Δεν ήταν, βέβαια, μόνον αυτοί η συνοδεία της. Εκτός από τη Σέριαμ, την Τηρήτριά της, η Εγκουέν είχε ξεκινήσει το πρωί παρέα με έξι ακόμα Άες Σεντάι, εκ των οποίων όσες διέθεταν Προμάχους, τους είχαν φέρει μαζί τους. Έτσι, πίσω από την αδελφή, περίμεναν οκτώ άντρες με μανδύες σε εναλλασσόμενα χρώματα, που αναδεύονταν σε ρυθμούς που σου προκαλούσαν ζαλάδα όποτε τους χτύπαγε η αύρα, ενώ χρησίμευαν κι ως παραλλαγή, κάνοντας ένα μέρος των αναβατών και των αλόγων να χάνονται ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων. Έχοντας συνειδητοποιήσει τους κινδύνους —από τους καταδρομείς, τουλάχιστον— κι ότι οι Άες Σεντάι δεν ήθελαν και πολύ για να διασπαστούν, παρακολουθούσαν το γύρω δασύλλιο λες και οι άντρες του ιππικού ήταν ανύπαρκτοι. Η ασφάλεια των δικών τους Άες Σεντάι ήταν η πρωταρχική τους έγνοια, την οποία δεν εμπιστεύονταν σε κανέναν άλλον. Ο Σάριν, ένας άντρας με μαύρη γενειάδα, όχι ιδιαίτερα κοντός αλλά υπερβολικά πλατύστερνος, καθόταν τόσο κοντά στη Νισάο, ώστε έμοιαζε να πυργώνεται πάνω από τη μικροκαμωμένη Κίτρινη, κι ο Τζόρι κατάφερνε να δείχνει πιο εντυπωσιακός από τη Μόρβριν, αν και κοντύτερός της στην πραγματικότητα. Ήταν εξίσου πλατύστερνος με τον Σάριν, αλλά πολύ κοντός, ακόμα και για Καιρχινό. Οι τρεις Πρόμαχοι της Μυρέλ —δηλαδή, οι τρεις που τόλμησε να παραδεχτεί ότι είχε— ήταν μαζεμένοι γύρω της, στριμώχνοντάς την τόσο, που δεν μπορούσε να κουνήσει το άλογό της αν δεν παραμέριζε κάποιο από τα δικά τους. Ο Σεταγκάνα της Ανάγια, ψηλόλιγνος, μελαχρινός κι όμορφος, σε αντίθεση με το ανεπιτήδευτο παρουσιαστικό της γυναίκας, κατάφερνε να φαίνεται σαν να την είχε περικυκλώσει μόνος του, κι ο Τερβάιλ, με τη θεληματική μύτη και το βλογιοκομμένο πρόσωπο, έκανε το ίδιο με την Μπεόνιν. Η Καρλίνυα δεν είχε Πρόμαχο, διόλου ασυνήθιστο για Λευκή, αλλά περιεργαζόταν τους άντρες από τα βάθη της επενδυμένης με γούνα κουκούλας της, αναλογιζόμενη ίσως πως καλό θα ήταν να έβρισκε κάποιον.
Όχι πολύ καιρό πριν, η Εγκουέν θα δίσταζε να εμφανιστεί παρέα με αυτές τις έξι γυναίκες, οι οποίες, μαζί με τη Σέριαμ, της είχαν ορκιστεί πίστη κι αφοσίωση για διάφορους λόγους, κι ούτε αυτές ούτε κι η ίδια επιθυμούσαν να γίνει γνωστό το γεγονός ή να δώσουν αφορμή για υποψίες. Οι εν λόγω γυναίκες αποτελούσαν τον τρόπο της να επηρεάζει διάφορα γεγονότα —όσο ήταν δυνατόν, τουλάχιστον— τη στιγμή που όλοι είχαν την εντύπωση πως έπαιζε διακοσμητικό ρόλο και πως δεν ήταν παρά ένα μικρό κοριτσάκι στη θέση της Άμερλιν, το οποίο η Αίθουσα του Πύργου χρησιμοποιούσε όπως κι όποτε ήθελε χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Οι Καθήμενες της Αίθουσας έπαψαν να πιστεύουν σ’ αυτή την αυταπάτη όταν η Εγκουέν τις ανάγκασε να κηρύξουν πόλεμο στην Ελάιντα, παραδεχόμενες τελικά όσα σκόπευαν να κάνουν από τη μέρα που το είχαν σκάσει από τον Πύργο. Αυτό, όμως, είχε ως αποτέλεσμα τόσο η Αίθουσα, όσο και τα Άτζα, να παρακολουθούν με έκδηλη ανησυχία τις επόμενες κινήσεις της, προσπαθώντας να βρουν τρόπους ώστε οτιδήποτε γινόταν να εγκρινόταν πρώτα από τις ίδιες. Οι Καθήμενες είχαν εκπλαγεί όταν η Εγκουέν αποδέχτηκε την πρότασή τους για τη δημιουργία συμβουλίου —μία αδελφή από κάθε Άτζα— προκειμένου να τη συμβουλεύουν βάσει της σοφίας και της πείρας τους. Από την άλλη, ίσως νόμιζαν πως η επιτυχία της με την κήρυξη του πολέμου τής είχε πειράξει τα μυαλά. Φυσικά, η Εγκουέν είχε πει στη Μόρβριν, στην Ανάγια και σε όλες τις υπόλοιπες να βεβαιωθούν ότι οι αδελφές που είχαν εκλεγεί ήταν οι κατάλληλες κι ότι διατηρούσαν αρκετό γόητρο στα Άτζα τους για να τα καταφέρουν. Άκουγε τις συμβουλές τους επί εβδομάδες, αν και δεν τις ακολουθούσε όλες, αλλά πλέον δεν ήταν ανάγκη να κανονίζει μυστικές συναντήσεις ή να στέλνει μυστικά μηνύματα.
Φαίνεται, ωστόσο, πως στην ομάδα είχε προστεθεί και κάποιος άλλος όσο η Εγκουέν ατένιζε τον Πύργο.
Η Σέριαμ, με το στενό γαλάζιο επιτραχήλιο του αξιώματός της πάνω από τον μανδύα της, υποκλίθηκε τυπικά από τη σέλα της. Αυτή η γυναίκα με τα φλογάτα μαλλιά μπορούσε να γίνει εξαιρετικά τυπική. «Μητέρα, η Καθήμενη Ντελάνα επιθυμεί να σου μιλήσει», είπε, λες κι η Εγκουέν δεν είχε προσέξει την εύσωμη Γκρίζα αδελφή που καθόταν πάνω σε μια διάστικτη φοράδα, σκουρόχρωμη όσο σχεδόν το μαυροπόδαρο άλογο της Σέριαμ. «Λέει όχι πρόκειται για κάτι σημαντικό». Η ελαφριά χροιά τραχύτητας στη φωνή της υποδήλωνε πως η Ντελάνα δεν της είχε αναφέρει περί τίνος επρόκειτο. Στη Σέριαμ δεν άρεσε αυτό. Ώρες-ώρες, γινόταν πολύ κτητική απέναντι στη θέση της.