Δεν είχε νόημα να βάλουν φρουρούς, εκτός κι αν περίμεναν στα καλά καθούμενα κάποια επίθεση. Άλλωστε, ο Άρχοντας Γκάρεθ είχε κανονίσει να υπάρχει ένας ισχυρός ουλαμός εμπροσθοφυλακής και πλαγιοφυλακής, με ανιχνευτές στα νώτα τους, ενώ ο ίδιος ηγούνταν του κυρίως όγκου των στρατιωτών ακριβώς πίσω από τους Προμάχους, που ακολουθούσαν κατά πόδας τη Σέριαμ και τις «συμβούλους·». Όλοι μαζί σχημάτιζαν έναν τεράστιο, ασύμμετρο δακτύλιο γύρω από την Εγκουέν, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να φανταστεί πως βρισκόταν μόνη της μαζί με την Ντελάνα, περιδιαβαίνοντας την εξοχή, αν απέφευγε να κοιτάξει τριγύρω, ή αν κοιτούσε πέρα, μακριά. Αντί να πιέσει την Γκρίζα αδελφή να μιλήσει —η απόσταση έως τον καταυλισμό ήταν μεγάλη και δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να υφάνει πύλη, μια κι οι υφάνσεις θα μπορούσαν να γίνουν ορατές, οπότε είχε κάμποσο χρόνο στη διάθεσή της για να ακούσει όσα είχε να της πει η Ντελάνα— η Εγκουέν σύγκρινε τις αγροικίες που προσπερνούσαν με τις αντίστοιχες των Δύο Ποταμών.
Ίσως η συνειδητοποίηση ότι οι Δύο Ποταμοί δεν ήταν η πατρίδα της πλέον, την έκανε να τις κοιτάζει εξεταστικά. Η παραδοχή της αλήθειας δεν αποτελεί προδοσία, αλλά είχε ανάγκη να θυμάται τους Δύο Ποταμούς. Αν ξεχάσεις από πού προέρχεσαι, μπορεί να πάψεις να θυμάσαι και ποιος είσαι· υπήρχαν φορές που η κόρη του πανδοχέα από το Πεδίο του Έμοντ φάνταζε ξένη στα μάτια της. Καθεμία απ’ αυτές τις αγροικίες φάνταζε αλλόκοτη, σε τόσο κοντινή απόσταση στο Πεδίο του Έμοντ, αν και δεν θα έπαιρνε όρκο γιατί ακριβώς συνέβαινε αυτό. Ίσως έφταιγε η διαφορετική μορφή των σπιτιών, ίσως η παράξενη κλίση των σκεπών. Πολύ συχνά, οι σκεπές καλύπτονταν με σχιστόλιθο κι όχι με άχυρα ή καλάμια, εφ’ όσον βέβαια είχες τη δυνατότητα να τις διακρίνεις μέσα από το χιόνι που συσσωρευόταν πάνω τους. Βέβαια, τώρα πια στους Δύο Ποταμούς έβλεπες πιο πολλές πλίνθινες στέγες παρά καλαμοσκεπές. Το είχε διαπιστώσει ιδίοις όμμασι στον Τελ’αράν’ριοντ. Οι αλλαγές ή θα επέρχονταν τόσο αργά, ώστε δυσκολευόσουν να τις παρακολουθήσεις, ή ενοχλητικά γρήγορα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι συνέβαιναν ούτως ή άλλως. Τίποτα δεν έμενε ίδιο, ακόμα κι όταν είχες διαφορετική εντύπωση ή όταν ήλπιζες να μείνει.
«Κάποιες θεωρούν πως σκοπεύεις να τον δεσμεύσεις ως Πρόμαχό σου», είπε ξαφνικά η Ντελάνα με σιγανή φωνή, αδιάφορη σχεδόν. Έμοιαζε λες κι όλη της η προσοχή είχε στραφεί στο να ισιώσει την κουκούλα του μανδύα της φορώντας ταυτόχρονα εκείνα τα πράσινα γάντια. Ίππευε αρκετά καλά, συνδυάζοντας τόσο επιδέξια τις κινήσεις της μ’ εκείνες της φοράδας, ώστε έμοιαζε να μη δίνει καν σημασία στο ζώο. «Άλλες, πάλι, θεωρούν πως το έχεις κάνει ήδη. Προσωπικά, δεν είχα Πρόμαχο για αρκετό καιρό, αλλά το να ξέρεις και μόνο ότι ο Πρόμαχός σου βρίσκεται εδώ είναι μεγάλη παρηγοριά. Αν έχεις διαλέξει τον κατάλληλο, φυσικά».
Η Εγκουέν ανασήκωσε το ένα της φρύδι —ένιωθε υπερήφανη που δεν κοιτούσε τη γυναίκα σαν χαζή, μια κι αυτό θα ήταν το τελευταίο που περίμενε— κι η Ντελάνα πρόσθεσε: «Ο Άρχοντας Γκάρεθ περνάει αρκετό καιρό μαζί σου. Είναι λίγο μεγαλύτερος από το συνηθισμένο, αλλά οι Πράσινες διαλέγουν συχνά έναν πιο έμπειρο άντρα για πρώτη φορά. Ξέρω όχι, στην πραγματικότητα, δεν ανήκες ποτέ σε κάποιο Άτζα, αλλά έχω την τάση να σε ταυτίζω με τις Πράσινες. Αναρωτιέμαι αν η Σιουάν θα ξαλαφρώσει ή θα αναστατωθεί στην περίπτωση που τον δεσμεύσεις. Πότε πιστεύω το ένα, πότε το άλλο. Η σχέση τους, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, είναι μάλλον παράξενη, η Σιουάν ωστόσο δεν δείχνει να ενοχλείται στο ελάχιστο».