«Ίσως, τελικά, υπάρχει λόγος για μια τυπική συνεδρίαση». Η Λελαίν μιλούσε χαμηλόφωνα, όπως κι η Ρομάντα. Τακτοποιώντας το επώμιο λες κι είχε άπειρο χρόνο στη διάθεσή της, σηκώθηκε με χάρη κι απέφυγε εσκεμμένα να ρίξει έστω και μία ματιά στην Εγκουέν. Όμορφη γυναίκα, η ενσάρκωση της μεγαλοπρέπειας, θα ’λεγε κανείς. «Φαίνεται πως έχει δοθεί έγκριση για συνομιλίες με την Ελάιντα», είπε ψυχρά. «Είναι κατανοητό ότι σε συνθήκες Πολεμικού Νόμου οι δικές μας συμβουλές δεν χρειάζονται, όμως πιστεύω πως θα έπρεπε να συζητηθεί στη συνεδρίαση, ειδικά από τη στιγμή που πολλές εξ ημών αντιμετωπίζουν την πιθανότητα σιγανέματος αν η Ελάιντα παραμείνει στην εξουσία».
Η λέξη «σιγάνεμα» δεν προκαλούσε πια την ανατριχίλα του πάλαι ποτέ, πριν η Σιουάν κι η Ληάνε Θεραπευτούν, αλλά όλο και κάποια μουρμουρητά ακούστηκαν από τις Άες Σεντάι που παρακολουθούσαν στριμωγμένες πίσω από τους πάγκους. Φαίνεται ότι η είδηση περί διαπραγματεύσεων δεν είχε κυκλοφορήσει τόσο γρήγορα όσο περίμενε η Εγκουέν. Δεν μπορούσε να πει με σιγουριά αν οι αδελφές ήταν ενθουσιασμένες ή απογοητευμένες, αλλά προφανώς είχαν ξαφνιαστεί, συμπεριλαμβανομένων μάλιστα μερικών Καθημένων. Η Τζάνυα, που είχε εισέλθει ενόσω η Λελαίν μιλούσε, σταμάτησε απότομα, με αποτέλεσμα μερικές ακόμα αδελφές που την ακολουθούσαν να πέσουν σχεδόν επάνω της. Κοίταξε έντονα τις Γαλάζιες κι ακόμα εντονότερα και πιο παρατεταμένα την Εγκουέν. Η σκληρή έκφραση της Ρομάντα φανέρωνε ότι δεν είχε προσέξει καμιά τους, ενώ οι εκφράσεις μεταξύ των πολύ νεαρών Καθημένων ποίκιλλαν από την παγερή ηρεμία της Μπεράνα μέχρι την έκπληξη της Σάμαλιν και την εμφανή φρίκη της Σαλίτα. Ακόμα κι η Σέριαμ ένιωσε ναυτία· η Εγκουέν ήλπιζε να μην ξεράσει η Τηρήτριά της ενώπιον της Αίθουσας.
Ωστόσο, ακόμα πιο ενδιαφέρουσες ήταν οι αντιδράσεις εκείνων που η Ντελάνα είχε αναφέρει ότι θα μιλούσαν σχετικά με τις διαπραγματεύσεις. Η Βάριλιν καθόταν εντελώς ακίνητη κι έμοιαζε να προσπαθεί να καταπνίξει ένα χαμόγελο καθώς κοιτούσε εξεταστικά τη φούστα της, αλλά η Μάγκλα έγλειφε διστακτικά τα χείλη της και κοίταζε με την άκρη του ματιού της τη Ρομάντα. Η Σαρόγια είχε τα μάτια κλειστά και το στόμα της κουνιόταν σαν να πρόφερε κάποιου είδους προσευχή. Η Φαϊζέλ με την Τακίμα κοιτούσαν την Εγκουέν ελαφρώς, αλλά σχεδόν πανομοιότυπα, βλοσυρές. Όταν πρόσεξαν η μία την άλλη, αναπήδησαν ξαφνιασμένες, παίρνοντας μια έκφραση τόσο μεγαλοπρεπούς ηρεμίας, που θα έλεγες πως κοροϊδεύονταν μεταξύ τους. Ήταν πολύ παράξενο. Το σίγουρο ήταν ότι η Μπεόνιν είχε ήδη πληροφορήσει τις υπόλοιπες αναφορικά με τα λεγόμενα της Εγκουέν, κι ωστόσο όλες εκτός της Βάριλιν έμοιαζαν αναστατωμένες. Ίσως δεν πίστευαν ότι θα μπορούσαν πράγματι να διαπραγματευτούν μέχρι το τέλος. Κάθε παριστάμενη στη συνεδρίαση της Αίθουσας κινδύνευε να σιγανευτεί και να εκτελεστεί απλώς και μόνο επειδή είχε βρεθεί εκεί. Αν υπήρχε κάποιος δρόμος επιστροφής, πέρα από την ανατροπή της Ελάιντα, είχε χαθεί εδώ και μήνες, από τη στιγμή που είχε εκλεγεί η συγκεκριμένη Αίθουσα. Πλέον, καμία δεν μπορούσε να κάνει πίσω.
Η Λελαίν έμοιαζε ικανοποιημένη από την αντίδραση στα λόγια της —έδινε περισσότερο την εντύπωση αυτάρεσκης γάτας σε γαλακτοπωλείο— αλλά πριν καλά-καλά καθίσει ξανά στον πάγκο της, η Μόρια πετάχτηκε όρθια, γεγονός που τράβηξε την προσοχή όλων των παρισταμένων και προκάλεσε κάμποσες μουρμούρες. Κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι οι κινήσεις της Μόρια ήταν χαριτωμένες, αλλά η Ιλιανή δεν συνήθιζε να αναπηδάει απότομα. «Αυτό σίγουρα πρέπει να συζητηθεί», είπε, «αλλά αργότερα. Η Αίθουσα αυτή συγκλήθηκε από τρεις Καθήμενες που έκαναν την ίδια ερώτηση. Την ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί πριν από κάθε άλλη. Τι ήταν αυτό που ανακάλυψε η Ακαρίν κι η ομάδα της; Ζητώ να παραστούν στη διαδικασία και να δώσουν αναφορά ενώπιον της Αίθουσας».
Η Λελαίν αγριοκοίταξε τις Γαλάζιες συντρόφισσές της —τις καλύτερες, μάλιστα— με βλέμμα αιχμηρό σαν σουβλί, ωστόσο ο νόμος του Πύργου ήταν, για μία φορά τουλάχιστον, συγκεκριμένος στο ζήτημα αυτό και πασίγνωστος, αν κι αρκετές φορές δεν ίσχυε τίποτε από τα δύο. Με όχι ιδιαίτερα σταθερή φωνή, η Σέριαμ ζήτησε από την Αλέντριν, τη νεότερη μετά την Κουαμέσα, να συνοδεύσει την Ακαρίν και τις άλλες μπροστά στην Αίθουσα. Η Εγκουέν αποφάσισε πως ίσως ήταν προτιμότερο να μιλήσει στη γυναίκα με τα φλογάτα μαλλιά μετά το τέλος της συνεδρίας. Αν η Σέριαμ συνέχιζε να έχει αυτή τη συμπεριφορά, σύντομα θα γινόταν χειρότερη κι από άχρηστη ως Τηρήτρια.