«Οι Μεθορίτες κινούνται», είπε η Μπιργκίτε δείχνοντας τα δάση στα βόρεια του Κάεμλυν, πιο συγκεκριμένα ένα σημείο πάνω από το βορειότερο σύνορο του Άντορ, «αλλά δεν έχουν καλύψει ακόμα πολύ έδαφος. Με τον ρυθμό αυτό, θα τους πάρει πάνω από έναν μήνα για να προσεγγίσουν το Κάεμλυν».
Στριφογυρίζοντας το ασημένιο ποτήρι της, η Ντυέλιν στύλωσε το βλέμμα της στο σκούρο κρασί, αλλά ξαφνικά ανασήκωσε το κεφάλι της. «Θαρρούσα πως εσείς, οι Βόρειοι, είστε μαθημένοι στο χιόνι, Αρχόντισσα Μπιργκίτε». Ακόμα και τώρα ήθελε να ψαρέψει στοιχεία για την Πρόμαχο της Ηλαίην· αν κάποιος της έλεγε να μην το κάνει, θα κατάφερνε μόνο να επιβεβαιώσει τις υποψίες της ότι η Μπιργκίτε έκρυβε μυστικά, και να την κάνει ακόμα πιο αποφασισμένη να τα μάθει.
Η Αβιέντα κοίταξε βλοσυρά τη μεγαλύτερη γυναίκα —όταν δεν ένιωθε δέος για την Μπιργκίτε, μερικές φορές περιφρουρούσε παθιασμένα τα μυστικά της— αλλά η Μπιργκίτε ανταπέδωσε το κοφτό βλέμμα στην Ντυέλιν, χωρίς τον παραμικρό υπαινιγμό πανικού στον δεσμό. Πλέον, ένιωθε πολύ άνετα με το ψέμα σχετικά με τις καταβολές της. «Έχω πολύ καιρό να πάω στο Κάντορ». Ίσχυε, αν και το χρονικό διάστημα ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φανταζόταν η Ντυέλιν. Η χώρα δεν ονομαζόταν καν Κάντορ τότε. «Άσχετα όμως από το τι έχεις συνηθίσει να κάνεις, η μετακίνηση διακοσίων χιλιάδων στρατιωτών, για να μην αναφέρω τους ακολούθους, που το Φως μόνο ξέρει πόσοι είναι, είναι πολύ αργή διαδικασία κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Κι ακόμη χειρότερα, έστειλα την Κυρά Οκάλιν και την Κυρά Φότε να επισκεφτούν μερικά χωριά, λίγα μίλια νότια των συνόρων». Η Σαμπέινε Οκάλιν κι η Τζουλάνια Φότε ήταν γυναίκες του Σογιού με την ικανότητα να Ταξιδεύουν. «Μου ανέφεραν όχι οι χωρικοί πιστεύουν πως οι Μεθορίτες έχουν στρατοπεδεύσει για τον χειμώνα».
Η Ηλαίην μουρμούρισε αποδοκιμαστικά και κοίταξε συνοφρυωμένη τον χάρτη, διατρέχοντας τις αποστάσεις με το δάχτυλό της. Βασιζόταν πολύ στις ειδήσεις για τους Μεθορίτες, αν όχι και στους ίδιους τους Μεθορίτες. Τα νέα για έναν στρατό τέτοιου μεγέθους, που ήταν έτοιμος να μπει στο Άντορ, θα εξαπλώνονταν σαν φωτιά σε ξερά χορτάρια. Μόνο ένας τρελός θα πίστευε πως είχαν διανύσει όλες εκείνες τις εκατοντάδες λεύγες μόνο και μόνο για να προσπαθήσουν να κατακτήσουν το Άντορ, αλλά όποιος είχε ακούσει κάτι, θα έβγαζε συμπεράσματα σχετικά με τις προθέσεις τους και το τι έπρεπε να γίνει, μια διαφορετική γνώμη σε κάθε στόμα. Όλα αυτά θα συνέβαιναν από τη στιγμή που θα άρχιζαν να διαδίδονται τα νέα. Μόλις γινόταν αυτό, η Ηλαίην θα πλεονεκτούσε απέναντι στον οποιοδήποτε. Είχε κανονίσει να διασχίσουν το Άντορ αρχικά, κι είχε ήδη κανονίσει να φύγουν.
