«Ελπίζω να φτάσω σύντομα στον πάτο του βαρελιού, Αρχόντισσα μου», απάντησε αυτάρεσκα η Κυρά Χάρφορ. Ούτε οι κατάσκοποι ούτε οι Υψηλές έδρες πανίσχυρων Οίκων τής προκαλούσαν αναστάτωση. Οι κατάσκοποι δεν ήταν παρά ζωύφια, από τα οποία έπρεπε να απαλλάξει το παλάτι, όπως ακριβώς το διαχηρούσε καθαρό από τους ψύλλους και τους αρουραίους —αν και, γι’ αυτούς τους τελευταίους, είχε αναγκαστεί προσφάτως να δεχθεί βοήθεια από Άες Σεντάι— ενώ οι πανίσχυροι ευγενείς ήταν σαν τη βροχή και το χιόνι, φυσικά φαινόμενα που τα ανέχεσαι μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους, αλλά τουλάχιστον δεν τη σύγχυζαν. «Πολύς κόσμος μπορεί να εξαγοραστεί, και πολλοί είναι εκείνοι με τη δυνατότητα μιας τέτοιας εξαγοράς, ή που θα ήθελαν να την έχουν».
Η Ηλαίην προσπάθησε να φανταστεί τον Αφέντη Χάρντερ, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να φέρει στο μυαλό της ήταν η θολή εικόνα ενός κοντόχοντρου, καραφλού άντρα που βλεφάριζε ακατάπαυτα. Ο άντρας είχε υπηρετήσει τη μητέρα της κι, όπως θυμόταν, τη Βασίλισσα Μόρντρελεν, πριν από τη μητέρα της. Κανείς δεν σχολίαζε το γεγονός πως, κατά τα φαινόμενα, υπηρετούσε και το Καφέ Άτζα. Τα παλάτια των κυβερνητών μεταξύ της Ραχοκοκαλιάς του Κόσμου και του Ωκεανού Άρυθ περιείχαν κατασκόπους του Πύργου. Ακόμη κι ένας όχι τόσο έξυπνος ηγεμόνας μπορούσε να το αντιληφθεί. Αναμφίβολα, πολύ σύντομα θα ζούσαν κι οι Σωντσάν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Λευκού Πύργου, αν δεν είχε συμβεί ήδη. Η Ρενέ είχε ξετρυπώσει κάμποσους κατασκόπους που δούλευαν για το Κόκκινο Άτζα, κληροδότημα μάλλον από την εποχή που η Ελάιντα βρισκόταν στο Κάεμλυν, αλλά ετούτος εδώ ο βιβλιοθηκάριος ήταν ο πρώτος που δούλευε για κάποιο άλλο Άτζα. Στην Ελάιντα δεν άρεσε διόλου να γνωρίζουν τα άλλα Άτζα τα δρώμενα του παλατιού όσο η ίδια ήταν σύμβουλος της Βασίλισσας.
«Κρίμα που δεν έχουμε καμιά παραπλανητική ιστορία που θα θέλαμε να πιστέψει το Καφέ Άτζα», είπε ανάλαφρα. Κι ακόμα πιο κρίμα που, τόσο οι Καφετιές όσο κι οι Κόκκινες ήξεραν για το Σόι. Στην καλύτερη περίπτωση, θα έπρεπε να ξέρουν ότι υπήρχαν κάμποσες γυναίκες με τη δυνατότητα της διαβίβασης στο παλάτι, και δεν θα τους έπαιρνε πολύ καιρό να καταλάβουν ποιες ήταν. Αυτό θα δημιουργούσε αρκετά προβλήματα στην πορεία, αλλά οι δυσκολίες αυτές ήταν μελλοντικές. Σχεδίαζε πάντα εκ των προτέρων, έλεγε η Λίνι, αλλά αν ανησυχείς πολύ για το τι θα γίνει τον επόμενο χρόνο, αύριο κιόλας μπορεί να κάνεις μια λάθος κίνηση. «Έχε υπό στενή παρακολούθηση τον Αφέντη Χάρντερ και προσπάθησε να ανακαλύψεις με ποιους διατηρεί φιλία. Αρκεί για την ώρα». Μερικοί κατάσκοποι εξαρτώνταν από τα αυτιά τους, είτε για να πιάσουν κάποια κουτσομπολιά, είτε για να κρυφακούσουν από κλειστές πόρτες, ενώ άλλοι έλυναν διάφορες γλώσσες με μερικά ποτηράκια κρασί ως ένδειξη φιλίας. Το πρώτο βήμα για να εξουδετερώσεις έναν κατάσκοπο είναι να μάθεις με ποιον τρόπο μαθαίνει αυτά που πουλάει.
