Το κεφάλι της Νάεαν τινάχτηκε προς τα πίσω κι άγγιξε τα χείλη της με τη γλώσσα της. Το βλέμμα της στράφηκε τριγύρω, σαν να έψαχνε κάποια διέξοδο, κάποια βοήθεια. Το μαύρο άλογά της συνέχιζε να χρεμετίζει και να χοροπηδάει, κι η γυναίκα ίσα-ίσα που του τράβηξε τα ηνία για να το εμποδίσει να ξεχυθεί μπροστά, αλλά κι αυτό το έκανε μάλλον ασυνείδητα. Ναι, ήταν τρομοκρατημένη. Όχι αρκετά, όμως, για να καταλάβει τι ακριβώς απαιτούσε η Ελένια. Η ιστορία του Άντορ είχε κάμποσα τέτοια παραδείγματα. Οι πιθανότητες ήταν χιλιάδες από τη στιγμή που δεν είχε γραφτεί τίποτα, αλλά η ύπαρξη και μόνο μιας τέτοιας επιστολής θα βάρυνε με ευθύνη τη Νάεαν και θα παραχωρούσε τα ηνία στην Ελένια. Η δημοσίευση θα σήμαινε την καταστροφή της Νάεαν, εκτός αν η Ελένια ήταν τόσο ανόητη ώστε να παραδεχτεί ότι την είχε εξαναγκάσει. Ύστερα από αυτή την αποκάλυψη, η Νάεαν θα πάσχιζε να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στη θέση της, αλλά ακόμα κι ένας Οίκος με λιγότερους ανταγωνιστές στους κόλπους του απ’ όσους είχε ο Άρων, και με λιγότερα ξαδέλφια, θείες και θείους έτοιμους να σφαχτούν μεταξύ τους ανά πάσα στιγμή, θα κατέρρεε. Οι μικρότερης εμβέλειας Οίκοι που συνδέονταν με τους Άρων εδώ και γενιές θα αναζητούσαν αλλού προστασία. Μέσα σε λίγα χρόνια, αν όχι νωρίτερα, η Νάεαν δεν θα ήταν παρά η Υψηλή Έδρα ενός ανυπόληπτου υπολείμματος. Α, ναι· είχε συμβεί και στο παρελθόν.
«Είμαστε μαζί αρκετό καιρό». Η Ελένια μάζεψε τα γκέμια του αλόγου της. «Δεν θα ήθελα να δώσω αφορμή στα διάφορα στόματα. Ίσως βρεθεί άλλη μια ευκαιρία να μιλήσουμε ιδιαιτέρως, προτού η Αρυμίλα πάρει τον θρόνο». Τι ποταπή σκέψη! «Ίσως».
Η άλλη γυναίκα ξεφύσηξε λες κι όλος ο αέρας του κορμιού της αποδρούσε από τα ρουθούνια της, αλλά η Ελένια έκανε να απομακρυνθεί με το άλογά της όχι πολύ αργά, ούτε πολύ βιαστικά. Δεν σταμάτησε μέχρι που η Νάεαν τής φώναξε επιτακτικά: «Περίμενε!»
Η Ελένια κοίταξε πάνω από τον ώμο της και κοντοστάθηκε χωρίς να πει λέξη. Ό,τι έπρεπε να ειπωθεί, είχε ειπωθεί. Απέμενε να δει κατά πόσον η γυναίκα ήταν απεγνωσμένη για να της παραδοθεί εντελώς. Κι αυτό μάλλον θα έκανε, καθότι εκείνη δεν είχε έναν Τζάριντ να δουλεύει για λογαριασμό της. Η αλήθεια είναι ότι, οποιοσδήποτε στους Άρων ισχυριζόταν πως η Νάεαν έπρεπε να δραπετεύσει, θα βρισκόταν φυλακισμένος μόνο και μόνο επειδή θα ματαίωνε την εξωτερικευμένη θέληση της Νάεαν. Χωρίς τη βοήθεια της Ελένια, η γυναίκα θα περνούσε μια ζωή στην αιχμαλωσία. Με την ύπαρξη της επιστολής όμως, η αιχμαλωσία αυτή θα ήταν διαφορετικού είδους. Χώρια που η Ελένια θα είχε τη δυνατότητα να της επιτρέπει να κάνει δημόσιες εμφανίσεις και να έχει σχεδόν πλήρη ελευθερία. Προφανώς, ήταν αρκετά έξυπνη για να το καταλάβει. Ίσως, όμως, είχε φοβηθεί αρκετά και με την αναφορά των Ταραμπονέζων.
«Θα σ’ την παραδώσω με την πρώτη ευκαιρία», είπε τελικά η Νάεαν, με φωνή που μαρτυρούσε παραίτηση.
«Ανυπομονώ να τη δω», μουρμούρισε η Ελένια, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να κρύψει την ικανοποίηση της. Μην περιμένεις πολύ, όμως, κόντεψε να προσθέσει, αλλά συγκρατήθηκε την τελευταία στιγμή. Μπορεί η Νάεαν να γευόταν την ήττα, αλλά ένας ηττημένος εχθρός εξακολουθούσε να είναι ικανός να σε μαχαιρώσει με τα ανάλογα κίνητρα. Επιπλέον, φοβόταν την απειλή της Νάεαν όσο κι η Νάεαν τη δική της, ίσως και περισσότερο. Ωστόσο, όσο δεν το γνώριζε η Νάεαν, οι απειλές της δεν είχαν νόημα.
Καθώς επέστρεφε στους οπλίτες της, η Ελένια ένιωσε πιο κεφάτη, όσο και πριν από τότε που... οι «σωτήρες» της είχαν αποδειχτεί άντρες της Αρυμίλα, ίσως και πριν από τότε που η Ντυέλιν την κρατούσε φυλακισμένη στο Αρινγκίλ, αν και σ’ εκείνη τη φάση δεν είχε χάσει εντελώς τις ελπίδες της. Η φυλακή της ήταν το σπίτι του κυβερνήτη, ένα αρκετά μεγάλο κτήριο, παρ’ όλο που είχε αναγκαστεί να μοιραστεί το δωμάτιο με τη Νάεαν. Η επικοινωνία της με τον Τζάριντ δεν είχε παρουσιάσει κανένα πρόβλημα και πίστευε ότι είχε καταφέρει να προσεγγίσει κάποιους από τους Βασιλικούς Φρουρούς του Αρινγκίλ. Αρκετοί εξ αυτών ήταν νεοφερμένοι από την Καιρχίν κι είχαν κάποια δόση... αβεβαιότητας... ως προς το στρατόπεδο που έπρεπε να δείξουν την αφοσίωση τους.
Λοιπόν, αυτή η απρόοπτη συνάντηση με τη Νάεαν είχε αναπτερώσει το ηθικό της τόσο πολύ, ώστε χαμογέλασε στην Τζάνυ και της υποσχέθηκε μια ολόκληρη αρμαθιά καινούργια φορέματα μόλις έμπαιναν στο Κάεμλυν, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα ένα χαμόγελο ευγνωμοσύνης εκ μέρους της στρουμπουλής γυναίκας. Η Ελένια πάντα αγόραζε καινούργια ρούχα στην υπηρέτριά της όταν ήταν στις καλές της, καθένα εκ των οποίων θα ταίριαζε σε επιτυχημένη εμπόρισσα. Ήταν ένας πολύ καλός τρόπος να διασφαλίζει την πίστη και τη σύνεση εκ μέρους της, και τα τελευταία είκοσι χρόνια η Τζάνυ είχε ανταποκριθεί στο έπακρο.