Η Εγκουέν κατέβαλλε προσπάθεια για να διατηρεί γαλήνια έκφραση στο πρόσωπό της. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε ελπίδα για πλοία που θα μπλόκαραν το λιμάνι, αν και καμιά τους δεν το γνώριζε. Ο Γκάρεθ, ωστόσο, της το είχε ξεκαθαρίσει αρκετό καιρό πριν φύγουν από το Μουράντυ. Σε γενικές γραμμές, είχε την προσδοκία να αγοράσει πλοιάρια όσο προχωρούσαν βόρεια, παράλληλα με τον Ερινίν, χρησιμοποιώντας τα για μεταφορά προμηθειών μέχρι να φτάσουν στην Ταρ Βάλον, κι έπειτα να τα βυθίσει στα στόμια του λιμανιού. Κάνοντας χρήση των πυλών για να φτάσουν στην Ταρ Βάλον όμως, το συγκεκριμένο σχέδιο είχε πάρει τέλος με περισσότερους από έναν τρόπους. Η είδηση της πολιορκίας είχε ξεχυθεί από την πόλη με τα πρώτα καράβια που άνοιξαν πανιά μετά την άφιξη του στρατού, και τώρα, τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο, απ’ όσο τον πληροφορούσαν οι καβαλάρηδες που είχε στείλει, οι καπετάνιοι έκαναν δουλειές με τους στεριανούς μέσω βαρκών, από αγκυροβόλια που είχαν στήσει στο ποτάμι. Κανένας καπετάνιος δεν διακινδύνευε την κατάσχεση του καραβιού του. Ο Γκάρεθ έδινε αναφορά μόνο στην ίδια, ενώ οι αξιωματικοί του μόνο σ’ αυτόν, αλλά ακόμα και με ελάχιστους στρατιώτες να μιλούσε, οι αδελφές θα το μάθαιναν αμέσως.
Ευτυχώς, ακόμα κι οι αδελφές που έψαχναν Προμάχους σπάνια μιλούσαν με στρατιώτες. Γενικώς, θεωρούνταν κλεφτρόνια κι αγράμματοι, που πλένονταν μόνο τυχαία, όταν έπρεπε να διασχίζουν κάποιο ρέμα. Σίγουρα δεν ήταν το είδος των αντρών που θα συναναστρέφονταν οι αδελφές, εκτός αν ήταν υποχρεωμένες. Αυτό το γεγονός έκανε ευκολότερη τη διατήρηση των μυστικών και μερικά μυστικά ήταν πολύ σημαντικά. Συμπεριλαμβανομένων κάποιων που δεν θα τα αποκάλυπτες ούτε σε όσους είναι, φαινομενικά, με το μέρος σου. Η Εγκουέν δεν θυμόταν να σκεφτόταν έτσι στο παρελθόν, αλλά αυτό ήταν μέρος της ψυχολογίας της κόρης του πανδοχέα, κάτι που είχε δεσμευτεί να αφήσει πίσω της οριστικά κι αμετάκλητα. Αυτός εδώ ήταν ένας άλλος κόσμος, με εντελώς διαφορετικούς κανόνες από εκείνους που ίσχυαν στο Πεδίο του Έμοντ. Εκεί, μια λάθος κίνηση σήμαινε ότι θα λογοδοτούσε στον Κύκλο των Γυναικών. Εδώ, μια λάθος κίνηση σήμαινε θάνατο ή κάτι ακόμα χειρότερο, κι όχι μόνο για την ίδια.
«Οι Καθήμενες που έχουν παραμείνει στον Πύργο θα πρέπει να είναι πρόθυμες να συζητήσουν», επενέβη η Καρλίνυα αναστενάζοντας. «Πρέπει να μάθουν ότι, όσο περισσότερο διαρκεί η πολιορκία, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες του Άρχοντα Γκάρεθ να βρει τα πλοία του. Βέβαια, δεν έχω ιδέα για πόσο καιρό θα συνεχίζουν τις συζητήσεις όταν συνειδητοποιήσουν ότι δεν σκοπεύουμε να παραδοθούμε».
