«Θα ’πρεπε», αποκρίθηκε η Μόρια, ανταποδίδοντας ευθέως τη ματιά της άλλης γυναίκας. Μπορεί να μην ήταν μέλος της Αίθουσας όσον καιρό ήταν η Ρομάντα, αλλά οι Καθήμενες αντιμετωπίζονταν λίγο-πολύ ως ίσες. «Έχουμε προετοιμαστεί εδώ και καιρό, σε περίπτωση που οι Αποδιωγμένοι κινηθούν εναντίον μας. Κάθε αδελφή γνωρίζει καλά πώς να φτιάξει κύκλο αν παραστεί ανάγκη, ή πώς να ενωθεί με κάποιον ήδη σχηματισμένο, μέχρι που σε κάθε κύκλο να υπάρχουν δεκατρία μέλη. Οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί να συμμετάσχει στη δημιουργία ενός κύκλου, ακόμα κι οι νεότερες μαθητευόμενες». Η Λελαίν την κοίταξε διαπεραστικά, αλλά όσο κι αν ήθελε να επιπλήξει τη Μόρια, δεν μπορούσε, γιατί ανήκαν στο ίδιο Άτζα. Αν μη τι άλλο, έπρεπε να δοθεί η εντύπωση πως επρόκειτο για μια από κοινού άποψη. Πάντως, η προσπάθεια να κρατήσει το στόμα της κλειστό, έκανε τα χείλη της Λελαίν να φαίνονται εξαιρετικά λεπτά.
Η Ρομάντα, αντιθέτως, δεν ένιωθε τόσο μεγάλη αμηχανία. «Σκοπεύεις να εξηγήσεις αυτό που γνωρίζουν καλά όλες οι παριστάμενες; Εμείς είμαστε αυτές που κάναμε όλες αυτές τις προετοιμασίες. Το ξέχασες, μήπως;» Αυτή τη φορά, ο τόνος της ήταν δηκτικός. Οι ανοικτές επιδείξεις οργής απαγορεύονταν στην Αίθουσα, αλλά δεν υποκινούνταν.
Ωστόσο, η Μόρια δεν έδειξε αν είχε αντιληφθεί ή όχι το υπονοούμενο, κι απλώς έσιαξε το επώμιο της. «Θα χρειαστεί να τα εξηγήσω από την αρχή, αφού φαίνεται πως δεν τα λογαριάσαμε καλά. Μάλιντ, μπορούν οι κύκλοι που φτιάξαμε να αποκρούσουν αυτό που περιέγραψαν η Ακαρίν κι η Νισάιν;»
Παρά τη μανιασμένη της ματιά, τα σαρκώδη χείλη της Μάλιντ έμοιαζαν πάντα έτοιμα να χαμογελάσουν, αν κι έτσι όπως στεκόταν όρθια, φάνταζε άκαμπτη, κοιτώντας μία-μία τις Καθήμενες λες κι ήθελε να εντυπώσει τα λόγια της στο μυαλό τους. «Όχι, δεν μπορούν. Ακόμα κι αν επαναπροσδιορίσουμε τους κύκλους, έτσι ώστε οι ισχυρότερες αδελφές να είναι μαζεμένες σε έναν —κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να ζουν, να τρώνε και να κοιμούνται μαζί αν πρόκειται να συνδεθούν τη δεδομένη στιγμή— θα μοιάζουμε με ποντίκια απέναντι σε γάτα. Αν τα ποντίκια είναι πολλά, μπορούν να νικήσουν ακόμα και μια μεγάλη, πεινασμένη γάτα, αλλά όχι πριν σκοτωθούν αρκετά. Το θέμα είναι ότι, αν πεθάνουν πολλά ποντίκια, πεθαίνει κι ο Λευκός Πύργος». Οι κυματιστοί αναστεναγμοί διέτρεξαν για άλλη μία φορά το κιόσκι, σαν ακανόνιστο αεράκι.
