα, κι η Νυνάβε πετάχτηκε από το κάθισμά της, πριν ο Ραντ προλάβει να σταθεροποιηθεί ξανά. Καταβάλλοντας προσπάθεια, αγκάλιασε το σαϊντάρ, άπλωσε τα χέρια της για να πιάσει γερά το κεφάλι του και, με αρκετό κόπο, ύφανε έναν Εντοπισμό γύρω του. Είχε προσπαθήσει να βρει καλύτερο τρόπο για να ανακαλύπτει από τι έπασχε κάποιος, αλλά χωρίς επιτυχία μέχρι στιγμής. Ήταν αρκετό. Μόλις η ύφανση κατακάθισε επάνω του, της κόπηκε η ανάσα. Γνώριζε για την πληγή στο πλευρό του από το Φάλμε, η οποία ποτέ δεν είχε γιατρευτεί τελείως κι αντιστεκόταν σε κάθε είδους Θεραπεία που ήξερε, σαν φλύκταινα κακού πάνω στη σάρκα του. Τώρα, υπήρχε άλλη μία μισογιατρεμένη πληγή πάνω από την παλιά, μια πληγή κακού που παλλόταν κι αυτή. Ωστόσο, ήταν ένα διαφορετικού είδους κακό, κάτι σαν αντικαθρέφτισμα του πρώτου, εξίσου όμως μολυσματικό. Επιπλέον, δεν μπορούσε να αγγίξει κανένα με τη χρήση της Δύναμης. Η αλήθεια ήταν πως δεν το ήθελε —και μόνο η σκέψη την έκανε να ανατριχιάζει!— αλλά προσπάθησε. Κάτι αόρατο την κράτησε σε απόσταση. Κάτι σαν ξόρκι. Ένα ξόρκι που αδυνατούσε να δει. Ένα ξόρκι φτιαγμένο από σαϊντίν, άραγε;
Σταμάτησε να διαβιβάζει κι έκανε πίσω. Αγκιστρώθηκε στην Πηγή. Άσχετα από το πόσο εξουθενωμένη ήταν, έπρεπε να ζοριστεί για να την αφήσει. Καμιά αδελφή δεν θα σκεφτόταν την αρσενική πλευρά της Δύναμης χωρίς τουλάχιστον ένα μικρό άγγιγμα φόβου. Ο Ραντ την κοίταξε ήρεμα, κάτι που την έκανε να αναρριγήσει. Έμοιαζε εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από τον Ραντ αλ’Θόρ που είχε παρακολουθήσει να μεγαλώνει. Ήταν πολύ ευχαριστημένη που βρισκόταν κι ο Λαν εκεί, παρ’ όλο που δυσκολευόταν να το παραδεχτεί. Συνειδητοποίησε ξαφνικά πως ο Πρόμαχος δεν είχε χαλαρώσει καθόλου. Μπορεί να κουβέντιαζε με τον Ραντ σαν δύο άντρες που τα πίνουν, αλλά δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει πως ήταν επικίνδυνος. Ο δε Ραντ κοιτούσε τον Λαν σαν να ήξερε τις σκέψεις του και τις αποδεχόταν.
«Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει σημασία πια», είπε ο Ραντ, και στράφηκε προς το δισάκι που είχε ακουμπήσει στο τραπέζι. Η Νυνάβε δεν κατάλαβε αν εννοούσε τις πληγές του ή τον Ματ. Άνοιξε το δισάκι κι έβγαλε δύο αγαλματίδια κάπου ένα πόδι ύψος. Το ένα απεικόνιζε έναν σοφό, γενειοφόρο άντρα και το άλλο μια εξίσου σοφή γυναίκα με γαλήνια χαρακτηριστικά, καθένας εκ των οποίων φορούσε έναν πτυχωτό χιτώνα και κρατούσε ψηλά μια καθάρια, κρυστάλλινη σφαίρα. Από τον τρόπο που κρατούσε τα αγαλματίδια, φαινόταν πως ήταν βαρύτερα απ’ όσο έδειχναν. «Θέλω από εσένα, Νυνάβε, να τα φυλάξεις, μέχρι να στείλω κάποιον να τα ξαναπάρει». Ακούμπησε το ένα του χέρι στη γυναικεία φιγούρα και δίστασε κάπως. «Θα σε χρειαστώ επίσης, όταν έρθει η ώρα να τα χρησιμοποιήσω. Να τα χρησιμοποιήσουμε, καλύτερα. Όλα αυτά, αφού κανονίσω εκείνους τους τύπους. Αυτή είναι η πρώτη μου προτεραιότητα».
«Να τα χρησιμοποιήσουμε;» τον ρώτησε καχύποπτα. Γιατί, όμως, έπρεπε να προηγηθεί η δολοφονία κάποιου; Ωστόσο, δεν ήταν αυτή η σημαντική ερώτηση. «Γιατί; Μήπως είναι τερ’ανγκριάλ;»
Ο Ραντ ένευσε καταφατικά. «Με αυτό εδώ, μπορείς να αγγίξεις το μεγαλύτερο σα’ανγκριάλ που φτιάχτηκε ποτέ για γυναίκα. Απ’ όσο ξέρω, βρίσκεται θαμμένο στο Τρεμάλκινγκ, αλλά δεν έχει και πολλή σημασία». Το χέρι του μετακινήθηκε προς τη φιγούρα του άντρα. «Με αυτό εδώ, μπορώ να αγγίξω το αρσενικό του δίδυμο. Κάποτε... κάποιος μου είπε ότι ένας άντρας και μια γυναίκα που χρησιμοποιούν αυτά τα σα’ανγκριάλ θα μπορούσαν να αψηφήσουν ακόμα και τον ίδιο τον Σκοτεινό. Μπορεί κάποια μέρα να χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν γι’ αυτόν τον λόγο, αλλά, μέχρι τότε, ελπίζω πως είναι αρκετά για να εξαγνίσουν την αρσενική πλευρά της Πηγής».