Τα μενταγιόν πάνω στην τιμητική αλυσίδα της Ζάιντα ανακινήθηκαν απαλά καθώς η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της. «Η Τάλααν κι η Μετάρα είναι ακόμα μαθητευόμενες και πρέπει να επιστρέψουν στην εκπαίδευσή τους. Οι υπόλοιπες έχουν άλλα καθήκοντα. Μπορούν να σου παραχωρηθούν μόνο τέσσερις, μέχρι να σιγουρέψεις το στέμμα».
Από κει και πέρα, ήταν θέμα συμφωνίας. Η Ηλαίην δεν περίμενε ποτέ πως θα κρατούσε τις μαθητευόμενες, ενώ οι Ανεμοσκόποι της Φατρίας της Κυράς των Κυμάτων δεν ήταν εύκολο να της παραχωρηθούν, κάτι αναμενόμενο. Οι περισσότερες Κυρές των Κυμάτων χρησιμοποιούσαν τις Ανεμοσκόπους και τους Κυρίους των Σπαθιών ως έμπιστους συμβούλους κι όσο εύκολο ήταν για την Ηλαίην να αποχωριστεί την Μπιργκίτε, άλλο τόσο ήταν και γι’ αυτές να αποχωριστούν τους συμβούλους τους. Η Ζάιντα προσπάθησε να εξαιρέσει και μερικές άλλες, όπως για παράδειγμα τις Ανεμοσκόπους που υπηρετούσαν σε μεγάλα σκάφη, όπως τα ταχύπλοα κι οι εμβολιστές, έτσι όμως θα απέκλειε κι έναν μεγάλο αριθμό από τις ήδη παρούσες, οπότε η Ηλαίην αρνήθηκε να πέσει στο επίπεδο των απαιτήσεών της εκτός κι αν η Ζάιντα αποδεχόταν τις προσφορές της. Αργά αλλά σταθερά, πάντως, αυτό γινόταν κι η κάθε παραχώρηση γινόταν απρόθυμα. Ωστόσο, η υποχώρηση της γυναίκας δεν ήταν τόσο αργή όσο περίμενε η Ηλαίην. Προφανώς, η Κυρά των Κυμάτων είχε ανάγκη αυτή τη συμφωνία όσο η Ηλαίην είχε ανάγκη γυναίκες ικανές να υφαίνουν πύλες.
«Υπό το Φως, η συμφωνία ισχύει», είπε τελικά, φιλώντας τα ακροδάχτυλα του δεξιού της χεριού και γέρνοντας μπροστά για να τα πιέσει πάνω στα χείλη της Ζάιντα. Η Αβιέντα μειδίασε, εντυπωσιασμένη προφανώς. Η Μπιργκίτε διατηρούσε ήρεμο ύφος, αλλά ο δεσμός μαρτυρούσε ότι δυσκολευόταν να πιστέψει ότι η Ηλαίην είχε ενδώσει τόσο εύκολα.
«Η συμφωνία ισχύει, υπό το Φως», μουρμούρισε η Ζάιντα. Τα δάχτυλά της, που είχαν ακουμπήσει τα χείλη της Ηλαίην, ήταν σκληρά και γεμάτα κάλους, παρόλο που μάλλον είχαν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που η γυναίκα τράβηξε σχοινί. Για γυναίκα που είχε μόλις παραχωρήσει εννιά από τις δεκατέσσερις Ανεμοσκόπους που ετίθεντο επί τάπητος, έδειχνε αρκετά ικανοποιημένη. Η Ηλαίην αναρωτήθηκε πόσες από αυτές τις εννιά ανήκαν στην κατηγορία των γυναικών που τα πλοιάριά τους είχαν καταστραφεί από τους Σωντσάν στο Έμπου Νταρ. Η καταστροφή ενός πλεούμενου, ασχέτως λόγου, ήταν πολύ σοβαρό θέμα για τους Άθα’αν Μιέρε, ίσως μάλιστα αποτελούσε κι επαρκή δικαιολογία για να μείνει κανείς μακριά από το σπίτι του λίγο περισσότερο. Δεν είχε και πολλή σημασία.
Η Τσανέλ ήταν κάπως σκυθρωπή, με το γεμάτο τατουάζ χέρι της σφιγμένο πάνω στο χρυσοΰφαντο κόκκινο παντελόνι της, αλλά η κακοκεφιά της δεν ήταν τόση όση αναμενόταν από μια Θαλασσινή που έπρεπε να παραμείνει στη στεριά για κάμποσο καιρό ακόμα. Δουλειά της ήταν να διατάζει τις Ανεμοσκόπους που θα έπρεπε να μείνουν πίσω, και δεν της άρεσε καθόλου που η Ζάιντα είχε συναινέσει στο να βρίσκεται κάτω από την εξουσία της Ηλαίην και της Μπιργκίτε. Από δω και πέρα, οι Θαλασσινές δεν θα σουλατσάριζαν στο παλάτι σαν να τους ανήκε, ούτε θα έδιναν διαταγές δεξιά κι αριστερά. Από την άλλη, η Ηλαίην υποψιαζόταν πως η Ζάιντα είχε έρθει σε αυτή τη συνάντηση γνωρίζοντας ότι θα άφηνε πίσω μερικές δικές της, ενώ η Τσανέλ είχε έρθει γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα τις πρόσταζε. Ωστόσο, ούτε αυτό είχε πολλή σημασία, ούτε το τυχόν πλεονέκτημα που ήλπιζε να κερδίσει η Ζάιντα με σκοπό να γίνει Κυρά των Πλοίων. Άλλωστε, ήταν ξεκάθαρο ότι θεωρούσε πως θα είχε πλεονέκτημα. Το μόνο που είχε σημασία ήταν αφ’ ενός να μην πεινάσει το Κάεμλυν κι αφ’ ετέρου... εκείνος ο καταραμένος πυρσός, που εξακολουθούσε να λαμπυρίζει στη δύση. Θα γινόταν βασίλισσα, όχι αλαφροΐσκιωτο κοριτσάκι. Το Κάεμλυν και το Άντορ ήταν τα μόνα που είχαν σημασία.