13
Υψηλές Έδρες
Η Ζάιντα κι οι δύο Ανεμοσκόποι αποχώρησαν από τα διαμερίσματα της Ηλαίην, μεγαλοπρεπείς κι επιδεικτικά νωχελικές αλλά χωρίς την παραμικρή τυπικότητα, όπως ακριβώς είχαν έρθει, δίνοντας μια αόριστη ευχή το Φως να φωτίζει τον δρόμο της και να την έχει ασφαλή. Για τα δεδομένα των Άθα’αν Μιέρε, ήταν σαν να έφευγαν βιαστικά δίχως λέξη. Η Ηλαίην αποφάσισε πως, αν η Ζάιντα επιθυμούσε πραγματικά να γίνει η επόμενη Κυρά των Πλοίων, είχε μια αντίζηλο την οποία ήλπιζε να παραγκωνίσει. Ίσως το Άντορ να ωφελείτο αν η Ζάιντα κέρδιζε τον θρόνο των Άθα’αν Μιέρε ή όπως τον έλεγαν στη γλώσσα των Θαλασσινών ασχέτως συμφωνίας, δεν θα ξεχνούσε ποτέ ότι το Άντορ την είχε βοηθήσει, κι αυτό μόνο οφέλη μπορούσε να αποφέρει. Αν αποτύγχανε όμως, η αντίζηλος της θα ήξερε προς τα πού είχε στραφεί η εύνοια του Άντορ. Ωστόσο, όλα αυτά ήταν υποθέσεις. Αυτά που μετρούσαν ήταν το εδώ και τώρα.
«Δεν περιμένω να κακομεταχειριστείτε μια πρέσβειρα», είπε σιγανά μόλις οι πόρτες έκλεισαν πίσω τους, «αλλά στο μέλλον περιμένω να έχω περισσότερη απομόνωση στα διαμερίσματά μου. Ούτε καν οι πρέσβειρες επιτρέπεται να μπαίνουν και να σουλατσάρουν εδώ μέσα. Έγινα κατανοητή;»
Η Ρασόρια ένευσε καταφατικά, με ξύλινη έκφραση, αλλά κρίνοντας από το κοκκίνισμα στα μάγουλά της, αισθανόταν ντροπή ανάλογη με της Μπιργκίτε επειδή είχε αφήσει τις Θαλασσινές να περάσουν, ενώ ο δεσμός... σφάδασε... μέχρι που ακόμα κι η Ηλαίην ένιωσε το πρόσωπό της να κοκκινίζει από έκδηλη αμηχανία. «Δεν έκανες κάτι λάθος, όχι ακριβώς, αλλά καλύτερα να μην επαναληφθεί». Μα το Φως, τώρα ακουγόταν σαν ηλίθια! «Η συζήτηση γι’ αυτό το θέμα λήγει εδώ», συμπλήρωσε ξερά. Που να καίγονταν και η Μπιργκίτε και ο δεσμός της! Πράγματι θα έπρεπε να παλέψουν με τη Ζάιντα για να τη σταματήσουν, αλλά αυτή η βαθιά ταπείνωση που προστέθηκε στον πονοκέφαλο της γυναίκας ισοδυναμούσε με προσβολή σε βαθμό κακουργήματος! Η δε Αβιέντα δεν είχε κανέναν λόγο να μειδιά με αυτόν τον... τον γλοιώδη τρόπο. Η Ηλαίην δεν γνώριζε πότε και πώς είχε μάθει η αδελφή της ότι η ίδια κι η Μπιργκίτε αντανακλούσαν πολλές φορές η μία την άλλη, αλλά το σίγουρο ήταν ότι η Αβιέντα έβρισκε την όλη κατάσταση εξαιρετικά διασκεδαστική. Η αίσθηση του χιούμορ της εκτραχυνόταν μερικές φορές.
