«Μπιργκίτε, πρέπει να τους συμπεριφέρεσαι ως Στρατηγός προς Υψηλή Έδρα. Τα άσπρα μαλλιά δεν θα τους έκαναν υποχρεωτικά πιο μυαλωμένους και σίγουρα δεν θα τους καθιστούσαν ευκολότερους σε διαπραγματεύσεις. Εξακολουθούν να έχουν τις απόψεις τους, και μάλιστα τα χρόνια εμπειρίας τους δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα, και το πιθανότερο είναι πως νιώθουν δέκα φορές πιο σίγουροι από σένα ή από μένα όσον αφορά το τι πρέπει να γίνει». Κατέβαλε εμφανή προσπάθεια να κρύψει τον κοφτό τόνο στη φωνή της, κι η Μπιργκίτε αναμφίβολα το αισθάνθηκε. Αν μη τι άλλο, η ροή της οργής μέσω του δεσμού μειώθηκε αισθητά. Υποχώρησε, χωρίς να χαθεί εντελώς —η Μπιργκίτε απολάβανε να την κοιτάνε οι άντρες, όποτε ήθελε η ίδια τουλάχιστον, αλλά σίγουρα δεν θα της άρεσε διόλου αν σκεφτόταν κάποιος ότι προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή τους— αλλά, ακόμα κι έτσι, γνώριζε κι η ίδια τον κίνδυνο που υπήρχε αν οι δυο τους άφηναν τα συναισθήματα τους να ξεχυθούν ελεύθερα.
Η Ντυέλιν είχε αρχίσει να ρουφάει με αργές γουλιές το κρασί της, εξακολουθώντας να περιεργάζεται την Μπιργκίτε. Μόνο μια χούφτα άνθρωποι γνώριζαν την αλήθεια που τόσο απεγνωσμένα πάσχιζε να κρύψει η Μπιργκίτε, κι η Ντυέλιν δεν συμπεριλαμβανόταν σε αυτούς. Ωστόσο, η Μπιργκίτε έκανε κάμποσες απροσεξίες —όλο και κάτι της ξέφευγε— με αποτέλεσμα η γηραιότερη γυναίκα να είναι σίγουρη πλέον ότι κάποιο μυστικό κρυβόταν πίσω από τα γαλανά της μάτια. Το Φως μονάχα ήξερε τι θα σκεφτόταν αν έλυνε αυτό τον γρίφο. Σε αυτή τη φάση πάντως, ήταν εντελώς ασύμβατες. Μπορούσαν να διαφωνήσουν για τα πάντα, ακόμη και για το αν ο ήλιος ανατέλλει το πρωί, αλλά αυτή τη φορά η Ντυέλιν πίστευε ότι είχε νικήσει, και μάλιστα κατά κράτος.
«Εν πάση περιπτώσει, Ντυέλιν», συνέχισε η Ηλαίην, «θα ήμουν πιο ικανοποιημένη αν είχες φέρει και τους συμβούλους τους. Ό,τι έγινε, έγινε, αλλά ειδικά ο Μπράνλετ με απασχολεί πολύ. Αν ο Οίκος Γκίλγιαρντ με κατηγορήσει ότι τον απήγαγα, τα πράγματα θα πάρουν δυσάρεστη τροπή».
Η Ντυέλιν ένευσε αποπεμπτικά. «Δεν ξέρεις και πολύ καλά τους Γκίλγιαρντ, έτσι δεν είναι; Έτσι όπως τρώγονται μεταξύ τους, μπορεί να μην προσέξουν καν την απουσία του αγοριού πριν από το καλοκαίρι, αλλά και να την προσέξουν, κανείς δεν πρόκειται να αποκηρύξει όσα έκανε. Κανείς τους δεν θα παραδεχτεί ότι τσακώνονται τόσο συχνά μεταξύ τους για την κηδεμονία του, ώστε λησμόνησαν να τον προσέχουν. Δεύτερον, κανείς τους δεν θα πει ότι δεν τον είχαν συμβουλεύσει προηγουμένως. Ούτως ή άλλως, οι Γκίλγιαρντ θα προτιμούσαν να υποστηρίξουν τη Ζάιντα παρά τον Οίκο Μάρνε, άσε που δεν πολυσυμπαθούν τους Άρων και τους Σάραντ».
«Ελπίζω να έχεις δίκιο, Ντυέλιν, γιατί σε ορίζω υπεύθυνη να τα βγάλεις πέρα με τυχόν θυμωμένους Γκίλγιαρντ που μπορεί να εμφανιστούν. Όσο δεν θα συμβουλεύεις τους άλλους τρεις, καλό θα ήταν να έχεις από κοντά τον Κοναίλ, μην τυχόν και κάνει καμιά τρέλα».
Απ’ όσα είπε, η πρώτη πρόταση της Ηλαίην έκανε την Ντυέλιν να μορφάσει ελαφρά, ενώ η δεύτερη την έκανε να αναστενάξει.
Τα λόγια της Ηλαίην προκάλεσαν δυνατό γέλιο στην Μπιργκίτε. «Αν αντιμετωπίσεις πρόβλημα, μπορώ να σου δανείσω ένα παντελόνι και μπότες, κι έπειτα μπορείς να τον αναλάβεις».
«Μερικές γυναίκες», μουρμούρισε η Ντυέλιν πάνω από την κούπα με το κρασί της, «είναι ικανές να πιάσουν ψάρι απλώς και μόνο λυγίζοντας το δάχτυλό τους για να μοιάζει με αγκίστρι, Αρχόντισσα Μπιργκίτε, ενώ άλλες πρέπει να σύρουν το δόλωμα σ’ όλη τη λίμνη». Η Αβιέντα γέλασε, αλλά η οργή της Μπιργκίτε άρχισε να διαχέεται στον δεσμό.
Ένα ρεύμα ψυχρού αέρα φύσηξε μέσα στο δωμάτιο καθώς η πόρτα άνοιξε. Η Ρασόρια μπήκε και στάθηκε μπροστά τους άκαμπτη και σε στάση προσοχής. «Η Αρχιυπηρέτρια κι ο Αρχιγραμματέας είναι εδώ, Αρχόντισσα Ηλαίην», ανακοίνωσε. Η φωνή της τρεμούλιασε προς το τέλος, καθώς αντιλήφθηκε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο δωμάτιο.
Ακόμα και μια τυφλή κατσίκα θα αντιλαμβανόταν τη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, με την Ντυέλιν αυτάρεσκη σαν γάτα σε γαλακτοπωλείο, την Μπιργκίτε να αγριοκοιτάξει μουτρωμένη την Ντυέλιν και την Αβιέντα, και την Αβιέντα να διαλέγει εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να θυμηθεί ότι η Μπιργκίτε δεν ήταν άλλη από τη θρυλική Μπιργκίτε με το Ασημένιο Τόξο, γεγονός που την ανάγκασε να χαμηλώσει το βλέμμα της ντροπιασμένη, λες κι είχε κοροϊδέψει λόγια κάποιας Σοφής. Πού και πού, η Ηλαίην ευχόταν να τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους οι φίλες της, όσο καλά τα πήγαινε η ίδια με την Αβιέντα, αλλά εκείνες πάντα έβρισκαν τρόπο να τσακώνονται, κάτι που την έκανε να σκέφτεται ότι δεν μπορούσε να ζητάει πολλά από κανονικούς ανθρώπους. Η τελειότητα είναι κάτι που βρίσκεται μόνο στα βιβλία και στις αφηγήσεις των βάρδων.