Για την Ηλαίην, τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Εκτός κι αν παρουσιαζόταν κάτι επείγον, η Εσάντε ένιωθε ασήμαντη όταν η Ηλαίην δεν λάμβανε υπ’ όψιν τις ενδυματολογικές επιλογές της. Όταν οι υπηρέτριες σε έχουν από κοντά, οι ισορροπίες είναι ευαίσθητες. Χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, μια προσωπική υπηρέτρια γνωρίζει για σένα περισσότερα μυστικά απ’ όσα νομίζεις, κι αυτό γιατί σε έχει δει στις χειρότερες στιγμές σου, κακόκεφη, κουρασμένη, κλαμένη πάνω από το μαξιλάρι, οργισμένη και μελαγχολική. Ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος, αλλιώς η κατάσταση φθίνει. Έτσι, η Αβιέντα καθόταν σ’ έναν από τους πάγκους με τα μαξιλαράκια επιτρέποντας στη Νάρις να τη χτενίσει, ενώ η Ηλαίην δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν θα φορούσε ένα απλό γκρίζο φόρεμα από μαλλί εξαιρετικής ποιότητας, κεντημένο με πράσινη κλωστή στον ψηλό λαιμό και στα μανίκια και στολισμένο με γούνα μαύρης αλεπούς. Δεν ήταν ότι δυσκολευόταν να αποφασίσει, απλώς η Εσάντε τής παρουσίαζε διαρκώς μεταξωτά φορέματα ραμμένα με μαργαριτάρια, ζαφείρια και φλογόσταλες, το καθένα κεντημένο με πιότερα στολίδια από το προηγούμενο. Μπορεί η Ηλαίην να μην είχε κερδίσει ακόμη τον θρόνο, αλλά η Εσάντε επέμενε να την ντύνει κάθε μέρα σαν βασίλισσα έτοιμη για ακρόαση.
Αυτό δεν ήταν τελείως παράλογο, αφού παλαιότερα κατέφθαναν σε καθημερινή βάση αντιπροσωπείες εμπόρων, με σκοπό να αιτηθούν κάτι ή να υποβάλουν τα σέβη τους, ειδικά ξενομερίτες που ήλπιζαν να μην επηρεαστούν οι δουλειές τους από τις φασαρίες στο Άντορ. Το παλιό γνωμικό ότι όποια κατέχει το Κάεμλυν, κατέχει και το Άντορ, ουσιαστικά δεν είχε ισχύσει ποτέ, ενώ σύμφωνα με τις γνώμες των εμπόρων, οι πιθανότητες να κερδίσει η Ηλαίην τον θρόνο είχαν περιοριστεί αρκετά με την άφιξη του στρατού της Αρυμίλα έξω από τις πύλες. Μπορούσαν να μετρήσουν τους Οίκους που ήταν παραταγμένοι από κάθε πλευρά όσο εύκολα μετρούσαν νομίσματα. Ακόμα κι οι Αντορινοί έμποροι απέφευγαν πια το Βασιλικό Παλάτι, προτιμώντας να μένουν εκτός της Έσω Πόλης όσο το δυνατόν περισσότερο, έτσι ώστε να μη νομίζει κανείς ότι είχαν πάει στο παλάτι, οι δε τραπεζίτες έρχονταν φορώντας κουκούλες στο κεφάλι και με ανώνυμες άμαξες. Η Ηλαίην ήξερε πολύ καλά ότι κανείς δεν ευχόταν να πάθει κακό, και σίγουρα κανείς δεν επιθυμούσε να την εξαγριώσει, από την άλλη όμως δεν ήθελαν να μπουν και στο μάτι της Αρυμίλα, όχι τώρα τουλάχιστον. Πάντως, οι τραπεζίτες εξακολουθούσαν να καταφθάνουν, και μέχρι τώρα δεν είχε ακουστά κάποια περίπτωση εμπόρου που να ζήτησε κάτι από την Αρυμίλα· κάτι τέτοιο θα αποτελούσε την πρώτη ένδειξη ότι η ίδια έχανε στο παιχνίδι.
