«Κατάλαβα», απάντησε αργά η Εγκουέν. Συνειδητοποίησε ότι μάλαζε τους κροτάφους της. Ο παλμός πίσω από τα μάτια της εξακολουθούσε αμείωτος και μάλλον θα γινόταν εντονότερος. Έτσι συνέβαινε πάντα. Μέχρι το βράδυ, θα μετάνιωνε που είχε ξαποστείλει τη Χάλιμα. Ακούμπησε σταθερά το χέρι της πάνω στο τραπέζι, μετακίνησε μισή ίντσα προς τ’ αριστερά της τον δερμάτινο φάκελο που είχε μπροστά της, κι έπειτα τον επανέφερε στην αρχική του θέση. «Κι οι υπόλοιπες; Έπρεπε ν’ αντικαταστήσουν έξι Καθήμενες».
«Η Φεράν Νεχέραν εξελέγη για το Λευκό», παραδέχτηκε η Σιουάν, «κι η Σουάνα Ντράγκαντ για το Κίτρινο. Κι οι δύο ήταν από παλιά στην Αίθουσα. Η λίστα ήταν ατελής και δεν κατόρθωσα να τη διαβάσω όλη». Ίσιωσε την πλάτη της και το πηγούνι της τινάχτηκε μπροστά με πείσμα. «Μια-δυο από δαύτες εξελέγησαν πριν ακόμα ο χρόνος γίνει εξαιρετικά ασυνήθιστος —κάτι που συμβαίνει, αλλά όχι και τόσο συχνά— οπότε ο αριθμός τους ανέρχεται σε έντεκα, ίσως και δώδεκα, αλλά έντεκα σίγουρα, ανάμεσα σ’ εμάς και στον Πύργο. Δεν πιστεύω σε τόσο μεγάλες συμπτώσεις. Οι ιχθυοπώλες που πουλάνε στην ίδια τιμή, συνήθως τα έχουν πιει και στο ίδιο καπηλειό το προηγούμενο βράδυ».
«Δεν χρειάζεται να με πείσεις άλλο, Σιουάν». Αναστενάζοντας, η Εγκουέν έγειρε προς τα πίσω πιάνοντας με μια αυτόματη κίνηση το ποδαράκι της καρέκλας, που εξακολουθούσε να έχει την τάση να διπλώνεται. Προφανώς, κάτι περίεργο συνέβαινε, αλλά τι σήμαινε άραγε; Και ποια ήταν ικανή να επηρεάσει την εκλογή των Καθημένων κάθε Άτζα. Κάθε Άτζα, πλην του Γαλάζιου· είχαν εκλέξει μία νέα Καθήμενη, αλλά η Μόρια ήταν ήδη Άες Σεντάι για περισσότερα από εκατό χρόνια, και πιθανόν το Κόκκινο Άτζα να μην επηρεαζόταν κανείς δεν γνώριζε αν και ποιες αλλαγές είχαν επέλθει στις Κόκκινες Καθήμενες. Ίσως πίσω απ’ όλ’ αυτά κρυβόταν το Μαύρο Άτζα, αλλά τι θα κέρδιζε; Εκτός αν όλες αυτές οι υπερβολικά νεαρές Καθήμενες ήταν Μαύρες, κάτι μάλλον απίθανο. Αν το Μαύρο Άτζα ασκούσε τόσο πολλή επιρροή, η Αίθουσα θα είχε γεμίσει από Σκοτεινόφιλες εδώ και κάμποσο καιρό. Από την άλλη, αν όντως υπήρχε κάποιο σχέδιο κι οι συμπτώσεις δεν ίσχυαν, κάποιος θα πρέπει να βρισκόταν στον πυρήνα του. Και μόνο στη σκέψη των πιθανοτήτων και των απίθανων, ένιωσε τον αμβλύ πόνο πίσω από τα μάτια της να γίνεται εντονότερος.
