Τα χείλη της σφίχτηκαν στη σκέψη ότι δεν έπρεπε να αναστατώσει τους Άσα’μαν, αλλά δεν μπορούσε να γίνει τίποτα γι’ αυτό στο άμεσο μέλλον, οπότε έδιωξε τους μαυροφορεμένους άντρες από το μυαλό της. Ό,τι δεν μπορείς να κάνεις τώρα, άσ’ το καλύτερα για μετά.
«Κι οι υπόλοιποι;» Δεν χρειαζόταν να πει περισσότερα. Έξι από τους σπουδαιότερους Οίκους παρέμεναν ουδέτεροι — απέναντι στην ίδια και στην Αρυμίλα, τουλάχιστον. Η Ντυέλιν ισχυριζόταν πως τελικά θα τάσσονταν κι αυτοί υπέρ της Ηλαίην, αλλά μέχρι στιγμής τίποτα δεν φανέρωνε κάτι τέτοιο. Η Σαμπέιν με την Τζουλάνια αλίευαν διαδόσεις γι’ αυτούς τους έξι. Και οι δύο γυναίκες είχαν περάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια ως γυρολόγοι, μαθημένες σε μακρινά ταξίδια, σε ύπνο μέσα σε στάβλους ή κάτω από τα δέντρα και στο να ακούν όσα έλεγε, αλλά κι όσα δεν έλεγε, ο κόσμος. Ήταν οι τέλειες ανιχνεύτριες. Θα ήταν κρίμα αν άφηναν τα καθήκοντά τους για να ασχοληθούν με τον ανεφοδιασμό της πόλης.
«Φήμες τοποθετούν τον Άρχοντα Λούαν σε δέκα διαφορετικά μέρη, ανατολικά και δυτικά». Κοιτώντας συνοφρυωμένη τον τσαλακωμένο χάρτη, λες κι η περιοχή όπου βρισκόταν ο Λούαν έπρεπε να είναι σημαδεμένη, η Μπιργκίτε μουρμούρισε μια βρισιά, και μάλιστα πολύ αισχρή, τώρα που έλειπε η Ρενέ Χάρφορ. «Πάντα πηδάμε από το ένα χωριό στο άλλο. Η Αρχόντισσα Ελόριεν κι ο Άρχοντας Αμπέλε, μοιάζουν άφαντοι, όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι τέτοιο για Υψηλή Έδρα. Η Κυρά Οκάλιν κι η Κυρά Φότε δεν κατάφεραν να βρουν κανένα ίχνος τους, όπως και κανένα ίχνος του Οίκου Πένταρ και των οπλιτών του Οίκου Τρεμέιν. Δεν βρέθηκε τίποτα, ούτε άνθρωπος, ούτε καν άλογο». Αυτό ήταν πράγματι ασυνήθιστο. Μάλλον κάποιος κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια.
«Ο Αμπέλε εξαφανίζεται όποτε θέλει», μουρμούρισε η Ντυέλιν, «κι είναι ικανός να ξαναεμφανιστεί εκεί που δεν το περιμένεις. Η Ελόριεν...» Έτριψε τα χείλη της με τα δάχτυλά της κι αναστέναξε. «Αυτή η γυναίκα παραείναι επιδεικτική για να χαθεί από προσώπου γης, εκτός κι αν βρίσκεται μαζί με τον Αμπέλε ή τον Λούαν. Ή και με τους δύο». Ανεξάρτητα από τα λόγια της, η ιδέα δεν τη χαροποιούσε καθόλου.
«Όσο για τους άλλους "φίλους" μας», είπε η Μπιργκίτε, «η Αρχόντισσα Αραθέλε πέρασε έξω απ’ το Μουράντυ πέντε μέρες πριν, εδώ». Αγγιξε ανάλαφρα τον χάρτη, περίπου διακόσια μίλια νότια του Κάεμλυν. «Τέσσερις μέρες πριν, ο Άρχοντας Πέλιβαρ διέσχισε πέντ’ έξι μίλια δυτικά αυτού του σημείου, ενώ η Αρχόντισσα Ήμλυν προχώρησε επίσης άλλα πέντ’ έξι μίλια».
«Όχι μαζί, όμως», είπε η Ντυέλιν νεύοντας. «Μήπως έφεραν και Μουραντιανούς μαζί τους; Όχι; Ωραία. Ίσως κατευθύνονταν στα κτήματά τους, Ηλαίην. Αν σε κάποιο σημείο χωρίσουν, θα το μάθουμε σίγουρα». Αυτοί οι τρεις Οίκοι ήταν που της προκαλούσαν τη μεγαλύτερη ανησυχία.
«Μπορεί να γυρίζουν πίσω», συμφώνησε η Μπιργκίτε απρόθυμα, όπως κάθε φορά που αναγκαζόταν να συμφωνήσει με την Ντυέλιν. Πέρασε την περίτεχνη πλεξούδα πάνω από τον ώμο της, αδράχνοντάς τη με τη γροθιά της, όπως συνήθιζε να κάνει η Νυνάβε. «Οι άντρες και τ’ άλογα θα έχουν καταβληθεί από τη χειμωνιάτικη πορεία τους στο Μουράντυ. Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουρες είναι ότι εξακολουθούν να προχωρούν».
Η Αβιέντα ρουθούνισε κι ο ήχος ακούστηκε κάπως παράταιρος, έτσι όπως ήταν ντυμένη με αυτό το κομψό βελούδο. «Να παίρνεις πάντα ως δεδομένο ότι ο εχθρός σου θα πράξει αυτό που εσύ δεν θέλεις. Σκέψου τι δεν θα ήθελες με τίποτα να κάνει, και οργάνωσε τα σχέδιά σου βασισμένη σ’ αυτό».
«Η Ήμλυν, η Αραθέλε κι ο Πέλιβαρ δεν είναι εχθροί», διαμαρτυρήθηκε αδύναμα η Ντυέλιν. Ασχέτως αν πίστευε πως με τον καιρό η αφοσίωσή τους θα έφθινε, αυτοί οι τρεις είχαν προσφέρει την υποστήριξή τους στην ίδια την Ντυέλιν για τον θρόνο.
Η Ηλαίην δεν είχε υπ’ όψιν της καμία βασίλισσα που είχε αναγκαστείνα ενθρονιστεί —δεν είχε καταγραφεί ποτέ τέτοια περίπτωση στα χρονικά— ωστόσο η Ήμλυν, η Αραθέλε κι ο Πέλιβαρ έδειχναν πρόθυμοι να το προσπαθήσουν και, μάλιστα, όχι προσβλέποντας σε προσωπική εξουσία. Η Ντυέλιν δεν ήθελε τον θρόνο, αλλά και στην αντίθετη περίπτωση, κάθε άλλο παρά παθητική ηγεμόνας θα ήταν. Γεγονός, πάντως, ήταν ότι η τελευταία χρονιά της Μοργκέις Τράκαντ είχε κηλιδωθεί από αλλεπάλληλα σφάλματα, ενώ ελάχιστοι ήξεραν ή πίστευαν ότι σε όλο εκείνο το χρονικό διάστημα η γυναίκα ήταν αιχμάλωτη των Αποδιωγμένων. Κάποιοι Οίκοι ήθελαν οποιαδήποτε στον θρόνο, εκτός από την Ηλαίην. Ή έτσι νόμιζε η ίδια, τουλάχιστον.