Η Αβιέντα αναψοκοκκίνισε ελαφρά λόγω του επαίνου —γινόταν πολύ συναισθηματική ώρες-ώρες— αλλά δεν έχασε χρόνο κι άνοιξε την πύλη, μια περιστρεφόμενη εικόνα της αυλής των στάβλων στο Βασιλικό Παλάτι, που φάρδυνε κι έγινε μια τρύπα στον αέρα, μέσα από την οποία το χιόνι του λειμώνα έπεφτε στο πεντακάθαρο λιθόστρωτο κάπου τριακόσια μίλια μακριά, λες κι η απόσταση δεν είχε την παραμικρή σημασία. Η αίσθηση της Μπιργκίτε, κάπου μέσα στο παλάτι, ξεπήδησε ζωηρή στο μυαλό της Ηλαίην. Η Μπιργκίτε είχε πονοκέφαλο και καούρα στο στομάχι, κάτι σύνηθες τελευταία, αλλά τα εν λόγω συμπτώματα ταίριαζαν γάντι με τη διάθεση της Ηλαίην.
Πρέπει να τον αφήσω να τα βγάλει πέρα μόνος του, σκέφτηκε καθώς περνούσε από το άνοιγμα. Μα το Φως, πόσες φορές το είχε σκεφτεί αυτό; Δεν πειράζει. Μπορεί να αγαπούσε τον Ραντ με όλη της την καρδιά, μπορεί να ήταν η χαρά της ζωής της, αλλά το καθήκον της ήταν στο Άντορ.
11
Σοζήτηση περί Οφειλών
Η πύλη βρισκόταν σε τέτοια θέση, ώστε η Ηλαίην φάνηκε να βγαίνει από μια τρύπα στον τοίχο του δρόμου, σε μια πλατεία σημαδεμένη για λόγους ασφαλείας από κρασοβάρελα γεμάτα άμμο, τα οποία στέκονταν όρθια στο λιθόστρωτο. Όλως περιέργως, δεν διαισθανόταν ούτε μία γυναίκα να διαβιβάζει μες στο παλάτι, μολονότι ο χώρος φιλοξενούσε περισσότερες από εκατόν πενήντα με τη συγκεκριμένη ικανότητα. Κάποιες θα είχαν παραμείνει στα εξωτερικά τείχη της πόλης, βέβαια, αρκετά μακριά για να νιώσει κάτι περισσότερο από ένα είδος συνδετικού κύκλου, ενώ άλλες θα πρέπει να βρίσκονταν εκτός πόλεως. Κι όμως, πάντα υπήρχε κάποια στο παλάτι που χρησιμοποιούσε σαϊντάρ, είτε για ν’ αναγκάσει μια αιχμάλωτη σουλ’ντάμ να παραδεχτεί ότι μπορεί να δει τις υφάνσεις της Μίας Δύναμης, είτε απλά για να ισιώσει τις ζάρες ενός ρούχου χωρίς να ζεστάνει σίδερο. Όχι σήμερα, όμως. Η αλαζονεία των Ανεμοσκόπων συχνά ανταγωνιζόταν τη χειρότερη που μπορούσε να επιδείξει μια Άες Σεντάι, αλλά ακόμα κι αυτή η αλαζονεία είχε κατασιγαστεί εξαιτίας του φαινομένου που διαισθάνονταν. Η Ηλαίην σκέφτηκε ότι, αν σκαρφάλωνε σε ένα ψηλό παράθυρο, θα μπορούσε να δει τις υφάνσεις εκείνου του μεγάλου πυρσού, έστω κι αν απείχε εκατοντάδες λεύγες. Αισθανόταν σαν μυρμήγκι που μόλις είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος των βουνών, ένα μυρμήγκι που σύγκρινε τη Ραχοκοκαλιά του Κόσμου με τους λόφους που του προκαλούσαν δέος μέχρι τότε. Ναι, ακόμα κι οι Ανεμοσκόποι φάνταζαν ασήμαντες μπροστά σε αυτό.