«Η Ελάιντα θα επιμείνει σ’ αυτό», μουρμούρισε η Μυρέλ, αν και δεν φάνηκε να διαφωνεί, απλώς μονολογούσε. Η Σέριαμ αναρρίγησε και τράβηξε τον μανδύα πιο σφικτά στο κορμί της, λες κι είχε αφήσει την παγωνιά να την αγγίξει.
Μονάχα η Μπεόνιν έμοιαζε χαρούμενη, έτσι όπως καθόταν ανυπόμονη και στητή στη σέλα της, με τα σκούρα μελένια μαλλιά της να πλαισιώνουν ένα πλατύ χαμόγελο που διαγραφόταν μέσα από την κουκούλα της. Ωστόσο, δεν πίεζε κανέναν με τις απόψεις της. Ήταν πολύ καλή στις διαπραγματεύσεις, έτσι έλεγαν όλοι, και γνώριζε πότε έπρεπε να περιμένει.
«Είπα ήδη ότι μπορείς να ξεκινήσεις», είπε η Εγκουέν. Δεν εννοούσε κάτι παραπάνω από μια απλή επίπληξη, αλλά αν επρόκειτο να ζεις με βάση τους Τρεις Όρκους, θα έπρεπε να παραμείνεις πιστή σε όσα είπες. Ανυπομονούσε να κρατήσει τη Ράβδο των Όρκων. Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα τότε... «Απλώς, να είσαι πολύ προσεκτική σε όσα λες. Εκτός κι αν πιστέψουν όχι όλες βγάλαμε φτερά και πετάξαμε έως εδώ, λογικά θα υποψιαστούν πως ανακαλύψαμε ξανά το Ταξίδεμα, αν και δεν θα είναι σίγουρες μέχρι κάποιος να το επιβεβαιώσει. Μας συμφέρει να έχουν αυτή την αβεβαιότητα. Είναι ένα μυστικό που πρέπει να το κρατήσεις καλά φυλαγμένο, όσο και το μυστικό των ερευνών μας στον Πύργο».
Η Μυρέλ κι η Ανάγια αναπήδησαν με αυτά τα λόγια, η δε Καρλίνυα άρχισε να κοιτάει τριγύρω σαν να φοβόταν κάτι, αν κι ούτε οι Πρόμαχοι ούτε οι στρατιώτες βρίσκονταν σε απόσταση ακοής, εκτός αν κάποια από τις γυναίκες μιλούσε φωναχτά. Η Μόρβριν πήρε ακόμα πιο ξινισμένη έκφραση. Ακόμα κι η Νισάο έμοιαζε κάπως άρρωστη, παρ’ ότι δεν είχε συμμετάσχει στην απόφαση να σταλούν μυστικά αδελφές στον Πύργο, για να απαντήσουν, υποτίθεται, στο κάλεσμα της Ελάιντα. Η Αίθουσα θα χαιρόταν πολύ αν μάθαινε ότι δέκα αδελφές βρίσκονταν στον Πύργο προσπαθώντας να υπονομεύσουν όπως μπορούσαν την Ελάιντα, έστω κι αν η προσπάθεια αυτή δεν ήταν επιτυχής έως τώρα, οι Καθήμενες όμως κάθε άλλο παρά ευχαριστημένες θα ήταν, συνειδητοποιώντας ότι τους το είχαν κρατήσει μυστικό επειδή οι γυναίκες αυτές πίστευαν πως κάποιες από τις Καθήμενες μπορεί να ανήκαν στο Μαύρο Άτζα. Πιο πιθανό ήταν για τη Σέριαμ και τις υπόλοιπες να αποκαλύψουν τους όρκους τους στην Εγκουέν, παρά αυτό. Έτσι κι αλλιώς, το αποτέλεσμα για τις ίδιες δεν θα διέφερε ιδιαίτερα. Η Αίθουσα δεν είχε δώσει ακόμα καμία διαταγή περί μαστιγώματος, αλλά έτσι όπως εκνευρίζονταν οι περισσότερες Καθήμενες επειδή η Εγκουέν είχε τον πλήρη έλεγχο του πολέμου, δεν θα ήταν έκπληξη αν άρπαζαν την ευκαιρία να δείξουν ότι εξακολουθούσαν να ασκούν κάποια εξουσία εκφράζοντας, ταυτόχρονα, με άσχημο τρόπο τη δυσαρέσκειά τους.