«Σε τελική ανάλυση, Σιουάν, αν όλα αυτά μπορούν να αποδοθούν σε τυχαία περιστατικά, θα σου κακοφανεί που είδες το ζήτημα σαν σπαζοκεφαλιά». Της χάρισε ένα βεβιασμένο χαμόγελο, ίσα-ίσα για να κάνει τα λόγια της να ακουστούν πιο καταπραϋντικά. Μία Άμερλιν έπρεπε να είναι προσεκτική στα λόγια της. «Τώρα που μ’ έχεις πείσει ότι πρόκειται περί σπαζοκεφαλιάς, θέλω να τη λύσεις. Ποιος είναι ο υπεύθυνος και τι επιδιώκει; Μέχρι να μάθουμε αυτά, δεν γνωρίζουμε τίποτα».
«Μόνο αυτό θέλεις;» ρώτησε ξερά η Σιουάν. «Πριν απ’ το δείπνο ή μετά;»
«Καλύτερα μετά, θαρρώ», αποκρίθηκε κοφτά η Εγκουέν, ανασαίνοντας βαθιά μόλις πρόσεξε την ταραγμένη έκφραση στο πρόσωπο της γυναίκας. Δεν είχε νόημα να ξεσπάσει τον πονοκέφαλό της στη Σιουάν. Τα λόγια μιας Άμερλιν διέθεταν δύναμη και, μερικές φορές, σοβαρές συνέπειες· έπρεπε να το θυμάται αυτό. «Όσο πιο γρήγορα μπορείς», συνέχισε με πιο ήπια φωνή. «Ξέρω πως θα βάλεις τα δυνατά σου».
Άσχετα από το αν ήταν δυσαρεστημένη ή όχι, η Σιουάν έδειξε ν’ αντιλαμβάνεται ότι το ξέσπασμα της Εγκουέν οφειλόταν και σε άλλους παράγοντες, πέραν του δικού της σαρκασμού. Παρά τη νεανική εμφάνισή της, είχε εξασκηθεί για χρόνια στο να διαβάζει τις εκφράσεις του προσώπου. «Να πάω να βρω τη Χάλιμα;» ρώτησε και μισοσηκώθηκε. Η έλλειψη καυστικότητας όταν πρόφερε το όνομα της γυναίκας ήταν ενδεικτική της ανησυχίας της. «Δεν θα κάνω πάνω από ένα λεπτό».
«Αν αρχίσουν να μ’ ενοχλούν τα πάντα, στο τέλος δεν θα κάνω τίποτα», είπε η Εγκουέν ανοίγοντας τον φάκελο. «Λοιπόν, τι έχεις για μένα σήμερα;» Προσπάθησε να κρατήσει τα χέρια της πάνω στο χαρτί μόνο και μόνο για να πάψει να τρίβει τους κροτάφους Ένα από τα καθημερινά καθήκοντα της Σιουάν ήταν να της φέρνει τις πληροφορίες που τα Άτζα ήταν πρόθυμα να μοιραστούν μαζί της, προερχόμενες από το δίκτυο των κατασκόπων τους, μαζί με όποια άλλη πληροφορία είχαν διαβιβάσει στα Άτζα μεμονωμένες αδελφές κι εκείνα είχαν αποφασίσει να τη μοιραστούν με την Εγκουέν. Επρόκειτο για μια παράξενη διαδικασία κοσκινίσματος, ωστόσο έδινε μια ακριβέστατη εικόνα του κόσμου σε συνδυασμό με όσα είχε πει η Σιουάν. Είχε καταφέρει να διατηρήσει τους πράκτορες που δικαιούνταν ως Άμερλιν, επειδή απλούστατα και παρά τις προσπάθειες της Αίθουσας, αρνήθηκε να αποκαλύψει ποιοι ήταν, και στο τέλος κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι οι συγκεκριμένοι κατάσκοποι ανήκαν στην Άμερλιν κι ότι δικαιωματικά αναφέρονταν στην Εγκουέν. Βέβαια, η μεμψιμοιρία κι οι μουρμούρες δεν σταματούσαν ποτέ, αλλά κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί τα γεγονότα.