8
Πολύχρωμες Δίνες
Ο Πέριν δεν συνειδητοποίησε ότι είχε κινηθεί, μέχρι που αντιλήφθηκε πως είχε σκύψει πάνω από τον λαιμό του Γοργοπόδη, καλπάζοντας ολοταχώς προς το μέρος του Αργκάντα. Το χιόνι ήταν εξίσου βαθύ, το έδαφος εξίσου ανώμαλο κι ο φωτισμός ελάχιστα καλύτερος, αλλά ο Γοργοπόδης όρμησε μέσα από τις σκιές, απρόθυμος ν’ αφήσει το σταχτί άλογο να πάρει το προβάδισμα, κι ο Πέριν τον παρότρυνε να τρέξει γρηγορότερα. Ο καβαλάρης που τους πλησίαζε ήταν ο Ιλάυας, με τη γενειάδα του απλωμένη σαν δαντέλα πάνω στο στήθος του και μ’ ένα πλατύγυρο καπέλο να σκιάζει το πρόσωπό του, ενώ ο μανδύας με τη γούνινη επένδυση ήταν ριχτός στην πλάτη του. Η Αελίτισσα ήταν κάποια από τις Κόρες. Είχε ένα σκούρο σούφα τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι της και φορούσε άσπρο μανδύα, που χρησίμευε κι ως παραλλαγή στο χιόνι, πάνω από το πανωφόρι της, καθώς και παντελόνι σε γκρίζες, καφετιές και πράσινες αποχρώσεις. Η παρουσία του Ιλάυας και μίας Κόρης, ακόμα και χωρίς τους υπόλοιπους, υποδήλωνε όχι η Φάιλε είχε βρεθεί. Μάλλον.
Ο Αργκάντα ζόριζε το άλογό του να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα, δίχως να τον νοιάζει αν θα έσπαγε ο λαιμός του ζώου ή ο δικός του, πηδώντας πάνω από βραχώδεις προεξοχές και τσαλαβουτώντας στο χιόνι, καλπάζοντας σχεδόν, αλλά ο Γοργοπόδης τον πρόλαβε με το που έφτασε κοντά στον Ιλάυας, κι ο Πέριν ρώτησε με τραχιά φωνή: «Είδες τη βασίλισσα, Ματσίρα; Είναι ζωντανή; Μίλα, άνθρωπέ μου!» Η Κόρη, η Ελιέντα, με το ηλιοκαμένο της πρόσωπο ανέκφραστο, ύψωσε το χέρι της προς τη μεριά του Πέριν. Ίσως η κίνηση της δήλωνε χαιρετισμό, ίσως συμπόνια, αλλά δεν επιβράδυνε την πορεία της και πέρασε ξυστά πλάι του. Ο Ιλάυας θα έδινε την αναφορά του στον Πέριν, ενώ εκείνη στις Σοφές.
«Τη βρήκατε;» Ο λαιμός του Πέριν ξαφνικά ξεράθηκε σαν άμμος. Περίμενε εδώ και τόσον καιρό γι’ αυτό. Ο Αργκάντα γρύλισε άηχα μέσα από τις ατσαλένιες μπάρες της προσωπίδας του, ξέροντας πολύ καλά ότι ο Πέριν δεν εννοούσε την Αλιάντρε.
«Βρήκαμε τους Σάιντο που ακολουθούσαμε», απάντησε προσεκτικά ο Ιλάυας, με τα δύο χέρια ακουμπισμένα στο μπροστάρι της σέλας του. Ακόμα και στον Ιλάυας, τον θρυλικό Μακρυδόντη που είχε ζήσει ανάμεσα στους λύκους, η ένταση από τα πολλά μίλια πορείας και την αϋπνία ήταν εμφανής. Το πρόσωπό του είχε βαθουλώσει από την εξάντληση, που φάνταζε ακόμα μεγαλύτερη εξαιτίας της χρυσαφιάς λάμψης των ματιών του κάτω από το γείσο του καπέλου του. Γκριζωπές τούφες στόλιζαν την παχιά του γενειάδα, ενώ τα μαλλιά του κρέμονταν μέχρι τη μέση κι ήταν δεμένα με ένα πέτσινο κορδόνι στον σβέρκο του. Για πρώτη φορά από τότε που τον ήξερε ο Πέριν ο άντρας έμοιαζε γερασμένος. «Έχουν στρατοπεδεύσει γύρω από μια κωμόπολη που κατέλαβαν, σε μια κορυφογραμμή περίπου σαράντα μίλια από δω. Δεν έχουν βάλει φρουρούς, αλλά κι αυτοί που υπάρχουν πιο πέρα φαίνεται πως προσέχουν μήπως το σκάσει κανείς αιχμάλωτος, οπότε καταφέραμε και πλησιάσαμε για να δούμε καλύτερα. Πέριν, είναι πολύ περισσότεροι απ’ όσους φανταζόμασταν. Εννέα-δέκα σέπτες τουλάχιστον, λένε οι Κόρες. Αν υπολογίσουμε και τους γκαϊ’σάιν —εκείνους, τους λευκοντυμένους— ο καταυλισμός θα πρέπει να περιέχει ολόκληρο τον πληθυσμό του Μαγιέν ή του Έμπου Νταρ. Δεν ξέρω πόσους λογχοφόρους διαθέτουν αλλά, απ’ ό,τι είδα, στη χαμηλή πλευρά μάλλον βρίσκονται τουλάχιστον δέκα χιλιάδες».
Ο Πέριν αισθάνθηκε το στομάχι του να δένεται σ’ έναν κόμπο απόγνωσης, το δε στόμα του ήταν τόσο ξερό, ώστε δεν θα μπορούσε να μιλήσει ακόμα κι αν, ως εκ θαύματος, εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά του η Φάιλε. Δέκα χιλιάδες αλγκάι’ντ’σισβάι, μαζί με υφάντριες, αργυροχόους και γέρους που περνούσαν τις μέρες τους αναπολώντας κάτω από τον ίσκιο, και που κάλλιστα θα έπιαναν το δόρυ αν δέχονταν επίθεση. Ο ίδιος διέθετε λιγότερους από δύο χιλιάδες λογχοφόρους, αλλά κι αυτοί θα υπέκυπταν ενάντια σε ίσο αριθμό Αελιτών. Λιγότερους από τριακόσιους Διποταμίτες, οι οποίοι θα μπορούσαν μεν να κάνουν θραύση με τα τόξα τους εξ αποστάσεως, αλλά δύσκολα θα σταματούσαν δέκα χιλιάδες άντρες. Τόσο πολλοί Σάιντο ήταν ικανοί να διαλύσουν τον δολοφονικό όχλο του Μασέμα σαν γάτα που σφαγιάζει ποντικοφωλιά. Ακόμα και με την προσθήκη των Άσα’μαν, των Σοφών και των Άες Σεντάι... Η Εντάρα κι οι άλλες Σοφές δεν ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικές σχετικά με τους εαυτούς τους, αλλά ο Πέριν ήξερε ότι δέκα σέπτες μπορεί να διέθεταν ίσαμε πενήντα γυναίκες ικανές να διαβιβάσουν. Ίσως ήταν περισσότερες, ίσως λιγότερες —δεν υπήρχε καθορισμένος αριθμός— αλλά τα νούμερα δεν έπαιζαν μεγάλο ρόλο.