«Ο Αρχηγός Μέλαρ πραγματοποίησε άλλη μία έξοδο χθες, δίχως να λάβει τις σχετικές διαταγές», δήλωσε η Μπιργκίτε με επιμελώς αδιακύμαντη φωνή. «Αυτή τη φορά, η μάχη έφτασε σχεδόν μέχρι την Πύλη του Φαρ Μάντινγκ, που είχε διατάξει να παραμείνει ανοικτή μέχρι την επιστροφή του». Η Ηλαίην ένιωσε το πρόσωπο της να αγριεύει.
«Α, όχι», διαμαρτυρήθηκε η Σάριθα. «Δεν έγινε καθόλου έτσι. Εκατό οπλίτες του Άρχοντα Λούαν προσπάθησαν να φτάσουν στην πόλη μέσα στη νύχτα, αλλά έφυγαν πολύ αργά και τους πρόλαβε η ανατολή. Επίσης, τους πρόλαβαν τριακόσιοι άντρες του Άρχοντα Νάσιν. Αν ο Αρχηγός Μέλαρ δεν άνοιγε τις πύλες και δεν ηγείτο της διάσωσης, θα τους πετσόκοβαν μπροστά στα τείχη. Όπως ήρθαν τα πράγματα, κατάφερε να διασώσει ογδόντα για χάρη σου». Ο Μέλαρ απολάμβανε χαμογελαστός τους επαίνους της Άες Σεντάι λες και δεν είχε ακούσει καν τις επικρίσεις της Μπιργκίτε. Φυσικά, δεν λάμβανε υπ’ όψιν του τα αποδοκιμαστικά βλέμματα της Κάρεαν και της Μέριλιλ. Κατάφερνε μονίμως να αγνοεί την αποδοκιμασία.
«Πώς ήξερες ότι επρόκειτο για άντρες του Άρχοντα Λούαν, Αρχηγέ;» τον ρώτησε σιγανά η Ηλαίην. Ένα ανάλαφρο μειδίαμα, που θα έπρεπε να λειτουργήσει προειδοποιητικά για τον Μέλαρ, εμφανίστηκε στο πρόσωπο της Μπιργκίτε. Βέβαια, ο άντρας ανήκε σε αυτούς που δεν πίστευαν ότι η Μπιργκίτε μπορούσε να είναι Πρόμαχος. Αλλά, ακόμα κι αν το πίστευε, ελάχιστοι πλην των Προμάχων και των Άες Σεντάι γνώριζαν τι συνεπάγεται ένας δεσμός. Αν μη τι άλλο, η έκφραση του Μέλαρ έγινε ακόμα πιο αυτάρεσκη.
«Δεν έδωσα σημασία στα λάβαρα, Βασίλισσά μου. Οποιοσδήποτε μπορεί να κουβαλάει μαζί του ένα λάβαρο. Αναγνώρισα με το ματογυάλι μου τον Τζούραντ Άκαν, ο οποίος είναι μέχρι το κόκαλο άνθρωπος του Λούαν. Μόλις κατάλαβα ότι...» Έκανε μια αποπεμπτική χειρονομία κι οι δαντέλες σείστηκαν. «Τα υπόλοιπα δεν ήταν παρά λίγη γυμναστική».
«Μήπως αυτός ο Τζούραντ Άκαν έφερε κάποιο μήνυμα εκ μέρους του Άρχοντα Λούαν; Οτιδήποτε με σφραγίδα και υπογραφή, που να επιβεβαιώνει την υποστήριξη του Οίκου Νοργουέλυν προς τον Τράκαντ;»
«Δεν υπήρχε τίποτα γραπτό, Βασίλισσά μου, αλλά όπως είπα...»
«Ο Άρχοντας Λούαν δεν έχει διακηρύξει επισήμως ότι υποστηρίζει τον Οίκο μου, Κυβερνήτη».