Στην ανατολική πλευρά του παλατιού, με προσόψεις στη βορεινή και στη νότια από διώροφους στάβλους, φτιαγμένους από ατόφια λευκή πέτρα, η Βασιλική Αυλή των Στάβλων φιλοξενούσε κατά παράδοση τις προσωπικές άμαξες και τα άλογα της Βασίλισσας, αλλά η Ηλαίην δίσταζε να τη χρησιμοποιήσει προτού αποκτούσε τον Θρόνο του Λιονταριού επισήμως. Τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον θρόνο ήταν ντελικάτα όσο ένας χορός, αλλά ακόμα κι αν κάποια στιγμή ο χορός μετατρεπόταν σε καυγά, εσύ όφειλες να χορεύεις ακόμη με χάρη κι ακρίβεια για να πετύχεις τους στόχους σου. Η διεκδίκηση προνομίων πριν από την επικύρωση της εξουσίας τους είχε στοιχίσει σε μερικές γυναίκες την ευκαιρία να κυβερνήσουν. Τελικά, η Ηλαίην είχε κρίνει ότι δεν ήταν η υπέρβαση αυτό που θα την έκανε να φανεί υπέρ το δέον αλαζονική. Επιπλέον, η Βασιλική Αυλή των Στάβλων ήταν σχετικά μικρή κατ δεν είχε καμία άλλη χρήση. Δεν χρειαζόταν να απομακρυνθεί πολύς κόσμος, στο ενδεχόμενο άνοιγμα νέας πύλης. Για την ακρίβεια, όταν η Ηλαίην μπήκε στη λιθόστρωτη αυλή, τη βρήκε άδεια, εξαιρουμένου ενός σταβλίτη με κόκκινο πανωφόρι, ο οποίος στεκόταν κάτω από μία αψιδωτή είσοδο και στράφηκε αμέσως προς το εσωτερικό φωνάζοντας, με αποτέλεσμα να ξεχυθούν κάμποσες ντουζίνες από δαύτους καθώς η Ηλαίην απομάκρυνε τον Πυρόκαρδο από τη σημαδεμένη πλατεία. Σε τελική ανάλυση, ίσως είχε επιστρέψει συνοδεία ισχυρών αριστοκρατών ή απλώς ήλπιζαν σε κάτι τέτοιο.
Η Κάσεϊλ οδήγησε τις Φρουρούς μέσα από την πύλη και διέταξε τις περισσότερες να ξεπεζέψουν και να φροντίσουν τα ζώα τους. Η ίδια και πέντ’ έξι άλλες παρέμειναν στις σέλες τους, προσέχοντας να μη χτυπήσουν κατά λάθος τα κεφάλια των πεζών. Ακόμα κι εδώ, δεν άφηνε επ’ ουδενί αφύλακτη την Ηλαίην. Ειδικά εδώ, όπου κινδύνευε περισσότερο απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε μέγαρο είχε επισκεφθεί. Οι άντρες του Οίκου Μάθεριν μαζεύτηκαν τριγύρω και μπλέχτηκαν στα πόδια ιπποκόμων και Φρουρών, κοιτώντας αποσβολωμένοι τους λευκούς πέτρινους εξώστες και τις κιονοστοιχίες που δέσποζαν πάνω από την αυλή, καθώς επίσης τους οβελίσκους και τους χρυσούς θόλους που ήταν ορατοί πιο πέρα. Το κρύο εδώ φαινόταν λιγότερο απ’ ό,τι στα βουνά —δεν την επηρέαζε ιδιαίτερα, αλλά όχι ότι της περνούσε απαρατήρητο— αλλά άντρες, γυναίκες κι άλογα εξακολουθούσαν να ξεφυσούν αχνούς θυσάνους ομίχλης. Η μυρωδιά της αλογίσιας κοπριάς φαινόταν πιο δυνατή εδώ, μετά τον καθαρό αέρα των βουνών. Ένα ζεστό μπάνιο μπροστά σε μια δυνατή φωτιά θα ήταν καλοδεχούμενο. Κατόπιν, θα έπρεπε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά για να εξασφαλίσει τον θρόνο, αλλά αυτή τη στιγμή ένα μούλιασμα στην μπανιέρα θα ήταν ό,τι καλύτερο.