Η Εγκουέν χαμογέλασε σχεδόν. Η παύση αυτή είχε γίνει σκόπιμα. Προφανώς, δεν άρεσε στην Ντελάνα να αποκαλείται Κόρη από μια γυναίκα νεαρότερη από τις πιο πολλές μαθητευόμενες, νεαρότερη από τις περισσότερες που είχαν έρθει από τον Πύργο, πόσω μάλλον τις καινούργιες. Από την άλλη όμως, η ίδια η Ντελάνα ήταν πολύ νέα για Καθήμενη κι επιπλέον αδυνατούσε να κρατήσει την ψυχραιμία της το ίδιο καλά όσο η θυγατέρα του πανδοχέα. «Γιατί αυτό;»
«Επειδή το θέμα έχει προκύψει την Αίθουσα εδώ και λίγες μέρες. Όχι ως πρόταση, βέβαια, αλλά αναφέρθηκε διστακτικά από τη Βάριλιν, την Τακίμα και τη Μάγκλα. Επίσης, η Φαϊζέλ κι η Σαρόγια έδειξαν αρκετό ενδιαφέρον».
Ανεξάρτητα από τη φαινομενική γαλήνη της, ένα σκουλήκι οργής άρχισε να σπαρταρά μέσα στην Εγκουέν, κι ήταν πολύ δύσκολο να το καταστρέψει. Οι συγκεκριμένες πέντε ήταν ήδη Καθήμενες πριν από τη διάσπαση του Πύργου, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι είχαν διαιρεθεί ανάμεσα στις δύο κυριότερες κλίκες που πάλευαν για τον τελικό έλεγχο της Αίθουσας. Στην πραγματικότητα, ήταν χωρισμένες ανάμεσα σ’ εκείνες που ακολουθούσαν τη Ρομάντα και σ’ όσες ακολουθούσαν τη Λελαίν, κι ωστόσο αυτές οι δυο δεν θα δίσταζαν να έρθουν σε κόντρα η μία με την άλλη, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα κατέληγαν σε αμοιβαίο πνιγμό. Επιπλέον, είχαν ανηλεή επιρροή στις ακολούθους τους.
Ίσως πίστευε πως οι υπόλοιπες είχαν πανικοβληθεί από τα γεγονότα, κάτι που όμως δεν μπορεί να ίσχυε για τη Ρομάντα ή τη Λελαίν. Εδώ και μισή βδομάδα, οι συζητήσεις περί της Ελάιντα και της ανάκτησης του Πύργου είχαν αντικατασταθεί από λόγια ανησυχίας σχετικά με την πανίσχυρη έκρηξη της Δύναμης. Όλες σχεδόν ήθελαν να μάθουν τι την είχε προκαλέσει, αλλά οι περισσότερες φοβούνταν. Μόλις την προηγούμενη μέρα κατάφερε η Εγκουέν να πείσει την Αίθουσα ότι θα ήταν ασφαλές να Ταξιδέψει μια μικρή ομάδα στο σημείο της έκρηξης — ακόμα κι η απλή θύμησή της ήταν αρκετή για να την εντοπίσει ο οποιοσδήποτε— κι οι πιο πολλές αδελφές έμοιαζαν να κρατούν τις ανάσες τους μέχρι να επιστρέψουν η Ακαρίν κι οι υπόλοιπες. Το κάθε Άτζα ξεχωριστά επιθυμούσε να έχει μία αντιπρόσωπο, αλλά η Ακαρίν ήταν η μόνη Άες Σεντάι που δεν τα παρατούσε εύκολα.
