Ένας ψηλόλιγνος, νεαρός υπηρέτης, που κουβαλούσε έναν δίσκο με ψηλά καλύμματα για τους όρθιους φανούς, υποκλίθηκε καθώς τον προσπέρασε. Δυστυχώς, την ατένιζε με τέτοια προσήλωση, που αμέλησε το φορτίο του. Ο ήχος από τα σπασμένα γυαλιά, που θρυμματίστηκαν στο πάτωμα, γέμισε τον διάδρομο.
Η Ηλαίην αναστέναξε ξανά. Ήλπιζε πως όλοι θα συνήθιζαν σύντομα τη νέα κατάσταση πραγμάτων. Ωστόσο, το αντικείμενο όλης αυτής της έκπληξης δεν ήταν ούτε η ίδια, ούτε η Αβιέντα, ούτε καν η Μιν, μολονότι η τελευταία τραβούσε κάποια βλέμματα. Όχι, ήταν η Κάσεϊλ κι η Ντένι, που ακολουθούσαν κατά πόδας, αυτές που έκαναν τα μάτια να πετάγονται από τις κόγχες τους και τους υπηρέτες να σκοντάφτουν. Η Ηλαίην είχε οκτώ σωματοφύλακες τώρα, καθώς κι αυτούς που έστεκαν φρουροί στην πόρτα όταν ξύπνησε.
Πιθανότατα, μεγάλο μέρος της έκπληξης οφειλόταν στο γεγονός ότι η Ηλαίην είχε όντως γυναίκες Φρουρούς να την ακολουθούν. Κανείς δεν είχε συνηθίσει σε τέτοιο θέαμα. Η Μπιργκίτε είχε πει ότι θα τους προσέδιδε τελετουργική εμφάνιση, πράγμα που έκανε. Θα πρέπει να είχε στρώσει στη δουλειά κάθε μοδίστρα και κάθε πιλοποιό του Παλατιού μόλις αποχώρησε από τα διαμερίσματα της Ηλαίην το προηγούμενο βράδυ. Κάθε γυναίκα φορούσε ένα λαμπερό, κόκκινο καπέλο με ένα μακρόστενο, άσπρο φτερό πεσμένο στο μήκος του φαρδιού γείσου, και μια φαρδιά, κόκκινη εσάρπα πλαισιωμένη με μια χιονένια δαντέλα κατά μήκος του στήθους, στην κορυφή του οποίου παρήλαυναν ασυγκράτητα τα Άσπρα Λιοντάρια. Τα πορφυρά πανωφόρια με τους λευκούς γιακάδες ήταν φτιαγμένα από μετάξι και το κόψιμο είχε διαφοροποιηθεί κάπως, έτσι που να είναι πιο ταιριαστά και να κρέμονται σχεδόν έως το γόνατο, πάνω από τα πορφυρά παντελόνια με τη λευκή ρίγα στο εξωτερικό μπατζάκι. Ωχρές δαντέλες κρέμονταν πλούσια από τους καρπούς και τους λαιμούς, ενώ οι μαύρες μπότες είχαν περαστεί με κερί μέχρι να λάμψουν. Έμοιαζαν σφριγηλές, ενώ ακόμα κι η Ντάνι με το γαλήνιο βλέμμα περπατούσε κάπως κορδωμένη. Η Ηλαίην φαντάστηκε πως θα ήταν ακόμα πιο καμαρωτές αν οι ζώνες των σπαθιών και τα χρυσοποίκιλτα θηκάρια κρέμονταν έτοιμα για δράση, όπως κι οι λουστραρισμένες περικεφαλαίες κι οι θώρακες. Η Μπιργκίτε είχε μεριμνήσει να φτιαχτούν θώρακες κατάλληλοι για γυναίκες, κάτι που σίγουρα θα έκανε τα μάτια των οπλοποιών να γουρλώσουν!
Προς το παρόν, η Μπιργκίτε ήταν απασχολημένη, παίρνοντας συνεντεύξεις από γυναίκες, για να αποφασίσει ποιες θα αποτελέσουν τις είκοσι της σωματοφυλακής. Η Ηλαίην μπορούσε να διαισθανθεί την επικέντρωσή της, χωρίς ίχνος φυσικής δραστηριότητας, πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον αυτό έκανε, εκτός αν διάβαζε ή έπαιζε λίθους. Σπανίως αποτραβιόταν από τα καθήκοντα της για να ασχοληθεί με τον εαυτό της. Η Ηλαίην ήλπιζε οι σωματοφύλακες να μην υπερέβαιναν τις είκοσι. Ήλπιζε η Μπιργκίτε να ήταν αρκετά απασχολημένη και να μην το πρόσεχε, μέχρι να είναι πολύ αργά, όταν θα απέκρυπτε τον δεσμό. Δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο να ανησυχεί μήπως η Μπιργκίτε διαισθανόταν κάτι που δεν έπρεπε, όταν η λύση περιεχόταν σε μια απλή ερώτηση προς τη Βαντέν. Η δε απάντηση ήταν μια αξιολύπητη υπενθύμιση του πόσο λίγα γνώριζε στην πραγματικότητα για το τι σημαίνει να είσαι μια Άες Σεντάι, κι ειδικά τα σημεία που οι άλλες αδελφές έπαιρναν δεδομένα. Προφανώς, κάθε αδελφή με Πρόμαχο ήξερε τον τρόπο, ακόμα κι όσες παρέμεναν άγαμες.
Είναι παράξενο πώς έρχονται μερικές φορές τα πράγματα. Αν δεν ήταν για τις σωματοφύλακες κι αν δεν αναρωτιόταν με ποιον τρόπο θα κατάφερνε να ξεφύγει από δαύτες και από την Μπιργκίτε, δεν θα σκεφτόταν ποτέ να ρωτήσει και δεν θα μάθαινε ποτέ έγκαιρα την απόκρυψη. Όχι ότι σχεδίαζε να ξεφύγει από τις φρουρούς της άμεσα, αλλά καλό θα ήταν να ετοιμάζεται για περίπτωση ανάγκης. Η Μπιργκίτε σίγουρα δεν θα επέτρεπε στην ίδια και στην Αβιέντα να σουλατσάρουν στην πόλη μόνες τους νύχτα-μέρα, όχι πια τουλάχιστον.
Η άφιξη τους έξω από την πόρτα της Νυνάβε την έκανε να ξεχάσει τελείως την Μπιργκίτε, εκτός από το ότι δεν έπρεπε επ’ ουδενί να συγκαλύψει τον δεσμό έως την τελευταία στιγμή. Από την άλλη μεριά της πόρτας βρισκόταν ο Ραντ, ο οποίος μερικές φορές γέμιζε τις σκέψεις της μέχρις σημείου που η Ηλαίην αναρωτιόταν αν ήταν σαν κι αυτές τις ανόητες γυναίκες στις ιστορίες, που παθαίνουν κατάθλιψη εξαιτίας ενός άντρα. Ανέκαθεν πίστευε πως οι ιστορίες αυτές γράφονται από άντρες, μόνο που κάποιες φορές ο Ραντ την έκανε να νιώθει άμυαλη. Αν μη τι άλλο πάντως, ο ίδιος δεν το αντιλαμβανόταν, δόξα στο Φως.