«Η Ανεμοσκόπος μου δεν υπάγεται στην εξουσία σου, Άες Σεντάι», είπε κοφτά η Χαρίνε, λες κι αρνούνταν τον εξ αίματος δεσμό. «Η Σάλον πρέπει να μου επιστραφεί πάραυτα, κι αυτό θα γίνει». Η Ντέρα συγκατάνευσε εξίσου κοφτά. Η Κάντσουεϊν είχε την εντύπωση πως η Κυρά των Πανιών θα έκανε το ίδιο ακόμα κι αν η Χαρίνε την πρόσταζε να πηδήξει από τον γκρεμό. Σύμφωνα με την ιεραρχία των Άθα’αν Μιέρε, η Ντέρα ήταν υφιστάμενη της Χαρίνε. Αυτά ήξερε όλα κι όλα σχετικά με τις Θαλασσινές. Άσχετα από το αν θα αποδεικνύονταν χρήσιμες ή όχι, θα έβρισκε έναν τρόπο να τις εξουσιάσει.
«Πρόκειται για έρευνα που αφορά στις Άες Σεντάι», αποκρίθηκε μαλακά. «Πρέπει να ακολουθήσουμε τον νόμο του Πύργου». Με την πολύ γενική έννοια, για σιγουριά. Ανέκαθεν πίστευε ότι το πνεύμα του νόμου ήταν πολύ σημαντικότερο από το γράμμα του.
Η Χαρίνε σύρισε σαν οχιά κι άρχισε να μιλάει με πομπώδες ύφος σχετικά με τα δικαιώματα και τις απαιτήσεις τους, αλλά η Κάντσουεϊν ούτε που την άκουγε.
Σχεδόν κατανοούσε την Έριαν, αυτή την πελιδνή και μαυρομάλλα Ιλιανή, που επέμενε έντονα ότι έπρεπε να βρίσκονται στο πλευρό του αγοριού όταν θα έδινε την Τελευταία Μάχη. Κατανοούσε και την Μπελντάινε, νεότατη στο επώμιο και με έλλειψη θαλερότητας, που ήταν αποφασισμένη να κάνει όσα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια Πράσινη. Όπως επίσης και την Έλζα, μια Αντορινή με ευχάριστο πρόσωπο και με μάτια που λαμπύριζαν, όταν έλεγε πως έπρεπε να φροντίσουν να ζήσει αυτός ο άντρας, για να αντιμετωπίσει τον Σκοτεινό. Άλλη μία Πράσινη, πιο ορμητική από τις περισσότερες. Η Νεσούνε έγειρε μπροστά για να κοιτάξει κάτι στο βιβλίο της, μοιάζοντας έτσι με μαυρομάτικο πουλί που εξετάζει ένα σκουλήκι. Καθότι Καφετιά, δεν θα δίσταζε να μπει σε ένα καφάσι με έναν σκορπιό, αν ήθελε τόσο πολύ να τον μελετήσει. Η Σαρίνε μπορεί να ήταν αρκετά ανόητη ώστε να ξαφνιαστεί, αν την αποκαλούσε κάποιος χαριτωμένη, πόσω μάλλον εντυπωσιακή, αλλά σαν Λευκή που ήταν, επέμενε στην ψυχρή ακρίβεια της λογικής· ο αλ’Θόρ ήταν ο Αναγεννημένος Δράκοντας, συνεπώς έπρεπε να τον ακολουθήσει. Λόγοι παρορμητικοί, λόγοι βλακώδεις, ωστόσο η Κάντσουεϊν θα μπορούσε να τους αποδεχτεί, αν όχι για τους άλλους, τουλάχιστον για τον εαυτό της.
Η πόρτα της αίθουσας άνοιξε, για να υποδεχτεί τη Βέριν και τη Σορίλεα. Η ασπρομάλλα Αελίτισσα με το πέτσινο πρόσωπο έδωσε στη Βέριν κάτι μικρό, κι η Καφετιά το τοποθέτησε στο σακίδιο της ζώνης της. Η Βέριν φορούσε μια λουλουδάτη πόρπη στο απλό χαλκόχρωμο φουστάνι της, το μοναδικό κόσμημα που η Κάντσουεϊν είχε δει επάνω της, εκτός από το δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό.
«Θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς», είπε η Σορίλεα, «αλλά να θυμάσαι πως πρέπει να ρίξεις τρεις σταγόνες μέσα σε νερό ή μία σε κρασί. Λίγο παραπάνω, και θα κοιμάσαι όλη τη μέρα, ίσως και περισσότερο. Αν, δε, ρίξεις κάμποσο, μπορεί και να μην ξυπνήσεις ξανά. Είναι άγευστο, γι’ αυτό πρόσεχε».
Ώστε, η Βέριν αντιμετώπιζε επίσης προβλήματα ύπνου. Η Κάντσουεϊν είχε να κοιμηθεί ήρεμα από τότε που το αγόρι το έσκασε από το Παλάτι του Ηλίου, κι αν δεν έλυνε σύντομα αυτό το πρόβλημα, σίγουρα θα δάγκωνε κάποιον. Η Νεσούνε κι οι υπόλοιπες παρατηρούσαν ανήσυχα τη Σορίλεα. Το αγόρι τις είχε αναγκάσει να γίνουν μαθητευόμενες στις Σοφές κι, απ’ όσο είχαν μάθει, οι Αελίτισσες έπαιρναν πολύ σοβαρά κάτι τέτοιο. Ένα χτύπημα των κοκαλιάρικων δακτύλων της Σορίλεα ήταν αρκετό για να βάλει τέλος στο νωχελικό πρωινό τους.
Η Χαρίνε έγειρε μπροστά από το κάθισμά της κι ακούμπησε τα δάχτυλά της απότομα στο μάγουλό της Κάντσουεϊν! «Δεν με ακούς», είπε τραχιά. Το πρόσωπό της έμοιαζε συννεφιασμένο, ενώ και το πρόσωπο της Κυράς των Πανιών ήταν εξίσου θυελλώδες. «Θα με ακούσεις!»
Η Κάντσουεϊν ένωσε τις παλάμες της και κοίταξε εξεταστικά τη γυναίκα πάνω από τα ακροδάχτυλά της. Όχι. Δεν άντεχε να έχει μέσα στα πόδια της την Κυρά των Κυμάτων, ωστόσο δεν επρόκειτο να τη στείλει παραπονεμένη στα διαμερίσματά της. Θα ήταν διπλωματική μαζί της, όπως ακριβώς επιθυμούσε η Κόιρεν. Έκανε μια βιαστική επιτομή όσων είχε ακούσει. «Μιλάς εκ μέρους της Κυράς των Πλοίων τών Άθα’αν Μιέρε, την εξουσία της οποίας δεν μπορώ καν να φανταστώ», είπε με χαμηλούς τόνους. «Αν η Ανεμοσκόπος σου δεν σου επιστραφεί μέσα στην επόμενη ώρα, θα φροντίσεις να με τιμωρήσει παραδειγματικά ο Κοραμούρ. Απαιτείς μια συγγνώμη για τη φυλάκιση της Ανεμοσκόπου σου. Κι απαιτείς, επίσης, να αναγκάσω τον Άρχοντα Ντομπραίν να ακυρώσει αμέσως τη συμφωνία σχετικά με τη γη που έχει υποσχεθεί ο Κοραμούρ. Νομίζω πως κάλυψα τα κύρια σημεία». Εκτός από εκείνο που αναφερόταν στη μαστίγωσή της!