Η Κάντσουεϊν άφησε έναν ήχο ενόχλησης. «Υποθέτω πως τους έχεις ήδη επιβάλει ποινή», μουρμούρισε, ενώ το μυαλό της έπαιρνε γρήγορες στροφές. Δεκαεννέα αδελφές είχαν κρατηθεί αιχμάλωτες στο Αελίτικο στρατόπεδο, δεκαεννιά αδελφές σταλμένες από την ηλίθια την Ελάιντα, για να απαγάγουν το αγόρι, κι όλες τους είχαν ορκιστεί πίστη στο όνομά του! Αυτές οι τελευταίες ήταν οι χειρότερες. «Τι είναι αυτό που θα έκανε Κόκκινες αδελφές να αφοσιωθούν σε έναν άντρα ικανό να διαβιβάζει;»
Η Βέριν ξεκίνησε να κάνει μια παρατήρηση, αλλά σιώπησε μπροστά στην Αελίτισσα. Παραδόξως, η Βέριν είχε παρασυρθεί στην επιβεβλημένη μαθητεία της σαν ερωδιός που πέφτει σε βάλτο. Περισσότερο καιρό βρισκόταν μέσα στο Αελίτικο στρατόπεδο, παρά έξω.
«Όχι ποινή, Κάντσουεϊν Μελάιντριν». Η Σορίλεα έκανε μια αποπεμπτική χειρονομία με το νευρώδες χέρι της, και τα βραχιόλια από χρυσό και φίλντισι κροτάλισαν ξανά. «Προσπαθούν να εκπληρώσουν ένα ανεκπλήρωτο τοχ. Είναι εξίσου ανόητο με την ονομασία ντα’τσάνγκ που τους δώσαμε αρχικά, αλλά μπορεί να διορθωθεί, αν επιθυμούν να προσπαθήσουν», συνέχισε κάπως απρόθυμα. Η Σορίλεα δεν αντιπαθούσε απλώς αυτές τις δεκαεννιά αδελφές. Χαμογέλασε ελαφρώς. «Όπως και να έχει, θα τους διδάξουμε τα περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται να ξέρουν». Η γυναίκα φαινόταν να πιστεύει ότι οι Άες Σεντάι μπορούσαν να κάνουν τα πάντα, αν μαθήτευαν για ένα χρονικό διάστημα δίπλα στις Σοφές.
«Ελπίζω να συνεχίσεις να τις παρακολουθείς στενά», είπε η Κάντσουεϊν. «Ειδικά αυτές τις τέσσερις». Ήταν σίγουρη πως θα τηρούσαν αυτόν τον γελοίο όρκο που είχαν πάρει, όχι πάντα όπως θα άρεσε στο αγόρι, αλλά πάντα υπήρχε η πιθανότητα μια-δυο από δαύτες να ήταν μέλη του Μαύρου Άτζα. Κάποτε, είχε σκεφτεί πως είχε φτάσει στο σημείο να ξεριζώσει τις Μαύρες, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πως η λεία της γλίστρησε σαν καπνός ανάμεσα από τα δάχτυλά της, πράγμα που ήταν κι η μεγαλύτερη αποτυχία της, με πιθανή εξαίρεση την ανικανότητά της να πληροφορηθεί τι σκάρωνε στις Μεθόριες Χώρες ο ξάδερφος της Κάραλαϊν Ντέημοντρεντ, μέχρι που η πληροφορία έφθασε με κάποια χρόνια καθυστέρηση κι ήταν πια άχρηστη. Τώρα, ακόμα και το Μαύρο Άτζα έμοιαζε με παραπλάνηση από αυτό που ήταν όντως σημαντικό.
«Οι μαθητευόμενες πάντα παρακολουθούνται στενά», αποκρίθηκε η αποσαθρωμένη γυναίκα. «Νομίζω πως πρέπει να υπενθυμίσω στις υπόλοιπες να είναι ευγνώμονες που τους επιτρέπεται να ραχατεύουν εδώ κι εκεί σαν αρχηγοί φυλής».
Οι υπόλοιπες τέσσερις αδελφές μπροστά στο τζάκι σηκώθηκαν ζωηρά μόλις τις πλησίασε, έκαναν βαθιές υποκλίσεις κι άκουσαν προσεκτικά όσα είχε να τους πει χαμηλόφωνα και κουνώντας προειδοποιητικά το δάχτυλο της. Ίσως η Σορίλεα πίστευε ότι είχε πολλά να τους διδάξει, αλλά εκείνες είχαν ήδη μάθει πως το επώμιο μιας Άες Σεντάι δεν πρόσφερε κανενός είδους προστασία σε μια μαθητευόμενη των Σοφών. Το τοχ έμοιαζε με ποινή για τα δεδομένα της Κάντσουεϊν.
«Είναι... φοβερή», μουρμούρισε η Βέριν. «Πολύ χαίρομαι που είναι με το μέρος μας. Αν είναι, δηλαδή».
Η Κάντσουεϊν τής έριξε μια κοφτή ματιά. «Μου φαίνεται πως κάτι έχεις να πεις, αλλά δεν θέλεις. Αφορά στη Σορίλεα;» Η συμμαχία αυτή ήταν κάπως αόριστη. Άσχετα από τη φιλία, τόσο η ίδια, όσο κι η Σοφή, μπορεί να στρέφονταν τελικά σε άλλους στόχους.
«Όχι, δεν εννοώ αυτήν», είπε η στιβαρή γυναίκα, αναστενάζοντας. Παρά το τετραγωνισμένο πρόσωπό της, όταν έγερνε το κεφάλι της από τη μία πλευρά, έμοιαζε με πλαδαρό σπουργίτι. «Ξέρω πως δεν ήταν δική μου δουλειά, Κάντσουεϊν, αλλά η Μπέρα με την Κιρούνα δεν έβγαζαν άκρη με τις φιλοξενούμενές μας, οπότε έκανα μια κουβεντούλα με τη Σάλον. Ύστερα από μια ευγενέστατη ανάκριση, ξέρασε τα πάντα, κι η Άιλιλ τα επιβεβαίωσε, από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι τα γνώριζα. Λίγο μετά την άφιξη των Θαλασσινών, η Άιλιλ πλησίασε τη Σάλον, ελπίζοντας να μάθει αυτό που ήθελαν για τον νεαρό αλ’Θόρ. Από τη μεριά της, η Σάλον επίσης επιθυμούσε να πληροφορηθεί ό,τι μπορούσε σχετικά με το άτομό του και με την κατάσταση εδώ. Αυτό οδήγησε σε συναντήσεις, που κατέληξαν σε φιλία, και τελικά οι δυο τους έγιναν κολλητές, κάτι που φαντάζομαι πως ήταν απόρροια μοναξιάς. Όπως και να έχει, αυτό το έκρυβαν πιότερο κι από το ότι αμφότερες έχωναν τη μύτη τους παντού».
«Αντεξαν ολόκληρες μέρες ανάκρισης προκειμένου να κρύψουν αυτό το πράγμα;» ρώτησε δύσπιστα η Κάντσουεϊν. Η Μπέρα με την Κιρούνα σίγουρα θα τις ανάγκαζαν και τις δύο να ουρλιάξουν!