Η Αβιέντα ρουθούνισε ηχηρά κι, απλώνοντας τη φούστα της, επιχείρησε να καθίσει πάνω στο χαλί, αλλά τότε συνειδητοποίησε τι φορούσε. Ρίχνοντας ένα προειδοποιητικό βλέμμα προς τη μεριά της Ντυέλιν, κούρνιασε στην άκρη της καρέκλας κι έμεινε άκαμπτη. Έμοιαζε με κυρία της αυλής και τα μάτια της αστραποβολούσαν. Μόνο που μια κυρία της αυλής δεν θα ψαχούλευε με τον αντίχειρά της την ακμή του μαχαιριού στη ζώνη της. Χαμένη στα δικά της στρατηγήματα, η Αβιέντα δεν θα δίσταζε να κόψει τον λαιμό όποιου σπιούνου βρισκόταν εντός της εμβέλειας του μαχαιριού της. Κατά την άποψή της, η κατασκοπεία ήταν πρόστυχο επάγγελμα, άσχετα από τις εξηγήσεις της Ηλαίην όχι ο κάθε κατάσκοπος ήταν ένα εργαλείο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να κάνει τους εχθρούς να πιστέψουν αυτό που ήθελες εσύ.
Όχι ότι ο κάθε κατάσκοπος δούλευε αναγκαστικά για έναν εχθρό. Οι περισσότεροι από όσους είχε ξετρυπώσει η Αρχιυπηρέτρια χρηματίζονταν κι από άλλες πηγές, μεταξύ των οποίων είχε αναγνωρίσει τον Βασιλιά Ρέντραν του Μουράντυ, διάφορους Υψηλούς Άρχοντες κι Αρχόντισσες του Δακρύου, μια χούφτα Καιρχινούς ευγενείς και κάμποσους εμπόρους. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενδιαφέρονταν για τα δρώμενα στο Κάεμλυν, είτε για την ενδεχόμενη επίδραση των γεγονότων στις εμπορικές σχέσεις, είτε για οποιοδήποτε άλλον λόγο. Μερικές φορές, θα έλεγε κανείς πως ο ένας κατασκόπευε τον άλλον.
«Κυρά Χάρφορ», είπε, «υποθέτω πως δεν ανακάλυψες κατασκόπους στην υπηρεσία του Μαύρου Πύργου».
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, η Ντυέλιν αναρρίγησε στην αναφορά του Μαύρου Πύργου κι ήπιε μια γερή γουλιά κρασί, αλλά η Ρενέ απλώς έκανε μια αδιόρατη γκριμάτσα. Είχε αποφασίσει να αγνοήσει ότι υπήρχαν κι άντρες με τη δυνατότητα της διαβίβασης, αφού ούτως ή άλλως δύσκολα θα άλλαζε κάτι. Γι’ αυτήν, ο Μαύρος Πύργος ήταν μια απλή... ενόχληση. «Δεν είχαν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους, Αρχόντισσά μου. Βάζο στοίχημα ότι μέσα σ’ έναν χρόνο θα ανακαλύψουμε πεζικάριους και βιβλιοθηκάριους να χρηματίζονται κι από εκεί».