Για δύο από τις νταμέην κράτησε σημειώσεις που δεν είχαν να κάνουν με την τάξη. Η Ζούσι, μια Άθα’αν Μιέρε νταμέην πιο ψηλή από την ίδια, σημειώθηκε για μαστίγωση. Το φόρεμά της ήταν τσαλακωμένο, τα μαλλιά της ανάκατα και το κρεβάτι της ξέστρωτο. Το πρόσωπό της , όμως, είχε πρηστεί από το κλάμα, και δεν είχε προλάβει να γονατίσει όταν ένας καινούργιος καταιγισμός λυγμών τη διέτρεξε και τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν σαν χείμαρρος στα μάγουλά της. Το γκρίζο φόρεμα, που κάποτε ήταν εφαρμοστό επάνω της, τώρα κρεμόταν χαλαρό, παρότι η ίδια δεν ήταν διόλου πλαδαρή. Η Μπέθαμιν είχε ονοματίσει αυτοπροσώπως τη Ζούσι και νοιαζόταν ιδιαίτερα για το άτομό της. Αφαίρεσε το καπάκι της πένας με τη μεταλλική αιχμή, τη βύθισε στο μελάνι κι έγραψε μια εισήγηση να μετακινηθεί η Ζούσι από το Παλάτι και να πάει σε κάποιο διπλό σπιτάκι παρέα με μια νταμέην από την Αυτοκρατορία, κατά προτίμηση κάποια με αρκετή εμπειρία στο να γίνει καρδιακή φίλη μιας νταμέην με πρόσφατο περιλαίμιο. Αργά ή γρήγορα, κάτι τέτοιο θα έβαζε τέρμα στα δάκρυα.
Ωστόσο, δεν ήταν διόλου σίγουρη ότι θα το επέτρεπε η Σούροθ, η οποία διεκδικούσε τις συγκεκριμένες νταμέην για την Αυτοκράτειρα —οποιοσδήποτε είχε στην κατοχή του το ένα δέκατο από δαύτες, μπορούσε να εγείρει υποψίες ότι υποκινούσε επανάσταση, ή και να κατηγορηθεί ευθέως— ωστόσο συμπεριφερόταν λες κι ήταν ιδιοκτησία της. Αν η Σούροθ απέρριπτε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να βρεθεί άλλος τρόπος. Η Μπέθαμιν αρνούνταν κατηγορηματικά να χάσει μια νταμέην εξαιτίας της απελπισίας. Αρνούνταν να χάσει μια νταμέην για οποιονδήποτε λόγο! Η δεύτερη με εξέχουσα σημασία ήταν η Τέσι, κι εκεί δεν περίμενε να βρει κανένα εμπόδιο.
Η Ιλιανή νταμέην γονάτισε με χάρη, διπλώνοντας τα χέρια στη μέση, μόλις η Μπέθαμιν άνοιξε την πόρτα. Το κρεβάτι της ήταν καλοστρωμένο, τα γκρίζα φορέματά της κρέμονταν τακτοποιημένα από τα κρεμαστάρια τους, η βούρτσα κι η χτένα της ήταν τοποθετημένες με ακρίβεια δίπλα στον νιπτήρα, και το πάτωμα είχε σκουπιστεί. Η Μπέθαμιν δεν περίμενε τίποτα λιγότερο. Η Τέσι ήταν νοικοκυρεμένη εξ αρχής. Τώρα μάλιστα που είχε μάθει να καθαρίζει και το πιάτο της, είχε γίνει χαριτωμένα στρουμπουλή. Με εξαίρεση τα κεράσματα, το διαιτολόγιο μιας νταμέην ήταν αυστηρό. Μια άρρωστη νταμέην ήταν για πέταμα. Η Τέσι, βέβαια, δεν υπήρχε περίπτωση να στολιστεί ποτέ με κορδέλες και να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς για την πιο όμορφη νταμέην. Το πρόσωπό της φάνταζε μονίμως θυμωμένο, ακόμα κι όταν χαλάρωνε. Σήμερα, όμως, ένα ανάλαφρο χαμόγελο είχε χαραχτεί στα χείλη της, κι η Μπέθαμιν ήταν σίγουρη πως χαμογελούσε πριν μπει ακόμα. Η Τέσι δεν ανήκε στην κατηγορία των ατόμων από τα οποία περιμένεις να χαμογελάσουν, όχι ακόμα τουλάχιστον.
«Πώς νιώθει σήμερα η μικρή μου Τέσι;» τη ρώτησε.
«Η Τέσι αισθάνεται θαυμάσια», αποκρίθηκε ήρεμα η νταμέην. Μέχρι τώρα, πάντα κατέβαλλε προσπάθεια για να μιλήσει ευγενικά, και μόλις χτες κατάφερε να καταπνίξει τον αρνητισμό που παρουσίαζε συνήθως.
Ψηλαφώντας σκεφτική το πηγούνι της, η Μπέθαμιν κοίταξε εξεταστικά τη γονυπετή νταμέην. Ήταν πολύ καχύποπτη απέναντι σε οποιαδήποτε νταμέην αυτοαποκαλούνταν Άες Σεντάι. Η ιστορία τη γοήτευε κι είχε διαβάσει τις μεταφράσεις των μυριάδων γλωσσών που προϋπήρχαν της Συνένωσης. Εκείνοι οι αρχαίοι ηγεμόνες αρέσκονταν σε δολοφονικούς κι ιδιότροπους τρόπους διοίκησης κι ήταν υπέρ το δέον ευχαριστημένοι όταν διηγούνταν με ποιον τρόπο ήρθαν στην εξουσία, πώς τσάκισαν τα γειτονικά βασίλεια και πώς έθεσαν υπό την εξουσία τους άλλους ηγεμόνες. Οι περισσότεροι είχαν δολοφονηθεί, συχνά από το χέρι των διαδόχων ή των ακολούθων τους. Η Μπέθαμιν γνώριζε πολύ καλά τους τρόπους των Άες Σεντάι.