Η Εγκουέν κατάφερε να διατηρήσει ήρεμο το πρόσωπό της, αλλά με το ζόρι χαλάρωσε τις γροθιές της, που είχαν σφιχτεί πάνω στη φούστα της. Τι θα πρότειναν, άραγε, επίθεση ή φυγή; Μα το Φως, πώς ήταν δυνατόν να τους εναντιωθεί;
Ανεξάρτητα αν ανήκαν στο ίδιο Άτζα ή όχι, η Λελαίν δεν άντεχε άλλο. «Τι προτείνεις, Μόρια;» ρώτησε κοφτά. «Ακόμα κι αν ανασυνθέσουμε τον Πύργο σήμερα κιόλας, τα γεγονότα δεν αλλάζουν».
Η Μόρια χαμογέλασε ελαφρά, λες κι η άλλη Γαλάζια είχε μόλις αναφέρει αυτό που ήλπιζε ότι, αργά ή γρήγορα, θα έλεγε κάποιος. «Κι όμως, πρέπει να αλλάξουμε την κατάσταση. Προς το παρόν, παραμένει γεγονός ότι οι ισχυρότεροι κύκλοι μας είναι, συγκριτικά, πολύ αδύναμοι. Δεν διαθέτουμε κανένα ανγκριάλ, πόσω μάλλον σα’ανγκριάλ, οπότε μπορούμε να τα αγνοήσουμε. Ούτως ή άλλως, δεν είμαι καν σίγουρη αν υπάρχει κάτι στον Πύργο που θα έκανε τη μεγάλη διαφορά. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ισχυροποιήσουμε τους κύκλους μας; Πώς θα γίνουν αρκετά δυνατοί για να τα βγάλουν πέρα με αυτό που συνέβη στη Σαντάρ Λογκόθ; Εσκαράλντε, έχεις να πεις κάτι σχετικά;»
Ξαφνιασμένη, η Εγκουέν έγειρε μπροστά. Ναι, όντως συνεργάζονταν, αλλά πού θα κατέληγε αυτό;
Δεν ήταν η μόνη που αντιλήφθηκε όχι οι τρεις Καθήμενες που ήταν υπεύθυνες για τη σύναξη της Αίθουσας είχαν πεταχτεί όρθιες. Παραμένοντας καθισμένες, η Μόρια κι η Μάλιντ δήλωναν ξεκάθαρα τη θέση τους. Η Εσκαράλντε ορθώθηκε σαν βασίλισσα, αν κι η μικροκαμωμένη Καφετιά έμοιαζε να έχει επίγνωση των βλεμμάτων που γλιστρούσαν ανάμεσα σε αυτή, τη Μάλιντ και τη Μόρια, όπως επίσης και των βλοσυρών, σκεπτικών και πετρωμένων προσώπων. Μετακίνησε το επώμιο της δύο φορές πριν μιλήσει. Ακουγόταν σαν να έκανε διάλεξη σε τάξη, με φωνή λεπτή μεν, καμπανιστή δε.
«Η αρχαία λογοτεχνία μιλάει ξεκάθαρα, αν και φοβάμαι ότι δεν έχει μελετηθεί αρκετά. Πιότερο μαζεύει σκόνη, παρά αναγνώστες. Τα γραπτά που συλλέχτηκαν στα πρώτα χρόνια του Πύργου αναφέρουν ρητά ότι οι κύκλοι δεν περιορίζονταν σε δεκατρία μέλη την Εποχή των Θρύλων. Ο ακριβής μηχανισμός —ή, καλύτερα, η ακριβής ισορροπία— είναι άγνωστος, αλλά δεν νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο να τον ανακαλύψουμε. Για όσες από εσάς δεν ανάλωσαν αρκετό χρόνο στη βιβλιοθήκη του Πύργου, ο τρόπος για να αυξηθεί το μέγεθος του κύκλου περιλαμβάνει...» Για πρώτη φορά, μάσησε τα λόγια της κι έκανε εμφανή προσπάθεια να συνεχίσει, «...περιλαμβάνει τον συνυπολογισμό αντρών με την ικανότητα της διαβίβασης».