Η επιλογή δεν είχε σταθεί ιδιαίτερα δύσκολη. Αν προσπαθούσε να τους σταματήσει, το εγχείρημα θα κατέληγε σε αιματοχυσία, κι εκείνοι δεν χρειάζονταν κάτι περισσότερο από το πλάτος ενός δρόμου για να βαδίσουν ενάντια στο Μουράντυ, όπου νόμιζαν πως θα έβρισκαν τον Αναγεννημένο Δράκοντα. Κι αυτό δικό της κατόρθωμα ήταν. Έκρυβαν την πρόθεσή τους να βρουν τον Ραντ, κι η Ηλαίην δεν σκόπευε να τους αποκαλύψει την ακριβή θέση, αφού είχαν μαζί τους μια ντουζίνα Άες Σεντάι, παρ’ όλο που το κρατούσαν κι αυτό κρυφό. Από τη στιγμή, όμως, που τα νέα της έλευσής τους θα έφθαναν μέχρι τις Υψηλές Έδρες...
«Μάλλον θα λειτουργήσει το σχέδιο», είπε μαλακό. «Αν κριθεί αναγκαίο, μπορούμε κι εμείς να διαδώσουμε φήμες για τους Μεθορίτες».
«Μάλλον θα λειτουργήσει», συμφώνησε η Ντυέλιν κι έπειτα πρόσθεσε σε πιο απαισιόδοξο τόνο, «αρκεί ο Μπασίρε κι ο Μπάελ να συγκρατήσουν τους άντρες τους. Το μείγμα θα είναι πολύ ασταθές, με τους Μεθορίτες, τους Αελίτες και τη Λεγεώνα του Δράκοντα να απέχουν μόλις λίγα μίλια. Επιπλέον, δεν καταλαβαίνω πώς μπορούμε να είμαστε σίγουρες ότι οι Άσα’μαν δεν θα προβούν σε καμιά τρέλα». Αποτελείωσε την πρότασή της ρουφώντας τη μύτη της. Κατά την άποψή της, ένας άντρας έπρεπε να είναι τρελός εξ αρχής, αλλιώς δεν θα διάλεγε να γίνει Άσα’μαν. Η Αβιέντα ένευσε καταφατικά. Όπως κι η Μπιργκίτε, διαφωνούσε συχνά με την Ντυέλιν, αλλά το θέμα των Άσα’μαν —στο μεγαλύτερο μέρος του— τις έβρισκε όλες σύμφωνες.
«Θα φροντίσω να μην πλησιάσουν οι Μεθορίτες τον Μαύρο Πύργο», τις διαβεβαίωσε η Ηλαίην, μολονότι το είχε κάνει κι η ίδια στο παρελθόν. Ακόμα κι η Ντυέλιν γνώριζε ότι ο Μπάελ κι ο Μπασίρε συγκρατούσαν τις δυνάμεις τους —κανείς από τους δύο, άλλωστε, δεν ήθελε μια αχρείαστη μάχη, ο δε Ντάβραμ Μπασίρε σε καμιά περίπτωση δεν θα στρεφόταν ενάντια στα πατριωτάκια του— αλλά, δικαίως, όλοι ανησυχούσαν για τους Άσα’μαν και για το τι μπορούσαν να κάνουν. Έσυρε το δάχτυλό της από το εξάκτινο αστέρι που σημάδευε το Κάεμλυν μέχρι την περιοχή που είχαν σφετεριστεί οι Άσα’μαν, λίγα μίλια πιο μακριά. Ο Μαύρος Πύργος δεν ήταν σημαδεμένος, αλλά η Ηλαίην γνώριζε πολύ καλά πού ακριβώς βρισκόταν. Αν μη τι άλλο, σε αρκετά μεγάλη απόσταση από τον Δρόμο του Λάγκαρντ. Δεν θα ήταν δύσκολο να στείλει τους Μεθορίτες νότια, στο Μουράντυ, δίχως να ενοχλήσει στο ελάχιστο τους Άσα’μαν.