«Απίθανο κατά τη γνώμη μου, Αρχόντισσά μου. Θα χρειαζόταν... εμ... να κάνουν τις κατάλληλες ερωτήσεις στους κατάλληλους ανθρώπους, κι οι τραπεζίτες είναι συνήθως... εμ... μυστικοπαθείς... μεταξύ τους. Ναι, προς το παρόν τουλάχιστον, νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι απίθανο».
Ούτως ή άλλως, δεν μπορούσαν να γίνουν και πολλά, εκτός από το να πει στην Μπιργκίτε ότι θα άνοιγε μια νέα πηγή φονιάδων κι απαγωγέων. Από τη σκληρή έκφρασή της και την ξαφνική βλοσυρότητα που εκδηλώθηκε μέσω του δεσμού, φαινόταν ότι η Πρόμαχός της το είχε συνειδητοποιήσει. Πλέον, η πιθανότητα οι γυναίκες της σωματοφυλακής να είναι λιγότερες από εκατό ήταν ελάχιστη.
«Σε ευχαριστώ, Αφέντη Νόρυ», είπε η Ηλαίην. «Έκανες πολύ καλή δουλειά, όπως πάντα. Να με ενημερώσεις αμέσως αν υποπέσει στην αντίληψή σου κάποια ένδειξη ότι οι τραπεζίτες άρχισαν τις ερωτήσεις».
«Εννοείται, Αρχόντισσά μου», μουρμούρισε ο άντρας, σκύβοντας το κεφάλι σαν ερωδιός που τινάζεται για να πιάσει ψάρι. «Η Αρχόντισσά μου είναι πολύ ευγενική».
Όταν η Ρενέ κι ο Νόρυ εγκατέλειψαν το δωμάτιο, μ’ εκείνον να της κρατάει την πόρτα και να κάνει μια υπόκλιση ελαφρώς εντυπωσιακότερη από το συνηθισμένο και τη γυναίκα να γέρνει ελαφρά το κεφάλι προς το μέρος του καθώς τον προσπερνούσε κι έβγαινε στον διάδρομο, η Αβιέντα δεν έλυσε αμέσως το ξόρκι. Μόλις έκλεισε η πόρτα κι ενώ το ξόρκι κατάπινε τον ξερό ήχο του κλεισίματος, η γυναίκα είπε: «Κάποιος προσπάθησε να κρυφακούσει».
Η Ηλαίην κούνησε το κεφάλι της. Δεν μπορούσε να καταλάβει ποιος ήταν —μια Μαύρη αδελφή, μια γυναίκα του Σογιού που την έτρωγε η περιέργεια;— όμως, αν μη τι άλλο, το κρυφάκουσμα είχε αποτύχει. Όχι ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να προσπεράσει κανείς τα ξόρκια της Αβιέντα, ακόμη κι αν ήταν Αποδιωγμένος, αλλά σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα τους το ανέφερε αμέσως.
Η Ντυέλιν εξέλαβε την ανακοίνωση της Αβιέντα λιγότερο ήρεμα, μουρμουρίζοντας κάτι σχετικά με τις Θαλασσινές. Δεν είχε δείξει την παραμικρή ενόχληση ακούγοντας ότι οι μισές Ανεμοσκόποι έφευγαν —όχι, τουλάχιστον, μπροστά στη Ρενέ και στον Νόρυ—, αλλά τώρα απαιτούσε να μάθει ολόκληρη την ιστορία. «Ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη στη Ζάιντα», γρύλισε μόλις η Ηλαίην τελείωσε την εξιστόρησή της. «Η συμφωνία αυτή υποθέτω ότι ακούγεται καλή από εμπορική άποψη, αλλά δεν θα με εξέπλησσε αν έβαζε κάποια Ανεμοσκόπο της να κρυφακούσει. Μου έχει δώσει την εντύπωση γυναίκας που θέλει να γνωρίζει τα πάντα, μήπως και της φανούν χρήσιμα κάποτε». Συνήθως, η Ντυέλιν δεν δίσταζε να μιλήσει, αλλά τώρα έδειχνε διστακτική καθώς έτριβε με τις παλάμες της το κρασοπότηρο. «Ηλαίην, είσαι σίγουρη ότι αυτός ο... πυρσός... δεν μπορεί να μας βλάψει;»
«Όσο σίγουρος μπορεί να είναι κανείς για κάτι, Ντυέλιν. Αν επρόκειτο να διαλύσει τον κόσμο, φαντάζομαι πως θα το είχε κάνει μέχρι τώρα». Η Αβιέντα γέλασε, αλλά η Ντυέλιν φάνηκε να χλομιάζει. Πράγματι! Μερικές φορές έπρεπε να γελάς, για να μην κλάψεις τουλάχιστον.
«Αν αργήσουμε κι άλλο, τώρα που έφυγαν ο Νόρυ κι η Κυρά Χάρφορ», είπε η Μπιργκίτε, «όλο και κάποιος θ’ αρχίσει ν’ αναρωτιέται τι κάνουμε τόση ώρα». Έκανε μια κίνηση με το χέρι της, δείχνοντας τους τοίχους και το αόρατο ξόρκι, το οποίο ήξερε ότι λειτουργούσε ακόμα. Οι καθημερινές συναντήσεις με την Αρχιυπηρέτρια και τον Αρχιγραμματέα πάντα έκρυβαν κάτι παραπάνω.
Όλες μαζεύτηκαν γύρω της καθώς η Μπιργκίτε μετακινούσε δύο γαβάθες από χρυσαφένια Θαλασσινή πορσελάνη σ’ ένα από τα βοηθητικά τραπεζάκια και τραβούσε έναν χιλιοδιπλωμένο χάρτη από το εσωτερικό του κοντού πανωφοριού της. Τον φυλούσε πάντα εκεί, με εξαίρεση τις ώρες που κοιμόταν και τον είχε κάτω από το μαξιλάρι της. Ο χάρτης, απλωμένος και στερεωμένος στα τέσσερα άκρα του με άδεια κρασοπότηρο, απεικόνιζε το Άντορ από τον Ποταμό Ερινίν μέχρι τα σύνορα ανάμεσα στην Αλτάρα και το Μουράντυ. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να πει κανείς πως απεικόνιζε όλη την επικράτεια του Άντορ, μια κι οτιδήποτε υπήρχε δυτικότερα, υπαγόταν κατά το ήμισυ στην εξουσία του Κάεμλυν επί ολόκληρες γενεές. Κατ’ αρχάς, μετά δυσκολίας θα χαρακτηριζόταν ως αριστούργημα κάποιου χαρτογράφου, καθώς σημαντικές λεπτομέρειες κρύβονταν από διάφορες τσακίσεις, αλλά η περιοχή φαινόταν αρκετά καλά, ενώ η κάθε πόλη ή χωριό, δρόμος, γέφυρα ή διάβαση ήταν σημαδεμένα. Η Ηλαίην ακούμπησε το φλιτζάνι με το τσάι της σε απόσταση ενός χεριού από τον χάρτη, προκειμένου να μην πιτσιλιστεί η επιφάνειά του και προστεθούν περισσότερες κηλίδες. Επιπλέον, ήθελε να απαλλαγεί από αυτό το νερόπλυμα.