Το χαμόγελο του Μέλαρ ξεθώριασε κάπως. Δεν ήταν συνηθισμένος να τον διακόπτουν. «Μα, Βασίλισσά μου, η Αρχόντισσα Ντυέλιν λέει πως ο Λούαν έχει ήδη ταχθεί υπέρ σου. Ο ερχομός του Άκαν αποδεικνύει ότι—»
«Δεν αποδεικνύει τίποτα, Αρχηγέ», αποκρίθηκε παγερά η Ηλαίην. «Ίσως, με τον καιρό, ο Άρχοντας Λούαν ταχθεί υπέρ μου, αλλά μέχρι να γίνει αυτό, εσύ μου έφερες ογδόντα άντρες που χρειάζονται επιτήρηση». Ογδόντα από τους εκατό. Και πόσοι δικοί της είχαν χαθεί; Πέραν τούτου, ο άνθρωπος είχε θέσει σε κίνδυνο το Κάεμλυν με την πρωτοβουλία του, που να καιγόταν! «Εφ’ όσον μπορείς να βρεις χρόνο εν μέσω καθηκόντων για να διατάξεις τη σωματοφυλακή μου να κάνει έξοδο, θα μπορείς να βρεις χρόνο και για να κανονίσεις την επιτήρησή τους. Δεν θα χαραμίσω κανέναν φρουρό από τα τείχη για να ασχοληθεί μ’ αυτό. Βάλε τον Άρχοντα Άκαν και τους φίλους του να εκπαιδεύσουν τους άντρες που έφερα από τα μέγαρα. Αυτό θα τους κρατάει απασχολημένους όλη μέρα και δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα, αλλά το πώς θα κρατηθούν μακριά από τα τείχη το αφήνω επάνω σου. Σε καθιστώ, επίσης, υπεύθυνο για τυχόν πρόκληση φασαριών εξαιτίας τους. Μπορείς να φροντίσεις τώρα αμέσως το ζήτημα».
Ο Μέλαρ την κοίταζε αποσβολωμένος. Δεν του τα είχε ψάλει ποτέ μέχρι τώρα, κάτι που δεν του άρεσε καθόλου, ιδίως μπροστά σε άλλους. Τα ένθερμα χαμόγελα είχαν εξαφανιστεί πλέον. Το στόμα του συσπάστηκε κι η βαρυθυμία φάνηκε έντονα στο βλέμμα του. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο όμως, παρά μία υπόκλιση ακόμη, μουρμουρίζοντας: «Όπως προστάζει η Βασίλισσά μου». Η φωνή του ήταν τραχιά κι ο άντρας απομακρύνθηκε με όση μεγαλοπρέπεια μπορούσε να επιστρατεύσει. Πριν καλά-καλά κάνει τρία βήματα, άρχισε να προχωρά στον διάδρομο με μεγάλες δρασκελιές, λες κι ήθελε να ποδοπατήσει όποιον θα έμπαινε μπροστά του. Η Ηλαίην έπρεπε να ειδοποιήσει τη Ρασόρια να προσέχει. Μπορεί ο Μέλαρ να ξεσπούσε βγάζοντας χολή σε όσους είχαν υπάρξει μάρτυρες. Η Μέριλιλ κι η Κάρεαν ένευσαν σχεδόν ταυτόχρονα· λαχταρούσαν εδώ και καιρό να δουν κάποιον να τα ψέλνει στον Μέλαρ και, στην ιδανική περίπτωση, να τον διώχνει από το παλάτι.
«Ακόμα κι αν έσφαλε», είπε η Σάριθα προσεκτικά, «πράγμα για το οποίο δεν είμαι διόλου σίγουρη, ο Αρχηγός Μέλαρ έσωσε τη ζωή σου και τη ζωή της Αρχόντισσας Ντυέλιν διακινδυνεύοντας τη δική του, Ηλαίην. Ήταν ανάγκη να τον ντροπιάσεις μπροστά μας;»