«Επιθυμούμε να σε δεσμεύσουμε ως Πρόμαχό μας», είπε, φτιάχνοντας τη φούστα της από κάτω ενώ καθόταν. Η Μιν κάθισε στην άκρη του τραπεζιού, με τα πόδια της να ταλαντεύονται, ενώ η Αβιέντα κάθισε σταυροπόδι πάνω στο χαλί, απλώνοντας προσεκτικά τη βαριά, μάλλινη φούστα της. «Ισχύει και για τις τρεις μας. Καθαρά εθιμοτυπικά, πρέπει να σ’ το ζητήσουμε πρώτα».
Ο Ραντ στράφηκε απότομα προς το μέρος τους, με το κρασί να τινάζεται από το ποτήρι του κι από την κανάτα, πριν καταφέρει να την ξαναστήσει όρθια. Μουρμουρίζοντας μια βρισιά μέσα από τα δόντια του, απομακρύνθηκε από το υγρό που απλωνόταν πάνω στο χαλί και τοποθέτησε την κανάτα στον δίσκο. Μια μεγάλη, υγρή κηλίδα στόλιζε το μπροστινό μέρος στο τραχύ πανωφόρι του, ενώ με το ελεύθερο χέρι του προσπαθούσε να σφουγγίσει τις σταγόνες του σκουρόχρωμου κρασιού. Πολύ ικανοποιητικά.
«Είστε εντελώς τρελές», γρύλισε. «Ξέρετε καλά τι με περιμένει. Ξέρετε τι σημαίνει για κάποια να είναι δεσμευμένη μαζί μου. Ακόμα κι αν δεν χάσω τα λογικά μου, πρέπει να επιβιώσει ενώ εγώ θα πεθαίνω! Και τι εννοείτε, ότι ισχύει και για τις τρεις σας; Η Μιν δεν μπορεί να διαβιβάσει. Όπως και να έχει, η Αλάνα Μοσβάνι το πέτυχε πριν από εσάς, και δεν μπήκε καν στον κόπο να το ζητήσει. Μαζί με τη Βέριν πήραν κάμποσα κορίτσια στον Λευκό Πύργο. Είμαι δεσμευμένος μαζί της επί μήνες τώρα».
«Και μου το κράτησες μυστικό, κουφιοκέφαλε βοσκέ;» τον ρώτησε απαιτητικά η Μιν. «Αν το ήξερα...!» Με μια επιδέξια κίνηση, έβγαλε από το μανίκι της ένα λεπτό μαχαίρι, το κοίταξε αγριεμένη και το ξαναέβαλε μέσα σκυθρωπή. Η ίαση θα ήταν σκληρή, τόσο για τον Ραντ, όσο και για την Αλάνα.
«Πήγε ενάντια στο έθιμο», είπε η Αβιέντα, ρωτώντας εν μέρει. Μετακινήθηκε πάνω στο χαλί και ψηλάφισε το μαχαίρι της ζώνη της.
«Ασφαλώς», αποκρίθηκε κατσούφικα η Ηλαίην. Ήταν αποκρουστικό να κάνει κάτι τέτοιο μια αδελφή σε οποιονδήποτε άντρα, πόσω μάλλον να το κάνει η Αλάνα στον Ραντ...! Θυμήθηκε τη μελαψή, φλογερή Πράσινη με το σπιρτόζικο χιούμορ και το εξίσου σπιρτόζικο ταμπεραμέντο. «Η Αλάνα έχει τόσο τοχ μαζί του, που δεν θα μπορέσει να το ξεπληρώθει για μια ζωή ολόκληρη! Κι απέναντι μας, επίσης. Ακόμα κι αν δεν είχε όμως, θα εύχεται να την είχα σκοτώσει όταν την πιάσω στα χέρια μου!»
«Στα χέρια μας», είπε η Αβιέντα, νεύοντας με νόημα.
«Ώστε έτσι». Ο Ραντ περιεργαζόταν το κρασί του. «Βλέπετε και μόνες σας ότι δεν έχει νόημα. Νομίζω πως... είναι καλύτερα να επιστρέψω στη Νυνάβε. Έρχεσαι, Μιν;» Παρά τα όσα του είπαν, ακουγόταν σαν να μην πίστευε τίποτα, λες κι η Μιν θα τον εγκατέλειπε τώρα. Δεν ακουγόταν φοβισμένος, αλλά πιότερο παραδομένος.
«Κι όμως, έχει νόημα», είπε η Ηλαίην με επιμονή. Έγειρε προς το μέρος του, πασχίζοντας με τη δύναμη της θέλησής της να τον κάνει να αποδεχθεί όσα έλεγε. «Ένας δεσμός δεν σε προστατεύει από έναν άλλον. Οι αδελφές δεν δεσμεύονται με τον ίδιο άντρα εξαιτίας του εθίμον, Ραντ, επειδή δεν επιθυμούν να τον μοιράζονται, κι όχι επειδή δεν μπορεί να γίνει. Επιπλέον, δεν έρχεται σε σύγκρουση με τους νόμους του Πύργου». Βέβαια, μερικά έθιμα είχαν την ισχύ νόμου, στα μάτια των αδελφών τουλάχιστον. Φαίνεται πως η Νυνάβε υποστήριζε κάθε μέρα και περισσότερο τα έθιμα και την αξιοπρέπεια των Άες Σεντάι. Όταν θα το μάθαινε, το πιθανότερο είναι πως θα ξεσπούσε. «Εμείς, λοιπόν, όντως θέλουμε να σε μοιραστούμε! Κι αυτό θα γίνει, αν συμφωνείς κι εσύ».
Πόσο εύκολο ήταν να το πει! Κάποτε, θα έπαιρνε όρκο ότι δεν θα μπορούσε με τίποτα να προφέρει τέτοια λόγια. Μέχρι που συνειδητοποίησε πως αγαπούσε την Αβιέντα όσο κι αυτόν, με διαφορετικό βέβαια τρόπο. Το ίδιο και τη Μιν. Δεν ήταν παρά άλλη μία αδελφή, παρ’ όλο που δεν είχαν υιοθετήσει η μία την άλλη. Σε πρώτη ευκαιρία, θα μαστίγωνε την Αλάνα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, μόνο και μόνο επειδή τον είχε αγγίξει, αλλά με την Αβιέντα και τη Μιν τα πράγματα ήταν αλλιώς. Αποτελούσαν κομμάτι της. Από μια άποψη, αυτές ήταν εκείνη, κι εκείνη αυτές.
Μαλάκωσε τον τόνο της φωνής της. «Σ’ το ζητάω εγώ, Ραντ. Σ’ το ζητάμε κι οι τρεις μας. Σε παρακαλώ, κάνε μας τη χάρη να δεσμευτούμε μαζί σου».
«Μιν», μουρμούρισε ο Ραντ, σχεδόν κατηγορητικά. Η γεμάτη απόγνωση ματιά του είχε καρφωθεί πάνω στην κοπέλα. «Το ήξερες, έτσι δεν είναι; Ήξερες ότι, αν έριχνα έστω και ματιά επάνω τους...» Κούνησε το κεφάλι του, ανίκανος ή απρόθυμος να συνεχίσει.