«Έχω την εντύπωση πως εσείς οι δύο θα διαλυθείτε μεταξύ σας κάποια μέρα», είπε γελώντας. «Από την άλλη, τα ξέρουμε καλά τα αστεία σου, Μπιργκίτε Τραχέλιον». Η Μπιργκίτε τη στραβοκοίταξε κι η ξαφνική αίσθηση του πανικού συνέτριψε την αμηχανία στον δεσμό. Ανταποκρίθηκε με μια τόσο αθώα έκφραση, ώστε τα μάτια της έμοιαζαν έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους.
Η Ηλαίην έκρινε προτιμότερο να μην κάνει ερωτήσεις. Η Λίνι έλεγε πως, όταν κάνεις ερωτήσεις, υποχρεούσαι να ακούσεις τις απαντήσεις, είτε το θέλεις, είτε όχι. Κι η ίδια σίγουρα δεν ήθελε να ακούσει, τη στιγμή μάλιστα που η μεν Ρασόρια περιεργαζόταν με υπερβολικό ενδιαφέρον τις πλάκες του δαπέδου μπροστά στις μπότες της, κι οι υπόλοιπες γυναίκες Φρουροί, στον προθάλαμο, πάσχιζαν ανεπιτυχώς να προσποιηθούν ότι δεν άκουγαν. Ποτέ της δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμο πράγμα ήταν η απομόνωση, μέχρι που την έχασε εντελώς. Ή, εν πάση περιπτώσει, σχεδόν εντελώς. «Και τώρα, θα αποτελειώσω το μπάνιο μου», είπε ήρεμα. Αίμα και στάχτες, τι είδους αστείο ήταν αυτό που είχε κάνει η Μπιργκίτε εις βάρος της; Κάτι που την έκανε να... διαλυθεί; Μάλλον όχι κάτι σημαντικό, αφού ακόμη δεν ήξερε περί τίνος επρόκειτο.
Δυστυχώς, το νερό στην μπανιέρα είχε κρυώσει. Είχε γίνει χλιαρό, τέλος πάντων, και σίγουρα η θερμοκρασία του δεν ήταν η κατάλληλη για να χαλαρώσει. Αν μούλιαζε λίγο ακόμη, θα ήταν θαυμάσιο, αλλά δεν άξιζε τον κόπο να περιμένει να αδειάσουν τις μπανιέρες κάδο τον κάδο και να φέρουν κι άλλο ζεστό νερό. Όλοι στο παλάτι θα πρέπει να είχαν πληροφορηθεί πια την άφιξή της, ενώ η Αρχιυπηρέτρια κι ο Αρχιγραμματέας σίγουρα θα ανυπομονούσαν να δώσουν τις ημερήσιες αναφορές τους. Ημερήσιες επειδή η Ηλαίην βρισκόταν στην πόλη, και διπλά ανυπόμονοι επειδή είχε λείψει μία μέρα. Το καθήκον προηγείται της ευχαρίστησης αν σκοπεύεις να κυβερνήσεις μια χώρα, κάτι που ισχύει και με το παραπάνω όταν επιδιώκεις να κερδίσεις έναν θρόνο.
Η Αβιέντα τράβηξε την πετσέτα από το κεφάλι της και τίναξε τα μαλλιά της, εμφανώς ανακουφισμένη που δεν θα χρειαζόταν να ξαναμπεί στο νερό. Κίνησε για το δωμάτιο ιματισμού βγάζοντας τη ρόμπα από πάνω της πριν ακόμα φτάσει στην πόρτα. Όταν η Ηλαίην μπήκε μαζί με τις υπηρέτριες, ήταν ήδη σχεδόν ντυμένη. Άφησε τη Νάρις να κάνει τη δουλειά της με ελάχιστη μουρμούρα, αν και το μόνο που απέμενε ήταν να φορέσει τη βαριά μάλλινη φούστα της. Έκανε πέρα τα χέρια της υπηρέτριας κι άρχισε να δένει η ίδια τα κορδόνια στις μαλακές μπότες που της έφταναν έως το γόνατο.