Ωστόσο, ούτε η Λελαίν ούτε η Ρομάντα έμοιαζαν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα. Θωρούσαν πως, άσχετα από το αν αυτή η έντονη δραστηριότητα ήταν βίαιη και παρατεταμένη, βρισκόταν πολύ μακριά κι, απ’ όσο ήξεραν, δεν είχε προκαλέσει καμία ζημιά. Αν επρόκειτο για έργο των Αποδιωγμένων, όπως φάνταζε σίγουρο, οι πιθανότητες να μάθουν κάτι μειώνονταν στο ελάχιστο, η δε πιθανότητα να αντιδράσουν με κάποιον τρόπο γινόταν ακόμα μικρότερη. Δεν είχε νόημα να χάσουν χρόνο κι ενέργεια σε κάτι που δεν είχε νόημα, τη στιγμή που τους περίμενε ένα τόσο σημαντικό έργο. Αυτά είπαν και, όταν διαπίστωσαν ότι συμφωνούσαν, άρχισαν να τρίζουν τα δόντια τους. Συμφωνούσαν όντως ότι η Ελάιντα έπρεπε να απογυμνωθεί από το επιτραχήλιο και τη ράβδο, και τόσο η Ρομάντα όσο κι η Λελαίν υποστήριζαν με ιδιαίτερη ζέση αυτή την άποψη. Αν στο παρελθόν η Λελαίν είχε απλώς θυμώσει που η Ελάιντα κατέβασε από τον θρόνο της Άμερλιν μια πρώην Γαλάζια αδελφή, τώρα ήταν σχεδόν έξαλλη με την αναγγελία της περί διάλυσης του Γαλάζιου Άτζα. Αν επέτρεπαν να γίνουν διαπραγματεύσεις. .. Δεν είχε νόημα.
Το τελευταίο πράγμα που ήθελε η Εγκουέν ήταν να υποψιαστεί η Ντελάνα ή οποιαδήποτε άλλη ότι η Σέριαμ κι οι υπόλοιπες ήταν κάτι παραπάνω από τσοπανόσκυλα εντεταλμένα να την παρακολουθούν, έτοιμα ωστόσο να τρέξουν κοντά της με το πρώτο κάλεσμα. Ήταν αρκετά έξυπνες για να κρατάνε μυστικό ό,τι ήταν απαραίτητο, μια και τα Άτζα στα οποία ανήκαν θα τις έγδερναν ζωντανές και στα γρήγορα αν μαθεύονταν έστω και τα μισά. Ωστόσο, ήρθαν κοντά και μαζεύτηκαν γύρω της, με τα πρόσωπά τους να έχουν πάρει τη χαρακτηριστική, σαν μάσκες, έκφραση της γαλήνης και της υπομονής των Άες Σεντάι. Κατόπιν, η Εγκουέν είπε στην Ντελάνα να επαναλάβει όσα είχε πει και στην ίδια. Παρά την αρχική της αίτηση για μυστικότητα, η Γκρίζα αδελφή φάνηκε ελάχιστα διστακτική πριν συμμορφωθεί, κάτι που έβαλε τέλος στη γαλήνη και την υπομονή.
«Αυτό είναι τρέλα», είπε η Σέριαμ, πριν προλάβει καμιά να ανοίξει το στόμα της. Ακουγόταν νευριασμένη, ίσως και κάπως φοβισμένη. Μπορεί και να ήταν. Το όνομά της βρισκόταν στη λίστα όσων επρόκειτο να σιγανευτούν. «Δεν μπορεί να πιστεύει κανείς ότι είναι πιθανή μια διαπραγμάτευση».
«Ούτε εγώ νομίζω κάτι τέτοιο», πετάχτηκε ξερά η Ανάγια. Η κοινή φυσιογνωμία της περισσότερο παρέπεμπε σε αγρότισσα παρά σε αδελφή του Γαλάζιου Άτζα. Ντυνόταν απλά, δημοσίως τουλάχιστον, και τα ρούχα της ήταν από μαλλί καλής ποιότητας. Τιθάσευε το καστανοκόκκινο μουνούχι της με την ίδια ευκολία που η Ντελάνα τιθάσευε τη φοράδα της. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο για την Ανάγια να χάσει την ψυχραιμία της και να αναστατωθεί. Βέβαια, ανάμεσα στις Καθήμενες που συζητούσαν περί διαπραγματεύσεων, δεν συγκαταλεγόταν καμία Γαλάζια αδελφή. Η Ανάγια δεν έδινε και τόσο την εντύπωση στρατιώτη, αλλά για τις Γαλάζιες, ο πόλεμος αυτός ήταν ανηλεής και μέχρις εσχάτων. «Η Ελάιντα ξεκαθάρισε την κατάσταση».