«Τα συλλυπητήριά μου για την προσωπική σου απώλεια, αλλά και για των Άθα’αν Μιέρε», είπε, σκεφτόμενη με ταχείς ρυθμούς. «Η Νέστα ντιν Ρέας ήταν σπουδαία γυναίκα». Αν μη τι άλλο, ήταν δυναμική και με πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Η Ηλαίην θεωρούσε τυχερό τον εαυτό της που είχε κατορθώσει να φύγει άθικτη την πρώτη και μοναδική φορά που τη συνάντησε. Παρεμπιπτόντως, δεν είχε βρει ακόμα χρόνο να ντυθεί. Η Ζάιντα δεν θα την περίμενε. Έσφιξε πιο δυνατά το λουρί της ρόμπας της. «Πρέπει να μιλήσουμε. Εσάντε, φέρε κρασί για τις φιλοξενούμενές μας και τσάι για μένα, ελαφρύ αν γίνεται». Αναστέναξε μόλις αισθάνθηκε μια έκρηξη επιφυλακτικότητας μέσω του δεσμού με την Μπιργκίτε. «Θα πάμε στο μικρότερο καθιστικό. Έρχεσαι, Κυρά των Κυμάτων;»
Προς μεγάλη της έκπληξη, η Ζάιντα ένευσε καταφατικά, λες και το περίμενε, κάτι που έκανε την Ηλαίην να αναλογιστεί τη συμφωνία από την πλευρά της άλλης γυναίκας. Ή, μάλλον, τις συμφωνίες, γιατί στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο, κι αυτό μπορεί να ήταν το κομβικό σημείο.
Κανείς δεν περίμενε να είχε γίνει χρήση του μικρότερου καθιστικού για κάμποσο καιρό, οπότε η ατμόσφαιρα ήταν κάπως ψυχρή, παρ’ ότι η Σέφανι έσπευσε με έναν τροχό που έβγαζε σπίθες να ανάψει το προσάναμμα που ήταν αφημένο κάτω από τα δρύινα κούτσουρα στο πλατύ λευκό τζάκι, και κατόπιν απομακρύνθηκε βιαστική. Φλόγες πετάχτηκαν από τα χοντρά ξύλα και τυλίχτηκαν στους κορμούς πάνω από τις σιδερένιες τσιμπίδες, καθώς οι γυναίκες τακτοποιούνταν πάνω στα ελαφρώς σκαλισμένα καθίσματα με τη χαμηλή πλάτη, αραδιασμένα σε ημικύκλιο μπροστά από την εστία. Η Ηλαίην κι οι Θαλασσινές τακτοποιήθηκαν στις θέσεις τους, με την Ηλαίην να διπλώνει προσεκτικά τη ρόμπα της πάνω από τα γόνατα, ευχόμενη να είχε καθυστερήσει η Ζάιντα έστω και μία ώρα, για να προλάβαινε να ντυθεί κατάλληλα, ενώ οι Ανεμοσκόποι περίμεναν υπομονετικά να καθίσει η Κυρά των Κυμάτων κι έπειτα κάθισαν κι αυτές από μία σε κάθε πλευρά της. Η Μπιργκίτε στάθηκε μπροστά από το τραπέζι, με τις γροθιές ακουμπισμένες στους γοφούς και τα πόδια σε διάσταση. Το πρόσωπό της ήταν συννεφιασμένο. Ο δεσμός μετέδιδε την έντονη επιθυμία της να στρίψει τον λαιμό κάποιας Άθα’αν Μιέρε. Η Αβιέντα έγειρε πρόχειρα πάνω σε έναν μπουφέ κι, όταν η Εσάντε έφερε τη ρόμπα και της την έδωσε χωρίς να σηκώνει κουβέντα, τη φόρεσε και παρέμεινε στην ίδια θέση, με τα μπράτσα διπλωμένα κάτω από τα στήθη της. Μπορεί να είχε αποδεσμεύσει το σαϊντάρ, αλλά κρατούσε ακόμα τη χελώνα στη χούφτα της· η Ηλαίην υποψιάστηκε πως ήταν έτοιμη να αδράξει τη Δύναμη μέσα σε μία στιγμή, αν χρειαζόταν. Ωστόσο, ούτε τα παγερά πράσινα μάτια της Αβιέντα, ούτε η κατήφεια της Μπιργκίτε επηρέασαν στο ελάχιστο τις Θαλασσινές. Ήταν αυτές που ήταν, και γνώριζαν καλά τις δυνατότητές τους.
«Υποσχέθηκα είκοσι εκπαιδεύτριες στις Άθα’αν Μιέρε», είπε η Ηλαίην, δίνοντας μια ελαφριά έμφαση στο όνομα. Η Ζάιντα είχε πει ότι η υπόσχεση αφορούσε στην ίδια κι ότι θα συνέλεγε αυτοπροσώπως την οφειλή, αλλά η συμφωνία αυτή είχε κλειστεί με τη Νέστα ντιν Ρέας. Από την άλλη, η Ζάιντα ίσως θεωρούσε ως δεδομένο ότι θα γινόταν η νέα Κυρά των Πλοίων. «Τις πλέον κατάλληλες εκπαιδεύτριες, διαλεγμένες από την ίδια την Έδρα της Άμερλιν. Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι Άθα’αν Μιέρε υπερηφανεύονται πως τηρούν στο ακέραιο τις υποσχέσεις τους, κάτι που επίσης θα κάνει και ο Πύργος. Ξέρατε όμως πως, όταν οι αδελφές συμφώνησαν να διδάξουν, ήταν κάτι παροδικό, κι ότι υπήρξε μία ξεχωριστή συμφωνία από εκείνη που είχε κλειστεί με την Κυρά των Πλοίων. Το παραδεχτήκατε όταν συμφωνήσατε να υφάνουν οι Ανεμοσκόποι πύλες για να έρθουν στο Κάεμλυν προμήθειες από το Δάκρυ και το Ίλιαν. Σίγουρα δεν θα ανακατευόσασταν στις δουλειές των στεριανών για κανέναν άλλον λόγο παρά για να ξεπληρώσετε μια συμφωνία. Αν φύγετε όμως, η βοήθεια παύει να ισχύει, όπως και το αίτημά σας να διδαχθείτε. Και πολύ φοβάμαι πως ούτε στον Ασημένιο Κύκνο θα ψαρέψετε εκπαιδεύτριες. Οι Άθα’αν Μιέρε θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι να στείλει νέες η Έδρα της Άμερλιν. Σύμφωνα, τουλάχιστον, με τη συμφωνία που είχαμε συνάψει με την Κυρά των Πλοίων». Κρίμα που δεν είχε απαίτησε εκ μέρους τους να μείνουν μακριά κι από το πανδοχείο, αλλά ίσως ήταν πια πολύ αργά γι’ αυτό, κι άλλωστε όποια δικαιολογία κι αν σκεφτόταν, ηχούσε κούφια. Ένα επιχείρημα χωρίς στέρεη βάση θα είχε ως αποτέλεσμα να πάρει θάρρος η Ζάιντα. Οι Άθα’αν Μιέρε φημίζονταν για το σκληρό τους παζάρεμα. Μπορεί να ήταν ακριβοδίκαιοι, αλλά σε αυτό το θέμα έδειχναν πολύ σκληροί. Η Ηλαίην έπρεπε να χειριστεί προσεκτικά το ζήτημα, πολύ προσεκτικά.