«Ακόμα κι οι Πράσινες;» ρώτησε καυστικά η Εγκουέν. Όλος ο κόσμος ήξερε ότι αλλιώς λειτουργούσαν οι Καφετιές κι αλλιώς οι Λευκές, έστω κι αν δεν ήταν πάντα έτσι, αλλά μερικές φορές τής σηκωνόταν η τρίχα όταν άκουγε να βάζουν όλες τις Πράσινες σε ένα τσουβάλι, λες κι επρόκειτο για την ίδια γυναίκα. Ίσως θεωρούσε τον εαυτό της Πράσινη ή ότι κάποτε είχε υπάρξει Πράσινη, πράγμα ανόητο. Η Άμερλιν ανήκε σε όλα τα Άτζα και σε κανένα —έσιαξε το επιτραχήλιο στους ώμους της κι υπενθύμισε στον εαυτό της τη σημασία των επτά ριγών— και, σε τελική ανάλυση, η ίδια ποτέ δεν ανήκε σε κάποιο συγκεκριμένο. Ωστόσο, ένιωθε κάτι —όχι στοργή, ήταν πολύ δυνατό αυτό το συναίσθημα— μια αίσθηση ταύτισης ανάμεσα στην ίδια και στις Πράσινες αδελφές. «Πόσες αδελφές είναι ανεξέλεγκτες, Σιουάν; Ακόμα κι οι πιο αδύναμες, όταν συνδεθούν, μπορούν να Ταξιδέψουν όπου θέλουν, και μακάρι να ’ξερα πού πήγαν».
Για μια στιγμή, η Σιουάν συνοφρυώθηκε σκεπτική. «Περίπου είκοσι, νομίζω», είπε τελικά. «Ίσως λιγότερες. Ο αριθμός τους αλλάζει καθημερινά. Κανείς δεν κρατάει αρχείο, αφού καμία αδελφή δεν παραμένει στην ίδια θέση». Έγειρε μπροστά, ισορροπώντας προσεκτικά αυτή τη φορά όταν τα ακανόνιστα ποδαράκια έκαναν το σκαμνί της να ταλαντευτεί. «Μέχρι στιγμής, τα έχεις μαγειρέψει πολύ καλά, Μητέρα, αλά αυτό δεν γίνεται να διαρκέσει για πάντα. Στο τέλος, η Αίθουσα θ’ ανακαλύψει όσα συμβαίνουν στο Κάεμλυν. Ίσως δεχτούν να κρατήσουν μυστικό τους Σωντσάν αιχμαλώτους —κάτι που, ούτως ή άλλως, είναι δουλειά της Βαντέν ή της Μέριλιλ— αλλά ξέρουν ήδη ότι στο Κάεμλυν υπάρχουν Θαλασσινές, οπότε, αργά ή γρήγορα, θα μάθουν για τη συμφωνία μαζί τους. Θα μάθουν, επίσης, για το Σόι, αν όχι και τα σχέδιά σου γι’ αυτές». Η Σιουάν ρουθούνισε ξανά, αν και κάπως άτονα. Δεν ήταν σίγουρη πώς ένιωθε στην ιδέα ότι κάποιες Άες Σεντάι έχουν αποσυρθεί στο Σόι, πόσω μάλλον για το αν οι υπόλοιπες αδελφές θα έπαιρναν με καλό μάτι ένα τέτοιο θέμα. «Οι κατάσκοποι μου δεν έχουν συλλέξει τίποτα ακόμα, αλλά είμαι σίγουρη πως όλο και κάποιος θα επισημάνει κάτι. Μην καθυστερείς περισσότερο, αλλιώς μας βλέπω να προσπαθούμε να περάσουμε μέσα από ένα κοπάδι ασημόκαρφα».
«Μια από αυτές τις μέρες», μουρμούρισε η Εγκουέν, «θα ήθελα να δω αυτά τα ασημόκαρφα που αναφέρεις διαρκώς». Ανασήκωσε το χέρι της καθώς η άλλη γυναίκα πήγε να πει κάτι. «Κάποια μέρα. Η συμφωνία με τις Θαλασσινές θα προκαλέσει προβλήματα», παραδέχτηκε, «αλλά, όταν τα Άτζα ακούν διάφορους υπαινιγμούς, δεν καταλαβαίνουν αμέσως περί τίνος πρόκειται. Αδελφές που διδάσκουν τις Θαλασσινές στο Κάεμλυν; Ανήκουστο, αλλά ποιος θα πάει κόντρα σε όλα τα έθιμα κάνοντας ερωτήσεις ή παρεμβαίνοντας; Είμαι σίγουρη πως θα υπάρξουν πολλές γκρίνιες, ίσως γίνουν κι επερωτήσεις στην Αίθουσα, αλλά πριν αποκαλυφθεί ότι πράγματι υπάρχει συμφωνία, θα παρουσιάσω το σχέδιό μου σχετικά με το Σόι».
«Και πιστεύεις πως αυτό δεν θα τις εξαγριώσει ακόμα περισσότερο;» Η Σιουάν μετακίνησε το επώμιο της, χωρίς να μπει καν στον κόπο να κρύψει τη δυσπιστία της. Όχι μόνο αυτό, αλλά τη στραβοκοίταξε κιόλας.
«Σίγουρα θα προκαλέσει προστριβές», παραδέχτηκε συνετά η Εγκουέν. Μάλλον υποτιμούσε τη σημασία του, αφού το πιθανότερο ήταν να προκληθεί σάλος από τη στιγμή που το θέμα θα μαθευόταν συνολικά. Θα ακολουθούσε ξεσηκωμός μεταξύ των Άες Σεντάι. Ο Πύργος όμως έφθινε εδώ και χίλια χρόνια, αν όχι περισσότερα, κι η Εγκουέν είχε στόχο να βάλει ένα τέλος σ’ αυτό. «Σκοπεύω, ωστόσο, να προχωρήσω πολύ προσεκτικά. Μπορεί οι Άες Σεντάι να είναι διστακτικές σε θέματα που αφορούν στην ηλικία τους, Σιουάν, αλλά σύντομα θ’ ανακαλύψουν ότι ο όρκος στις Τρεις Ράβδους μειώνει τουλάχιστον κατά το ήμισυ τις ζωές μας. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει πρόωρα».
«Αν πεισθούν ότι πραγματικά υπάρχει μια γυναίκα του Σογιού εξακοσίων ετών», είπε η Σιουάν με βαθιά κακεντρέχεια κι η Εγκουέν αναστέναξε ενοχλημένη. Άλλο ένα ζήτημα, για το οποίο η γυναίκα διατηρούσε κάποιες αβεβαιότητες, ήταν ο ισχυρισμός του Σογιού περί μακροζωίας. Είχε σε μεγάλη εκτίμηση τις συμβουλές της Σιουάν, μια κι η γυναίκα δεν έλεγε αυτά που σώνει και καλά ήθελε να ακούσει η Εγκουέν, αλλά υπήρχαν φορές που το παρατραβούσε, μιμούμενη τη Ρομάντα ή τη Λελαίν.