Μια στιγμή αργότερα, η Αβιέντα διέσχισε το δωμάτιο για να αφήσει το ποτήρι με το κρασί στον δίσκο που ήταν ακουμπισμένος πάνω στον μπουφέ, και σερβιρίστηκε μια κούπα τσάι. Ένευσε προς το μέρος της Ηλαίην και της χαμογέλασε, υπονοώντας ότι συμφωνούσε με την επιλογή της, προτιμώντας κι αυτή το νερωμένο τσάι από το κρασί. Εντελώς ασυναίσθητα, η Ηλαίην τής ανταπέδωσε το χαμόγελο. Οι πρωταδελφές μοιράζονταν τις καλές αλλά και τις κακές στιγμές. Η Μπιργκίτε μειδίασε πάνω από το χείλος της ασημένιας κούπας της κι έσπευσε να την αδειάσει με μια γουλιά. Η ευθυμία της έρρεε στον δεσμό, εν αντιθέσει με την κακοκεφιά που ένιωθε από τη μεριά της Ηλαίην. Επιπλέον, ο δεσμός μετέδιδε και τον πονοκέφαλό της, ο οποίος δεν είχε μειωθεί στο ελάχιστο. Η Ηλαίην έτριψε τους κροτάφους της. Έπρεπε να είχε επιμείνει, με το που είχε δει τη Μέριλιλ, να Θεράπευε την Μπιργκίτε. Αρκετές γυναίκες του Σογιού ξεπερνούσαν σε ικανότητα τη Μέριλιλ όσον αφορά στη Θεραπεία, από την άλλη όμως η Μέριλιλ ήταν η μόνη αδελφή του παλατιού που κατείχε έστω μία αξιοπρεπή ικανότητα.
«Θα χρειαστείς αρκετές γυναίκες για να φτιάξεις αυτές τις πύλες», είπε ξαφνικά η Ζάιντα. Το σαρκώδες της στόμα δεν χαμογελούσε πια, μια και δεν της άρεσε καθόλου να μιλάει πρώτη.
Η Ηλαίην ήπιε μια γουλιά από το κατ’ ευφημισμόν τσάι και δεν είπε τίποτα.
«Ίσως το Φως να ευαρεστηθεί αν αφήσω πίσω μια-δυο Ανεμοσκόπους», συνέχισε η Ζάιντα. «Για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δηλαδή».
Το ένα φρύδι της Ηλαίην ανασηκώθηκε, σαν να αναλογιζόταν την πρόταση της. Πράγματι, τις χρειαζόταν αυτές τις καταραμένες γυναίκες, και μάλιστα περισσότερες από μια-δυο. «Τι θα ήθελες σε αντάλλαγμα;» ρώτησε τελικά.
«Ένα τετραγωνικό μίλι γης στον Ποταμό Ερινίν. Εύφορη γη, υπ’ όψιν, όχι ελώδη ή βαλτώδη. Θα γίνει η γη των Άθα’αν Μιέρε για πάντα. Και θα υπάγεται στους δικούς μας νόμους, όχι του Άντορ», πρόσθεσε, λες κι η σκέψη αυτή ήταν δεδομένη κι ανάξια αναφοράς.
Η Ηλαίην κόντεψε να πνιγεί με το τσάι της. Οι Άθα’αν Μιέρε δεν μπορούσαν στιγμή να βρεθούν μακριά από τη θάλασσα κι η Ζάιντα ήθελε γη χίλια μίλια από την πλησιέστερη όχθη θαλασσινού νερού; Και, μάλιστα, ζητούσε να της παραχωρηθεί. Οι Καιρχινοί, οι Μουραντιανοί, ακόμα κι οι Αλταρανοί είχαν χύσει αίμα προκειμένου να εξασφαλίσουν κομμάτια γης από το Άντορ, ενώ οι Αντορινοί έχαναν επίσης αίμα για να τους απωθήσουν. Ωστόσο, ένα τετραγωνικό μίλι ήταν μάλλον μικρό σε έκταση κι άξιζε τον κόπο για να εξασφαλιστεί η τροφοδοσία του Κάεμλυν. Όχι βέβαια ότι θα έκανε λόγο στη Ζάιντα γι’ αυτό το θέμα. Αν οι Θαλασσινοί ξεκινούσαν εμπορικές σχέσεις με τους Αντορινούς, τότε οι τελευταίοι θα μπορούσαν να διακινούν τα αγαθά τους μέσω των πλοίων των Θαλασσινών όπου κι αν πήγαιναν αυτοί, δηλαδή παντού. Η Ζάιντα το ήξερε σίγουρα, αλλά δεν υπήρχε λόγος να μάθει ότι το είχε σκεφτεί κι η Ηλαίην. Ο δεσμός του Προμάχου συνιστούσε προσοχή, ωστόσο είχε έρθει η ώρα και για λίγο θράσος, όπως ήξερε καλύτερα από τον καθένα η Μπιργκίτε.
