Εξακολουθώντας να τον περιεργάζεται, χωρίς καλά-καλά να παίρνει τα μάτια της από πάνω του, με αποτέλεσμα να σκοντάφτει μέσα στο χιόνι, η γυναίκα παραμέρισε, για να αφήσει τον Άραμ και τους Διποταμίτες να περάσουν. Συνηθισμένοι στο Ταξίδεμα —αν όχι και στον ίδιο τον Άσα’μαν πλέον—, δεν χρειάστηκε καν να σκύψουν τα κεφάλια τους για να μην αγγίξουν την κορυφή του ανοίγματος, κάτι που αναγκάστηκαν να κάνουν μονάχα οι ψηλοί. Ο Πέριν σκέφτηκε ότι αυτή η πύλη ήταν μεγαλύτερη από την πρώτη που είχε φτιάξει ο Γκρέηντυ. Θυμόταν ότι τότε είχε χρειαστεί να ξεπεζέψει. Ήταν μια αόριστη σκέψη, τίποτα παραπάνω από το βούισμα μιας μύγας. Ο Άραμ πήγε κατευθείαν προς το μέρος του Πέριν, με πρόσωπο σφιγμένο και μυρωδιά ανυπομονησίας και βιασύνης για να προχωρήσουν, και μόλις ο Ντάνιλ κι οι υπόλοιποι παραμέρισαν, ξεπεζεύοντας και τοποθετώντας ήρεμα τα βέλη στις χορδές των τόξων τους χωρίς να πάρουν στιγμή τη ματιά τους από τα δέντρα που τους περιτριγύριζαν, εμφανίστηκε ο Γκαλίν, κοιτώντας βλοσυρός τα γύρω δέντρα, λες και περίμενε τον εχθρό να πεταχτεί από μέσα τους. Τον ακολουθούσαν μισή ντουζίνα Μαγιενοί, που αναγκάστηκαν να χαμηλώσουν τις λόγχες με τα κόκκινα σημαιάκια για να καταφέρουν να στριμωχτούν πίσω του.
Πέρασε κάμποση ώρα κι η πύλη παρέμενε άδεια, αλλά μόλις ο Πέριν αποφάσισε να πάει να δει γιατί καθυστερούσε ο Ιλάυας, ο γενειοφόρος άντρας φάνηκε μαζί με το άλογά του, ακολουθούμενος από τον Αργκάντα κι έξι Γκεαλντανούς. Η δυσαρέσκεια ήταν αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Οι γυαλιστερές περικεφαλαίες κι οι θώρακές τους δεν φαίνονταν πουθενά, ενώ οι ίδιοι ήταν μουτρωμένοι λες και τους είχαν αναγκάσει να αφήσουν πίσω τα παντελόνια τους.
Ο Πέριν ένευσε σκεφτικός. Ασφαλώς. Το στρατόπεδο των Σάιντο βρισκόταν από την άλλη μεριά της κορυφογραμμής, όπως κι ο ήλιος. Οι απαστράπτουσες αρματωσιές θα λειτουργούσαν ως καθρέφτες. Έπρεπε να το είχε σκεφτεί. Έπρεπε να πάψει να αφήνει τον φόβο να τον καθοδηγεί με βιάση και να σκοτεινιάζει τη σκέψη του. Όφειλε να έχει καθαρό μυαλό περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Αν παρέβλεπε έστω και μία λεπτομέρεια, θα μπορούσε να σκοτωθεί κι η Φάιλε να μείνει στα χέρια των Σάιντο. Ωστόσο, άλλο να λες ότι πρέπει να απαλλαγείς από τον φόβο, κι άλλο να το κάνεις. Πώς ήταν δυνατόν να πάψει να φοβάται για το μέλλον της Φάιλε; Ναι, ήταν αναγκαίο να ελέγξει τον φόβο του, αλλά πώς;
Προς μεγάλη του έκπληξη, η Ανούρα πέρασε την πύλη λίγο πιο μπροστά από τον Γκρέηντυ, ο οποίος οδηγούσε το σκουροκάστανο ζώο του. Όπως και κάθε φορά που την έβλεπε να περνάει πύλη, η γυναίκα ήταν πεσμένη μπρούμυτα πάνω στη φοράδα της, όσο τουλάχιστον της επέτρεπε το ψηλό μπροστάρι της σέλας, κάνοντας μια γκριμάτσα προς το άνοιγμα που είχε δημιουργηθεί από το μιασμένο αρσενικό κομμάτι της Δύναμης. Μόλις πέρασε, σπιρούνισε το άλογό της για να ανηφορίσει την πλαγιά όσο πιο γρήγορα μπορούσε, χωρίς να μπει ανάμεσα στα δέντρα. Ο Γκρέηντυ έκλεισε ερμητικά το άνοιγμα, αφήνοντας το πορφυρό μετείκασμα μιας κάθετης ράβδου στα μάτια του Πέριν, κι η Ανούρα τραβήχτηκε κι απέστρεψε το βλέμμα της, αγριοκοιτάζοντας τη Μαρλίν και τον Πέριν. Αν δεν επρόκειτο για Άες Σεντάι, ο Πέριν θα έλεγε με σιγουριά πως μέσα της υπέβοσκαν η οργή κι η μανία. Μάλλον η Μπερελαίν τής είχε πει να έρθει, αλλά η Ανούρα δεν κατηγορούσε την Μπερελαίν για το ότι βρισκόταν εδώ.
«Από δω και πέρα, προχωράμε πεζή», ανήγγειλε ο Ιλάυας με σιγανή φωνή, που ελάχιστα ξεχώριζε από τον περιστασιακό ήχο των οπλών. Είχε πει ότι οι Σάιντο ήταν απρόσεκτοι και δεν έβαζαν σχεδόν καθόλου φρουρές, αλλά μιλούσε λες και βρίσκονταν σε απόσταση είκοσι βημάτων. «Ένας άντρας καβάλα σ’ άλογο ξεχωρίζει. Οι Σάιντο δεν είναι τυφλοί, παρά μόνο συγκριτικά με τους Αελίτες, πράγμα που σημαίνει ότι βλέπουν δύο φορές καλύτερα από εμάς, οπότε φροντίστε να μη γίνετε αντιληπτοί μόλις φτάσουμε στην κορυφή. Προσπαθήστε όσο μπορείτε να μην κάνετε θόρυβο, καθότι δεν είναι κουφοί. Αργά ή γρήγορα, θα ανακαλύψουν τα ίχνη μας —με το χιόνι, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά γι’ αυτό— αλλά καλύτερα να μη μάθουν ότι ήμασταν εδώ μέχρι να φύγουμε».