Ξαφνικά, όλες αυτές οι σκέψεις κι οι ανησυχίες περί μωρού, διαβίβασης και του τι γνώριζαν ή δεν γνώριζαν οι Άες Σεντάι, βγήκαν απότομα από το μυαλό της. Αισθάνθηκε κάποια να διαβιβάζει σαϊντάρ. Δεν ήταν η Αβιέντα, ούτε κάποια στα κοντινά όρη ή κάπου τριγύρω. Ήταν κάτι μακρινό, σαν φλεγόμενος πυρσός σε απόμακρη βουνοκορφή τη νύχτα. Σ’ ένα πολύ μακρινό βουνό. Αδυνατούσε να φανταστεί τι ποσοστό της Μίας Δύναμης είχε χρειαστεί ώστε να διαισθάνεται τη διαβίβαση από τέτοια απόσταση. Οποιαδήποτε γυναίκα στον κόσμο με αυτή την ικανότητα σίγουρα θα το αισθανόταν και θα έδειχνε κατευθείαν προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο πυρσός βρισκόταν κάπου στα δυτικά. Τίποτα δεν είχε αλλάξει στον δεσμό με τον Ραντ, αν και δεν μπορούσε να τον εντοπίσει ακριβώς σε μια ακτίνα εκατό μιλίων, αλλά το ήξερε καλά.
«Κινδυνεύει», είπε. «Πρέπει να τον βρούμε, Αβιέντα».
Η Αβιέντα κουνήθηκε κάπως απότομα κι έπαψε να κοιτάζει δυτικά. Η λάμψη παρέμεινε γύρω της κι η Ηλαίην διαισθάνθηκε πως είχε απορροφήσει από την Πηγή όσο βαθύτερα μπορούσε. Τη στιγμή όμως που η Αβιέντα στράφηκε προς το μέρος της, ένιωσε την ποσότητα του σαϊντάρ να τρεμοσβήνει στα χέρια της άλλης γυναίκας. «Όχι, Ηλαίην, δεν πρέπει».
Σοκαρισμένη, η Ηλαίην στριφογύρισε πάνω στη σέλα του Πυρόκαρδου για να την κοιτάξει. «Θέλεις να τον εγκαταλείψεις; Σε αυτό το πράγμα;» Κανείς δεν μπορούσε να χειριστεί μεγαλύτερη ποσότητα σαϊντάρ, ούτε καν ο ισχυρότερος κύκλος, χωρίς βοήθεια. Πιθανότατα είχε χρησιμοποιηθεί κάποιο σα’ανγκριάλ, μεγαλύτερο απ’ οποιοδήποτε είχε κατασκευαστεί ποτέ, κι αν όσα είχε ακούσει έβγαιναν σωστά, μόνο έτσι μπορούσε να εξηγηθεί ο χειρισμός τόσης ενέργειας. Ίσως. Όμως, σύμφωνα και πάλι με όσα είχε ακουστά, καμιά γυναίκα δεν θα επιβίωνε από τη χρήση ενός τέτοιου πράγματος, χωρίς τουλάχιστον ένα τερ’ανγκριάλ κατασκευασμένο γι’ αυτόν τον σκοπό, και κανείς δεν είδε ποτέ κάτι τέτοιο. Το σίγουρο ήταν ότι καμία αδελφή δεν θα προσπαθούσε να κάνει κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν το έβρισκε. Τόσο πολλή ενέργεια με πηγή τη Μία Δύναμη ήταν ικανή να ισοπεδώσει οροσειρές μ’ ένα και μόνο χτύπημα! Εκτός, βέβαια, κι αν η αδελφή που θα το προσπαθούσε ανήκε στο Μαύρο Άτζα. Ή, ακόμα χειρότερα, αν ήταν κάποιος από τους Αποδιωγμένους, μπορεί και περισσότεροι από ένας. Τι άλλο να ήταν; Πώς ήταν δυνατόν να ήθελε η Αβιέντα να το αγνοήσει τη στιγμή που θα έπρεπε να γνωρίζει πως κάπου εκεί βρισκόταν κι ο Ραντ;
Οι Φρουροί δεν είχαν αντιληφθεί το παραμικρό κι εξακολουθούσαν να περιμένουν υπομονετικά στα άλογά τους, παρακολουθώντας τις σειρές των δέντρων γύρω από τον λειμώνα, χωρίς μάλιστα να δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον έπειτα από την υποδοχή που είχαν στο μέγαρο. Ωστόσο, το βλέμμα της Κάσεϊλ δεν άφηνε στιγμή την Ηλαίην και την Αβιέντα, ενώ ένα ελαφρύ συνοφρύωμα διαγραφόταν πίσω από την προσωπίδα της περικεφαλαίας της. Γνώριζε καλά ότι ποτέ δεν καθυστερούσαν να ανοίξουν μια πύλη. Οι άντρες του μεγάρου είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τα υποζύγια, ψηλαφώντας τους μπόγους και λογοφέροντας διαρκώς για το αν ξεχάσει να πάρουν κάτι μαζί τους ή όχι. Η Αβιέντα έφερε την γκριζωπή φοράδα της ακόμα πιο κοντά στο μαύρο άλογο της Ηλαίην και μίλησε έτσι ώστε να μην ακουστεί πιο πέρα.