Έκανε μια παύση, για να πιέσει τις παλάμες της πάνω στους κροτάφους της —αν και δεν κατάφερε να ελαττώσει τον ρυθμικό πόνο— κι έβγαλε τον Γκάγουιν από το μυαλό της, όσο περισσότερο μπορούσε τουλάχιστον. Νόμιζε πως είχε μια προκαταρκτική εμπειρία του να διαθέτεις Πρόμαχο. Όλο και κάτι από την εικόνα του Γκάγουιν παρέμενε στο πίσω μέρος του νου της, κάτι που πιθανότατα θα έβρισκε τον δρόμο του προς το συνειδητό κομμάτι του εαυτού της με την πρώτη ευκαιρία. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στη δουλειά της κι άδραξε το επόμενο φύλλο.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των κατασκόπων, μεγάλο μέρος του κόσμου είχε χαθεί. Ελάχιστα ήταν τα μαντάτα από τις περιοχές που κατείχαν οι Σωντσάν, ποικίλλοντας από φαντασιόπληκτες περιγραφές των τεράτων των Σωντσάν, ως απόδειξη ότι οι τελευταίοι χρησιμοποιούσαν Σκιογεννήματα, τρομερές αφηγήσεις για γυναίκες που υφίσταντο δοκιμασίες για να τους εφαρμόσουν το χαρακτηριστικό περιλαίμιο των νταμέην, μέχρι τις καταθλιπτικές ιστορίες της... αποδοχής. Φαίνεται πως οι Σωντσάν δεν διοικούσαν χειρότερα από άλλους, μάλλον καλύτερα θα έλεγε κανείς από μερικούς —αρκεί να μην ήσουν γυναίκα ικανή να διαβιβάσει— και δεν ήταν λίγοι όσοι παραιτούνταν από κάθε ιδέα αντίστασης μόλις οι Σωντσάν τούς ξεκαθάριζαν ότι μπορούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Το Άραντ Ντόμαν βρισκόταν σε εξίσου κακή κατάσταση. Το μόνο που ερχόταν από εκεί ήταν άσχημες φήμες, οι οποίες επιβεβαιώνονταν από τις αδελφές που έγραφαν τις αναφορές, και συμπεριλαμβάνονταν απλώς και μόνο για να δείξουν την κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Ο Βασιλιάς Αλσαλάμ ήταν νεκρός. Όχι, είχε αρχίσει να διαβιβάζει και παρανόησε. Ο Ρόντελ Ιτουράλντε, ο Μέγας Στρατηγός, είχε επίσης πεθάνει ή είχε σφετεριστεί τον θρόνο ή είχε εισβάλει στη Σαλδαία. Τα μέλη του Συμβουλίου των Εμπόρων ήταν κι αυτά νεκρά ή είχαν φύγει από τη χώρα ή είχαν ξεκινήσει εμφύλιο για τη διαδοχή. Όλα αυτά μπορεί να ήταν αλήθεια, αλλά ίσως να μην ίσχυε τίποτα. Τα Άτζα ήταν συνηθισμένα σε τέτοιου είδους καταστάσεις, αλλά τώρα το ένα τρίτο του κόσμου είχε τυλιχτεί σε πυκνή ομίχλη, μέσα από την οποία διέκρινες ελάχιστα ανοίγματα. Αλλά, ακόμα κι αν κάτι ήταν ορατό, κανένα Άτζα δεν καταδεχόταν να αποκαλύψει τι έβλεπε.
