Σιωπή ακολούθησε τα λόγια της. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν προερχόταν από τη Σέριαμ, η οποία στεκόταν μαραζωμένη λίγα βήματα μακριά από την Εγκουέν, με τους ώμους της να τρεμουλιάζουν, δίχως να έχει καταφέρει να καταπνίξει το κλάμα της.
Κατόπιν, η Ρομάντα αναστέναξε βαριά. «Ίσως κατορθώσουμε να επεκτείνουμε τους κύκλους αρκετά για να αντιμετωπίσουμε τους Αποδιωγμένους», είπε με σιγανή φωνή. Από μια άποψη, η χαμηλόφωνη ομιλία έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στα λόγια της απ’ ό,τι μια δυνατή. «Ίσως μπορέσουμε νε ελέγξουμε τους Άσα’μαν, αν και στις δύο περιπτώσεις πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα είναι μάλλον πενιχρό».
«Όταν πνίγεσαι», αποκρίθηκε η Μόρια, εξίσου σιγανά, «αρπάζεσαι απ’ ό,τι βρεις μπροστά σου, ακόμα κι από ένα κλαδάκι που επιπλέει, έστω κι αν δεν είσαι σίγουρη πως μπορεί να κρατήσει το βάρος σου. Μπορεί το νερό να μην έχει καλύψει ακόμα τα κεφάλια μας, αλλά κινδυνεύουμε ακόμη να πνιγούμε, Ρομάντα, κι αν δεν κάνουμε κάτι, θα πνιγούμε σίγουρα».
Επικράτησε ξανά σιωπή και το μόνο που ακουγόταν ήταν η Σέριαμ που μυξόκλαιγε. Μα, πού είχε πάει ο αυτοέλεγχός της; Από την άλλη, καμία από τις Καθήμενες δεν έδειχνε ικανοποιημένη, ούτε η Μόρια, ούτε η Μάλιντ, ούτε η Εσκαράλντε. Το μέλλον τους δεν διαγραφόταν ρόδινο. Το πρόσωπο της Ντελάνα είχε πάρει μια πρασινωπή απόχρωση κι έμοιαζε κι αυτή έτοιμη να ξεράσει, σαν τη Σέριαμ.
Η Εγκουέν στάθηκε όρθια για άλλη μία φορά, έτοιμη να κάνει την αναπόφευκτη ερώτηση. Το τελετουργικό έπρεπε να ακολουθηθεί ακόμα κι όταν οι εισηγήσεις ήταν αδιανόητες. Ίσως, μάλιστα, σ’ αυτή την περίπτωση να ήταν ακόμα πιο αναγκαίο. «Ποια τάσσεται εναντίον της πρότασης;»
Δεν υπήρχε ανεπάρκεια ομιλητών, παρ’ όλο που καθεμία είχε επανακτήσει την ψυχραιμία της για να ακολουθήσει το πρωτόκολλο. Κάμποσες Καθήμενες μετακινήθηκαν ταυτόχρονα, αλλά η Μάγκλα ήταν η πρώτη που σηκώθηκε, ενώ οι άλλες ξανακάθισαν χωρίς να δείχνουν την παραμικρή ένδειξη ανυπομονησίας. Η Φαϊζέλ ακολούθησε τη Μάγκλα, κι η Βάριλιν τη Φαϊζέλ. Κατόπιν, σηκώθηκε η Σαρόγια και, τελικά, η Τακίμα. Καθεμία μίλησε επί μακρόν, ενώ η Βάριλιν με τη Σαρόγια λίγο έλειψε να προφέρουν απαγορευμένα λόγια. Κάθε γυναίκα μίλησε με όσο το δυνατόν περισσότερη ευφράδεια. Άλλωστε, δίχως ευφράδεια, δεν κατακτάς ποτέ τη θέση μιας Καθήμενης. Ακόμα κι έτσι όμως, σύντομα φάνηκε πως επαναλαμβάνονταν ή επαναλάμβαναν η μία τα λόγια της άλλης με άλλες λέξεις.
Οι Αποδιωγμένοι και το όπλο τους δεν αναφέρθηκαν. Το κυρίως θέμα των Καθήμενων ήταν ο Μαύρος Πύργος κι οι Άσα’μαν. Ο Μαύρος Πύργος δεν ήταν παρά μια πληγή στο πρόσωπο της γης, μια απειλή για τον κόσμο εξίσου μεγάλη με την Τελευταία Μάχη. Η ίδια η ονομασία του άφηνε να εννοηθούν πιθανές επαφές με τη Σκιά, άσε που θεωρούνταν προσβολή για τον Λευκό Πύργο. Οι περιβόητοι Άσα’μαν —κανείς δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη χωρίς να προσθέσει το «περιβόητοι», σαρκαστικά. Στην Παλιά γλώσσα σήμαινε «φρουροί», αλλά μόνο φρουροί δεν ήταν— ήταν άντρες με τη δυνατότητα της διαβίβασης! Οι άντρες ήταν καταδικασμένοι σε παράνοια, αν δεν πέθαιναν από το αρσενικό κομμάτι της Δύναμης. Παρανοϊκοί που μπορούσαν να χειριστούν τη Μία Δύναμη. Από τη Μάγκλα μέχρι την Τακίμα, κάθε γυναίκα ταύτιζε μια τέτοια κατάσταση με τον απόλυτο τρόμο. Τρεις χιλιάδες χρόνια απόλυτου τρόμου, και πριν από αυτά το Τσάκισμα του Κόσμου. Άντρες σαν αυτούς ήταν υπεύθυνοι για την καταστροφή του κόσμου, για τον αφανισμό της Εποχής των Θρύλων, για την αλλαγή όλης της γης και τη μετατροπή της σε έρημο. Με αυτούς, λοιπόν, έπρεπε να συνάψουν συμμαχία. Αν το έκαναν, θα αποτελούσαν δικαίως το ανάθεμα κάθε λαού. Οποιαδήποτε Άες Σεντάι θα τις απαξίωνε, εξίσου δικαίως. Όχι, κάτι τέτοιο δεν έπρεπε να συμβεί. Με τίποτα.