Τρίβοντας τη μακριά μύτη του, ο Νόρυ απέφυγε το βλέμμα της. «Πρόσφατα... παρατήρησα», άρχισε κάπως διστακτικά, «ότι η Μάρνι, η Άρων κι η Σάραντ δανείστηκαν μεγάλα ποσά από τα εισοδήματα των κτημάτων τους». Τα φρύδια της Κυράς Χάρφορ υψώθηκαν πριν προλάβει να τα ελέγξει.
Η Ηλαίην κοίταξε το φλιτζάνι με το τσάι της κι αντιλήφθηκε ότι το είχε αδειάσει. Οι τραπεζίτες δεν έλεγαν ποτέ και σε κανέναν σε ποιον δάνειζαν ποσά, ούτε για ποιο λόγο, αλλά η Ηλαίην δεν ρώτησε πώς το ήξερε ο Νόρυ. Ίσως η ερώτηση της να έφερνε και τους δύο σε... δύσκολη θέση. Χαμογέλασε μόλις η αδελφή της πήρε το ποτήρι, και μόρφασε όταν η Αβιέντα της το επέστρεψε γεμάτο. Μάλλον η Αβιέντα πίστευε ότι μπορούσε να πίνει νερωμένο τσάι μέχρι σκασμού! Το γάλα κατσίκας ήταν καλύτερο, αλλά είτε έπινε τσάι είτε αποπλύματα ήταν ένα και το αυτό. Τέλος πάντων, ας κρατούσε στο χέρι το καταραμένο το φλιτζάνι, κι ας μην έπινε γουλιά.
«Οι μισθοφόροι», γρύλισε η Ντυέλιν, με τόση έξαψη στο βλέμμα, που θα έκανε κι αρκούδα να δειλιάσει. «Το είπα πριν και θα το πω ξανά. Το πρόβλημα με τους μισθωτούς σπαθοφόρους είναι ότι δεν μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη». Ήταν εξ αρχής αντίθετη στην ενοικίαση μισθοφόρων για την υπεράσπιση της πόλης, αν κι η αλήθεια ήταν ότι, χωρίς αυτούς, η Αρυμίλα θα είχε εισέλθει στην πόλη με τον στρατό της από όποια πύλη ήθελε, ή σχεδόν. Απλώς, οι άντρες για τη φύλαξη των πυλών, πόσω μάλλον για την κάλυψη των τειχών, δεν επαρκούσαν.
Η Μπιργκίτε ήταν επίσης αντίθετη στην ιδέα των μισθοφόρων, τελικά όμως είχε αποδεχτεί τη λογική της Ηλαίην, παρ’ ότι απρόθυμα. Εξακολουθούσε να μην τους έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη, αλλά τώρα κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. Καθισμένη στο μπράτσο του καθίσματος δίπλα στη φωτιά, ακουμπούσε αναπαυτικά την μπότα της με τους πτερνιστήρες πάνω στο κάθισμα. «Οι μισθοφόροι ενδιαφέρονται πολύ για τη φήμη τους, αν όχι για την τιμή τους. Άλλο το να αλλάξεις στρατόπεδο, κι άλλο να πέσει μια πύλη εξαιτίας της προδοσίας σου. Ο μισθοφόρος που θα έκανε κάτι τέτοιο, δεν θα ξαναέβρισκε ποτέ δουλειά. Η Αρυμίλα θα έπρεπε να προσφέρει αρκετά σε έναν αρχηγό για να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του σαν βασιλιάς, πόσω μάλλον για να πείσει τους άντρες του ότι κι αυτοί θα μπορούν να ζουν έτσι».
Ο Νόρυ ξερόβηξε. Ακόμα κι αυτός ο ήχος ακούστηκε μονότονος. «Φαίνεται πως δανείστηκαν τα ίδια ποσά δύο, ακόμα και τρεις φορές. Οι τραπεζίτες, βέβαια, δεν έχουν ακόμα... γνώση του γεγονότος».
Η Μπιργκίτε πήγε να βλαστημήσει, αλλά συγκρατήθηκε. Η Ντυέλιν κοίταξε το κρασί της τόσο άγρια, ώστε κάλλιστα θα το έκανε να ξινίσει. Η Αβιέντα έσφιξε ελαφρά το χέρι της Ηλαίην και κατόπιν το άφησε. Οι φλόγες τσιτσίρισαν κι ένα ράντισμα σπινθήρων άγγιξε σχεδόν τα χαλιά.
«Οι ομάδες των μισθοφόρων πρέπει να παρακολουθούνται». Η Ηλαίην ύψωσε το χέρι της για να προλάβει την Μπιργκίτε, η οποία δεν είχε ανοίξει καν το στόμα της, αλλά ο δεσμός μετέφερε τις κραυγές της. «Θα χρειαστεί να βρεις τους κατάλληλους άντρες γι’ αυτό». Μα το Φως! Έτσι όπως πήγαινε το πράγμα, θα χρειαζόταν να φρουρούν την πόλη κι από τους μέσα κι από τους έξω! «Δεν θα χρειαστούν πολλοί, αλλά πρέπει να ξέρουμε αν οι μισθοφόροι έχουν αρχίσει να συμπεριφέρονται παράξενα ή με μυστικοπάθεια, Μπιργκίτε. Αυτή ίσως είναι κι η μόνη προειδοποίηση που θα έχουμε».
«Σκεφτόμουν τι θα έπρεπε να κάνουμε αν κάποια ομάδα μισθοφόρων ξεπουληθεί», είπε κάπως στριμμένα η Μπιργκίτε. «Η απλή επίγνωση του γεγονότος δεν αρκεί, εκτός αν διαθέτουμε κάμποσους άντρες για να τρέξουν σε όποια πύλη απειλείται με προδοσία. Άλλωστε, οι μισοί στρατιώτες στην πόλη είναι μισθοφόροι κι οι άλλοι μισοί γέροντες που λίγους μήνες πριν ζούσαν με τις συντάξεις τους. Θα αλλάζω τα μισθοφορικά πόστα σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα. Θα δυσκολευτούν περισσότερο να προδώσουν μια πύλη, αφού δεν θα είναι σίγουροι πού θα βρίσκονται την επόμενη μέρα. Ακόμα κι έτσι όμως, δεν αποκλείεται να το κάνουν». Στις διαμαρτυρίες για το πώς θα επετύγχανε κάτι τέτοιο αφού δεν ήταν στρατηγός, απάντησε ότι η ίδια είχε δει περισσότερες μάχες και πολιορκίες απ’ ό,τι δέκα στρατηγοί σε όλη τους τη ζωή, οπότε γνώριζε πολύ καλά πώς εξελίσσονταν τα πράγματα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Η Ηλαίην σχεδόν ευχήθηκε να είχε κρασί στο φλιτζάνι της. «Υπάρχει περίπτωση να μάθουν οι τραπεζίτες τις πληροφορίες σας, Αφέντη Νόρυ; Πριν, δηλαδή, εξοφληθούν τα δάνεια;» Αν γινόταν κάτι τέτοιο, ίσως κάποιοι προτιμούσαν τελικά να δουν την Αρυμίλα στον θρόνο. Κατόπιν, θα άδειαζε τα θησαυροφυλάκια του κράτους για να αποπληρώσει αυτά τα δάνεια. Ναι, μπορεί να έφτανε μέχρις αυτού του σημείου. Οι μισθοφόροι πήγαιναν όπου φυσούσαν οι πολιτικοί άνεμοι, κι οι τραπεζίτες ήταν γνωστοί για τις προσπάθειες τους να επηρεάζουν τα γεγονότα.