Χρειάστηκε ο διπλάσιος από τον συνήθη χρόνο για να μπει σ’ εκείνο το φόρεμα, μια κι η Εσάντε επέτρεψε στη Σέφανι να βοηθήσει την Ηλαίην. Το κορίτσι κοντανάσαινε όλη την ώρα, καθότι άμαθη στο να ντύνει κάποιον άλλον, και φοβούμενη μήπως έκανε κανένα λάθος υπό το άγρυπνο βλέμμα αφ’ ενός της Εσάντε κι αφ’ ετέρου της κυράς της, όπως υποψιαζόταν η Ηλαίην. Η ανησυχία ανάγκαζε τη γεροδεμένη νεαρή γυναίκα να δείχνει σημάδια αδεξιότητας, η αδεξιότητα με τη σειρά της την έκανε πιο επιμελή, οπότε κατέληγε να ανησυχεί ακόμα περισσότερο για τυχόν λάθη, με αποτέλεσμα να είναι πιο αργοκίνητη από την εύθραυστη γηραιότερη γυναίκα. Τελικά, η Ηλαίην βρέθηκε καθισμένη απέναντι από την Αβιέντα, αφήνοντας την Εσάντε να χτενίσει τις μπούκλες της με μια φιλντισένια χτένα. Κατά την άποψη της Εσάντε, άλλο ήταν να επιτρέπει σε κάποιο από τα κορίτσια να περνάει ένα ριχτό φόρεμα πάνω από το κεφάλι της Ηλαίην ή να την κουμπώνει, κι άλλο να ρισκάρει να κάνει τα μαλλιά της κουβάρι.
Ωστόσο, πριν καλά-καλά η χτένα περάσει μερικές φορές από τα μαλλιά της Ηλαίην, η Μπιργκίτε εμφανίστηκε στην είσοδο. Η Εσάντε ρουθούνισε κι η Ηλαίην μπορούσε να δει σχεδόν τη γυναίκα να κάνει μια γκριμάτσα πίσω από την πλάτη της. Η Εσάντε είχε επιτρέψει στην Μπιργκίτε να παρίσταται στο λουτρό, αν κι απρόθυμα, αλλά το δωμάτιο ιματισμού θεωρούνταν άβατο.
Παραδόξως, η Μπιργκίτε δεν έδωσε σημασία στο αποδοκιμαστικά βλέμμα της γυναίκας. Αντιθέτως, της έριξε μια εξευμενιστική ματιά. Συνήθως, απέφευγε να προκαλεί την Εσάντε περισσότερο απ’ όσο της επέτρεπε η Ηλαίην. «Η Ντυέλιν επέστρεψε, Ηλαίην, και μάλιστα με παρέα. Μαζί της είναι οι Υψηλές Έδρες των Μάντιαρ, Χέβιν, Γκίλγιαρντ και Νόρθαν». Για κάποιο λόγο, μέσω του δεσμού έρρεε ένα μείγμα απορίας κι ενόχλησης.
Άσχετα από τον πονοκέφαλο που μοιραζόταν με την Μπιργκίτε, η Ηλαίην θα χοροπηδούσε από χαρά, αν η Εσάντε δεν είχε βάλει τη χτένα βαθιά μέσα στα μαλλιά της. Τέσσερις! Ποτέ δεν περίμενε από την Ντυέλιν να τα καταφέρει τόσο καλά. Μπορεί να έτρεφε ελπίδες, μπορεί να το ευχόταν, αλλά σίγουρα δεν το περίμενε, πόσω μάλλον μέσα σε μία μόλις εβδομάδα. Η αλήθεια ήταν ότι περίμενε από την Ντυέλιν να επιστρέψει με άδεια χέρια. Η παρουσία τεσσάρων Υψηλών Εδρών την έκανε να ισοβαθμεί με την Αρυμίλα. Βέβαια, ήταν κάπως πικρόχολο να θεωρεί τον εαυτό της «ισόβαθμο» με εκείνη την τρελαμένη γυναίκα, αλλά αυτή ήταν η αλήθεια. Ο Μάντιαρ, ο Χέβιν, ο Γκίλγιαρντ κι ο Νόρθαν. Γιατί όχι κι ο Κάντρεντ, ο πέμπτος Οίκος που είχε πάει να προσεγγίσει η Ντυέλιν; Αλλά όχι. Είχε με το μέρος της τέσσερις ακόμα Οίκους, και σε καμία περίπτωση δεν θα γκρίνιαζε για την έλλειψη ενός.