«Απλώς ήμουν περίεργη», απάντησε προσεκτικά η Εγκουέν, ξεροκαταπίνοντας και καταπνίγοντας τον υπαινιγμό ότι η νεαρή γυναίκα κι η φίλη της θα έπρεπε να παρακολουθούνται στενά. Δεν ήθελε να μιλήσει για τη Νίκολα. Δεν θα ήταν δύσκολο να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να πει ψέματα ή να αποκαλύψει διάφορα ζητήματα που δεν τολμούσε. Κρίμα που δεν είχε επιτρέψει στη Σιουάν να κανονίσει δύο ήσυχους θανάτους.
Το κεφάλι της τινάχτηκε από το σοκ που της προκάλεσε αυτή η σκέψη. Τόσο πολύ είχε προχωρήσει από το Πεδίο του Έμοντ; Ήξερε καλά ότι, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να διατάξει άντρες να πεθάνουν στο πεδίο της μάχης, και πίστευε πως είχε τη δυνατότητα να διατάξει τον θάνατο κάποιου εφ’ όσον το επέβαλε η ανάγκη. Αν ένας θάνατος μπορούσε να αποτρέψει τον θάνατο χιλιάδων ή, έστω, εκατοντάδων, δεν θα ήταν σωστό να τον διατάξει; Ο κίνδυνος που αντιπροσώπευαν η Νίκολα κι η Αράινα, όμως, ήταν ότι θα μπορούσαν ν’ αποκαλύψουν μυστικά που θα έφερναν σε δύσκολη θέση την Εγκουέν αλ’Βέρ. Ναι, η Μυρέλ κι οι υπόλοιπες μπορεί να ήταν τυχερές και να τη γλίτωναν μ’ ένα απλό μαστίγωμα, αν και σίγουρα θα το θεωρούσαν ως κάτι παραπάνω από μια απλή ενόχληση, αλλά η ταλαιπωρία, όσο μεγάλη κι αν ήταν, δεν αποτελούσε ικανοποιητικό λόγο για σκοτωμούς.
Ξαφνικά, η Εγκουέν συνειδητοποίησε ότι ήταν συνοφρυωμένη κι ότι η Τιάνα με τις δύο Καθήμενες την κοιτούσαν, ενώ η Τζάνυα δεν δίσταζε να κρύψει την περιέργειά της πίσω από μια μάσκα γαλήνης. Για να καλυφθεί, η Εγκουέν πήγε προς το τραπέζι κι άρχισε να κοιτάει βλοσυρή την Κάιρεν και την Ασμανάιλε, οι οποίες είχαν στρωθεί ξανά στη δουλειά. Η ασπράδα στο φλιτζάνι της Ασμανάιλε είχε προχωρήσει κάπως, αλλά σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, η Κάιρεν την είχε προλάβει. Και κάτι παραπάνω, δηλαδή, μια και το κύπελλό της ήταν σχεδόν διπλάσιο από το φλιτζάνι της Ασμανάιλε.
«Η ικανότητα σου βελτιώνεσαι αισθητά, Κάιρεν», σχολίασε επιδοκιμαστικά η Εγκουέν.
Η Γαλάζια κοίταξε προς το μέρος της και πήρε μια βαθιά ανάσα. Το οβάλ πρόσωπό της ήταν η προσωποποίηση της ψυχρής ηρεμίας γύρω από αυτά τα παγερά γαλανά μάτια. «Δεν είναι τόσο θέμα ικανότητας, Μητέρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να φτιάξεις τις υφάνσεις και να περιμένεις». Η τελευταία αυτή λέξη είχε μια χροιά δριμύτητας, και γι’ αυτό τον λόγο υπήρχε και κάποια διστακτικότητα εκ μέρους της απέναντι στη Μητέρα. Η Κάιρεν είχε σταλεί από το Σαλιντάρ σε μια πολύ σημαντική αποστολή που κατέληξε σε συντρίμμια —όχι από δικό της λάθος— κι είχε επιστρέψει στο Μουράντυ, βρίσκοντας τα πάντα άνω-κάτω κι ένα κορίτσι, το οποίο θυμόταν ως μαθητευόμενη, να φοράει το επιτραχήλιο της Άμερλιν. Τελευταία, η Κάιρεν έκανε αρκετή παρέα με τη Λελαίν.