Ένα άλλο πρόβλημα ήταν ότι τα Άτζα έδιναν τεράστια σημασία σε διαφορετικά ζητήματα, ενώ αγνοούσαν τα υπόλοιπα. Οι Πράσινες, για παράδειγμα, ασχολούνταν ιδιαίτερα με ιστορίες σχετικά με τις στρατιές των Μεθορίων, κοντά στο Νέο Μπρημ, εκατοντάδες λεύγες μακριά από τη Μάστιγα, την οποία υποτίθεται ότι φυλούσαν. Οι αναφορές τους μιλούσαν αποκλειστικά για τους Μεθορίτες, λες κι έπρεπε να γίνει κάτι εδώ και τώρα. Όχι ότι πρότειναν κάτι, ούτε υπαινιγμούς έκαναν, αλλά η απογοήτευση ήταν έκδηλη σ’ αυτή τη νευρική, βεβιασμένη γραφή που απλωνόταν σαν ιστός αράχνης στη σελίδα.
Η Εγκουέν γνώριζε την αλήθεια για την κατάσταση μέσω της Ηλαίην, όμως δεν είχε πρόβλημα να αφήσει τις Πράσινες να βράσουν στο ζουμί τους προς το παρόν, μια κι η Σιουάν είχε αποκαλύψει τον λόγο που δεν έσπευδαν να επανορθώσουν τα πράγματα. Σύμφωνα με τον πράκτορά της στο Νέο Μπρημ, οι Μεθορίτες συνοδεύονταν από πενήντα ή εκατό αδελφές, ίσως και διακόσιες. Βέβαια, ο αριθμός των Άες Σεντάι δεν ήταν απόλυτος, ίσως μάλιστα ήταν παραφουσκωμένος, αλλά η παρουσία τους δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τις Πράσινες, αν και στις αναφορές που έστελναν στην Εγκουέν δεν τις συμπεριλάμβαναν. Κανένα Άτζα δεν ανέφερε αυτού του είδους τις αδελφές στις αναφορές του. Σε τελική ανάλυση όμως, δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε διακόσιες αδελφές και σε δύο. Κανείς δεν ήταν σίγουρος για το ποιες ήταν αυτές οι αδελφές και γιατί βρίσκονταν εκεί, αλλά όποιος έχωνε τη μύτη του, θεωρούνταν ότι ανακατευόταν στις υποθέσεις τους. Έμοιαζε αλλόκοτο, από τη μια, να παίρνεις μέρος στον πόλεμο μεταξύ των Άες Σεντάι και, από την άλλη, να μην ανακατεύεσαι με κάποια άλλη αδελφή επειδή το απαγορεύει το έθιμο, αλλά έτσι είχαν τα πράγματα, ευτυχώς.
«Πάλι καλά που δεν προτείνουν να στείλω κάποια στο Κάεμλυν», σχολίασε η Εγκουέν βλεφαρίζοντας, ενώ ο πόνος πίσω από τα μάτια της εντάθηκε περισσότερο από την προσπάθεια να διαβάσει τις πυκνογραμμένες σελίδες.
Η Σιουάν ρουθούνισε χλευαστικά. «Και γιατί να το κάνουν; Απ’ όσο γνωρίζουν, η Ηλαίην αφήνει τη Μέριλιλ και τη Βαντέν να την καθοδηγούν, οπότε είναι σίγουρες ότι η βασίλισσά τους θα είναι ούτως ή άλλως Άες Σεντάι, και μάλιστα Πράσινη. Επιπλέον, όσον καιρό οι Άσα’μαν δεν ανακατεύονται με το Κάεμλυν, κανείς δεν παίρνει το ρίσκο να τους αναστατώσει. Όπως έχουν τα πράγματα, θα ήταν σαν να προσπαθούμε να βγάλουμε τσούχτρες απ’ το νερό με γυμνά χέρια, κάτι που ξέρουν ακόμα κι οι Πράσινες. Εν πάση περιπτώσει, όμως, αυτό δεν πρόκειται να εμποδίσει κάποια αδελφή, Πράσινη ή όχι, να επισκεφθεί το Κάεμλυν, μια αθώα επίσκεψη για να δει κάποιον πράκτορά της, να φτιάξει ένα φόρεμα, να αγοράσει μια σέλα και το Φως μόνο ξέρει τι άλλο».