«Μερικές φορές, το τσάι καταπίνεται στραβά». Δεν έλεγε ψέματα. Απλώς, προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει. «Ένα τετραγωνικό μίλι του Άντορ αξίζει παραπάνω από δύο Ανεμοσκόπους. Οι Άθα’αν Μιέρε πήραν είκοσι εκπαιδεύτριες, άλλες τόσες για τη βοήθεια στη χρήση του Κυπέλλου των Ανέμων κι, όταν φύγετε, θα έχετε άλλες είκοσι να τις αντικαταστήσουν. Έχετε είκοσι μία Ανεμοσκόπους μαζί σας. Για κάθε μίλι του Άντορ θα ήθελα να έχω και τις είκοσι μία, κι άλλες τόσες ως αντικαταστάτριες μόλις αναχωρήσουν οι πρώτες, όσο τουλάχιστον οι Άες Σεντάι θα διδάσκουν τις Θαλασσινές». Καλύτερα να μην άφηνε υπόνοιες στη γυναίκα ότι αυτός ήταν ο τρόπος της να απορρίψει την πρόταση της δια παντός. «Φυσικά, οι γνωστές τελωνειακές επιβαρύνσεις θα ισχύουν για τα αγαθά που θα φεύγουν από αυτή τη γη με προορισμό το Άντορ».
Η Ζάιντα ανασήκωσε την ασημένια κούπα στο στόμα της κι, όταν την κατέβασε, μειδιούσε αμυδρότατα. Η Ηλαίην, πάντως, πίστευε πως επρόκειτο για χαμόγελο ανακούφισης παρά θριάμβου. «Αυτό μπορεί να ισχύει για τα αγαθά προς το Άντορ, αλλά όχι γι’ αυτά που έρχονται στη γη μας μέσω του ποταμού. Θα μπορούσα να αφήσω τρεις Ανεμοσκόπους για, ας πούμε, μισό χρόνο. Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε μάχη. Δεν θα ήθελα να πεθάνουν δικές μου εξαιτίας σας, όπως επίσης δεν θα ήθελα να θυμώσουν μαζί μας οι Αντορινοί επειδή οι Θαλασσινοί σκότωσαν κάποιους από τον λαό τους».
«Το μόνο που θα τους ζητηθεί είναι να φτιάξουν πύλες», είπε η Ηλαίην, «αν και πρέπει να τις φτιάξουν όπως θέλω εγώ». Μα το Φως! Λες και σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη Μία Δύναμη ως όπλο! Οι Θαλασσινοί βέβαια το έκαναν δίχως δεύτερη σκέψη, αλλά η Ηλαίην πάσχιζε πολύ να συμπεριφερθεί όπως απαιτούσε η Εγκουέν, λες κι είχε πάρει ήδη τους Τρεις Όρκους. Άλλωστε, αν έκανε χρήση του σαϊντάρ για να ξεφορτωθεί αυτά τα στρατόπεδα έξω από τα τείχη, ή αν επέτρεπε σε κάποιον άλλον να το κάνει, δεν θα συντασσόταν με το μέρος της ούτε ένας Οίκος του Άντορ. «Θα χρειαστεί να παραμείνουν μέχρις ότου εξασφαλίσω το στέμμα, άσχετα από το αν αυτό πάρει μισό χρόνο ή περισσότερο». Το στέμμα θα γινόταν δικό της σε πολύ λιγότερο χρονικό διάστημα, αλλά όπως συνήθιζε να λέει η παλιά της γκουβερνάντα, η Λίνι, «μέτρα τα δαμάσκηνα που ’χεις στο καλάθι, όχι αυτά στο δέντρο». Ωστόσο, από τη στιγμή που θα γινόταν κάτοχος του στέμματος, δεν θα είχε ανάγκη τις Ανεμοσκόπους για την τροφοδοσία της πόλης, κι η αλήθεια είναι ότι θα τις ξεφορτωνόταν πολύ ευχαρίστως. «Τρεις, όμως, δεν αρκούν. Σίγουρα θα θέλεις μαζί σου τη Σιέλυν, μια κι είναι η προσωπική σου Ανεμοσκόπος, αλλά θα κρατήσω τις υπόλοιπες».