«Όντως βελτιώνεται σε κάποια πράγματα», παρενέβη η Τζάνυα, με έκδηλη βλοσυρότητα προς τη Γαλάζια αδελφή. Η Τζάνυα ίσως ήταν σίγουρη, όσο οποιαδήποτε άλλη Καθήμενη, ότι η Αίθουσα σκόπευε να έχει μια μαριονέτα, εξ ου κι η Εγκουέν κατείχε το επιτραχήλιο κι ότι άξιζε τον ανάλογο σεβασμό. «Φυσικά, αμφιβάλλω κατά πόσον θα φτάσει τη Ληάνε, εκτός αν δείξει την αντίστοιχη αφοσίωση, πόσω μάλλον εσένα, Μητέρα. Ίσως τη φτάσει η νεαρή Μπόντχουιν, για την ακρίβεια. Προσωπικά, δεν θα μου άρεσε καθόλου να με ξεπεράσει μια μαθητευόμενη, αλλά υποθέτω πως μερικές δεν το βλέπουν έτσι». Ένα ελαφρύ κοκκίνισμα φάνηκε στα μάγουλα της Κάιρεν κι η ματιά της έπεσε στο κύπελλο.
Η Τιάνα ρουθούνισε. «Η Μπόντχουιν είναι καλό κορίτσι, αλλά αναλώνεται σε γέλια και κουταμάρες με τις άλλες μαθητευόμενες, αντί να κοιτάει μήπως η Σα...» Πήρε μια βαθιά ανάσα. «Μήπως την παρακολουθούν. Χτες, αυτή μαζί με την Άλθυν Κόνλυ προσπάθησαν να φτιάξουν δύο πράγματα ταυτόχρονα, απλώς και μόνο για να δουν τι θα συμβεί, με αποτέλεσμα τα υλικά να συγχωνευθούν σ’ έναν συμπαγή όγκο. Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να πουληθεί, εκτός αν βρεις κάποιον που να θέλει ένα ζευγάρι φλιτζάνια, εν μέρει από σίδερο κι εν μέρει από κουεντιγιάρ, ενωμένα υπό γωνία. Το Φως μόνο ξέρει τι θα μπορούσαν να πάθουν οι κοπέλες. Φαίνεται πως δεν έπαθαν κάποια σοβαρή ζημιά, αλλά ποιος ξέρει τι θα συμβεί την επόμενη φορά;»
«Φρόντισε να μην υπάρξει επόμενη φορά», είπε αφηρημένα η Εγκουέν, έχοντας στραμμένη την προσοχή της στο φλιτζάνι της Κάιρεν. Η άσπρη γραμμή σκαρφάλωνε σταθερά. Όταν η Ληάνε είχε φτιάξει αυτή την ύφανση, το μαύρο σίδερο μετατράπηκε σε λευκό κουεντιγιάρ, λες και το έβλεπες να βυθίζεται γρήγορα μέσα σε γάλα. Για την ίδια την Εγκουέν, η αλλαγή ήταν γρηγορότερη κι από ένα βλεφάρισμα, με το μαύρο να γίνεται άσπρο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η Κάιρεν με τη Ληάνε θα έκαναν καλή δουλειά, αλλά ακόμα κι η Ληάνε δεν ήταν αρκετά γρήγορη, ενώ η Κάιρεν χρειαζόταν χρόνο για να βελτιωθεί. Μέρες; Βδομάδες, ίσως; Όσο ήταν απαραίτητο, μια κι οτιδήποτε άλλο θα σήμαινε καταστροφή, τόσο για τις γυναίκες που θα λάμβαναν μέρος, όσο και για τους άντρες που θα πέθαιναν πολεμώντας στους δρόμους της Ταρ Βάλον, ίσως δε και για τον ίδιο τον Πύργο. Ξαφνικά, η Εγκουέν χάρηκε που είχε εγκρίνει την πρόταση της Μπεόνιν. Αν έλεγε στην Κάιρεν γιατί έπρεπε να προσπαθήσει πιο σκληρά, μπορεί να την παρακινούσε να εντείνει τις προσπάθειές της, αλλά αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να κρατηθεί μυστικό μέχρι να έρθει η ώρα να το αποκαλύψει στον κόσμο.