«Το δόρυ;» ρώτησε ξεψυχισμένα η Κάταλυν. Κι έπειτα, με χροιά δυσπιστίας στη φωνή της: «Τα μάτια μου;»
«Δεν είχες την ευκαιρία να συναντήσεις την αδελφή μου», είπε η Ηλαίην. «Αβιέντα, από δω η Αρχόντισσα Κάταλυν Χέβιν. Κάταλυν, η Αβιέντα των Εννέα Κοιλάδων του Τάαρνταντ». Ίσως θα έπρεπε να είχε κάνει αντίστροφα τις συστάσεις, αλλά η Αβιέντα ήταν η αδελφή της, οπότε ακόμα και μία Υψηλή Έδρα ήταν υποχρεωμένη να συστηθεί στην αδελφή μιας Κόρης-Διαδόχου. «Η Αβιέντα είναι Αελίτισσα και μελετά ώστε να γίνει Σοφή».
Το στόμα της ανόητης νεαρής άνοιξε από έκπληξη και το πηγούνι της έπεφτε όλο και περισσότερο με κάθε λέξη, μέχρι που απέμεινε να τις κοιτάζει σαν χάνος. Πολύ καλά. Η Αβιέντα χάρισε στην Ηλαίην ένα πιο αχνό χαμόγελο, με τα πράσινα μάτια της να λαμπυρίζουν επιδοκιμαστικά πάνω από το κρασοπότηρο. Η Ηλαίην διατήρησε ήρεμο ύφος, αν και πολύ ήθελε να ανταποδώσει το μειδίαμα.
Ο χειρισμός των υπολοίπων ήταν πολύ πιο εύκολος και πολύ λιγότερο εκνευριστικός. Ο Πέριβαλ με τον Μπράνλετ ήταν ήδη συνεσταλμένοι για την πρώτη τους επίσκεψη στο Κάεμλυν, πόσω μάλλον στο Βασιλικό Παλάτι, και μετά βίας έλεγαν δύο λέξεις, εκτός αν κάποιος τους απηύθυνε τον λόγο. Ο Κοναίλ θεώρησε τον ισχυρισμό περί της Αελίτικης καταγωγής της Αβιέντα αστείο κι η γυναίκα κόντεψε να του χώσει το μαχαίρι της ζώνης της στη σπάλα επειδή είχε γελάσει τόσο άξεστα, αλλά ευτυχώς εκείνος το θεώρησε κι αυτό αστείο. Η Αβιέντα υιοθέτησε μια ψυχρή αταραξία, πράγμα που την έκανε να μοιάζει με Σοφή ντυμένη με τα συνηθισμένα της ρούχα. Με το βελούδινο φόρεμά της, φάνταζε πιότερο με κυρία της αυλής, άσχετα από το ότι συχνά ψαχούλευε το εγχειρίδιό της. Ο δε Μπράνλετ δεν έχανε ευκαιρία να ρίχνει λοξές ματιές στην Μπιργκίτε. Χρειάστηκε κάμποση ώρα για να αντιληφθεί η Ηλαίην ότι ο Μπράνλετ παρακολουθούσε το περπάτημα της Προμάχου της πάνω στα ψηλά τακούνια της —κι αυτά τα φαρδιά παντελόνια παραήταν εφαρμοστά στους γοφούς της— αλλά το μόνο που έκανε ήταν να αναστενάξει. Ευτυχώς, η Μπιργκίτε δεν πρόσεξε τίποτα· άλλωστε, σε περίπτωση που προσπαθούσε να το κρύψει, ο δεσμός θα το μαρτυρούσε αμέσως στην Ηλαίην. Στην Μπιργκίτε άρεσε να την κοιτάνε οι άντρες. Ειδικά οι ώριμοι. Μάλλον θα έκανε ζημιά στην Ηλαίην αν η Πρόμαχός της έδινε ένα σκαμπίλι στα πισινά του νεαρού Μπράνλετ.
Κυρίως ήθελαν να μάθουν αν η Ρεάνε Κόρλυ ήταν Άες Σεντάι. Κανείς από τους τέσσερις δεν είχε δει στο παρελθόν αδελφή, αλλά πίστευαν πως μάλλον ήταν, εφ’ όσον διέθετε την ικανότητα της διαβίβασης και μπορούσε με ένα μόνο βήμα να μεταφερθεί μαζί με τους ίδιους και τους οπλίτες τους εκατοντάδες μίλια μακριά. Ήταν μια καλή ευκαιρία να εξασκηθεί στην υπεκφυγή χωρίς ψέματα, βοηθούμενη κι από το Μέγα Ερπετό στο δάχτυλό της. Το μόνο που θα κατάφερνε ένα ψέμα θα ήταν να στιγματίσει εξ αρχής τις σχέσεις της με αυτούς τους τέσσερις, ίσως όμως να μην είχε νόημα να ελπίζει πως οι φήμες σχετικά με την υποστήριξη των Άες Σεντάι θα διυλίζονταν προς τη μεριά της Αρυμίλα, ενώ η ίδια θα διέδιδε ελεύθερα την αλήθεια. Φυσικά, κι οι τέσσερις ανυπομονούσαν να της αναφέρουν πόσους οπλίτες είχαν φέρει μαζί τους, συνολικά πάνω από τρεις χιλιάδες, οι μισοί σχεδόν με βαλλίστρες κι αλαβάρδες, που θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι στα τείχη. Ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη για τέσσερις Οίκους, έτοιμη μάλιστα να αναλάβει δράση με το που είχε παρουσιαστεί η Ντυέλιν, από την άλλη όμως κανένας Οίκος δεν ήθελε την Υψηλή Έδρα του απροστάτευτη σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η απαγωγή δεν ήταν κάτι ανήκουστο σε περιόδους όπου διακυβευόταν η ίδια η κατοχή του θρόνου. Το είπε κι ο Κοναίλ, γελώντας. Φαινόταν να τα βρίσκει όλα αστεία. Ο Μπράνλετ ένευσε καταφατικά και πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του. Η Ηλαίην αναρωτήθηκε πόσοι από τους αμέτρητους θείους, θείες και ξαδέλφια ήξεραν ότι είχε φύγει, και τι θα έκαναν μόλις το μάθαιναν.
«Αν η Ντυέλιν μπορούσε να περιμένει λίγες μέρες ακόμα», είπε η Κάταλυν, «θα είχα φέρει μαζί μου περισσότερους από χίλιους διακόσιους άντρες». Ήταν η τρίτη φορά μέσα σε λίγη ώρα που τόνιζε το γεγονός ότι είχε φέρει μακράν τη μεγαλύτερη δύναμη. «Ειδοποίησα όλους τους Οίκους που έχουν υποχρέωση στους Χέβιν».
«Το ίδιο έκανα κι εγώ με όλους τους Οίκους που υποχρεούνται απέναντι στους Νόρθαν», πρόσθεσε ο Κοναίλ μειδιώντας, φυσικά. «Ο Οίκος Νόρθαν δεν έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει τόσους πολεμιστές όσους ο Χέβιν, ο Τράκαντ... ή ακόμα κι ο Μάντιαρ», είπε κάνοντας μια υπόκλιση προς το μέρος του Πέριβαλ, «αλλά όποιος εξορμά στο κάλεσμα των Αετών, μάχεται για το Κάεμλυν».