Όταν η Τακίμα ξανακάθισε, τακτοποιώντας προσεκτικά το επώμιο και διπλώνοντάς το στα μπράτσα της, ένα μικρό χαμόγελο ικανοποίησης ήταν χαραγμένο στα χείλη της. Μαζί, είχαν κατορθώσει να κάνουν τους Άσα’μαν να φαντάζουν ακόμα πιο φοβεροί και πιο επικίνδυνοι από τους Αποδιωγμένους και την Τελευταία Μάχη μαζί. Ίσως, μάλιστα, να είχαν σχηματίσει μια εικόνα τους εφάμιλλη του ίδιου του Σκοτεινού.
Μια κι η Εγκουέν είχε ξεκινήσει τις τελετουργικές ερωτήσεις, ήταν υποχρέωσή της να τις τελειώσει. Έτσι, ανασηκώθηκε λέγοντας: «Ποια είναι υπέρ της συμφωνίας με τον Μαύρο Πύργο;» Η προηγούμενη σιωπή δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτή που έπεσε τώρα στο κιόσκι. Η Σέριαμ είχε καταφέρει τελικά να ελέγξει το κλάμα της, αν και τα δάκρυα εξακολουθούσαν να λαμπυρίζουν στα μάγουλά της, αλλά οι πνιχτοί της λυγμοί ηχούσαν σαν κραυγές στη σιωπή που ακολούθησε την ερώτηση της Εγκουέν.
Η Τακίμα χαμογέλασε στραβά όταν η Τζάνυα σηκώθηκε πριν καλά-καλά η ερώτηση σχηματιστεί στα χείλη της Εγκουέν. «Ακόμα κι ένα λεπτό κλαράκι είναι καλύτερο από το τίποτα όταν πνίγεσαι», είπε η Τζάνυα. «Προτιμώ να κάνω μια προσπάθεια, παρά να βασίζομαι στην ελπίδα μέχρι να βυθιστώ». Είχε το συνήθειο να μιλάει όταν δεν έπρεπε.
Η Σάμαλιν σηκώθηκε και στάθηκε πλάι στη Μάλιντ. Ακολούθησαν κάποιες βιαστικές κινήσεις, με τη Σαλίτα, την Μπεράνα και την Αλέντριν να ανασηκώνονται ταυτόχρονα, και μια στιγμή αργότερα και την Κουαμέσα. Εννέα Καθήμενες που είχαν σταθεί όρθιες κι ακίνητες, με τα λεπτά να κυλούν αδυσώπητα. Η Εγκουέν συνειδητοποίησε ότι δάγκωνε το κάτω χείλος της, και σταμάτησε βιαστικά, ελπίζοντας να μην το είχε προσέξει καμία. Ένιωθε ακόμα πάνω στα χείλη της τα αποτυπώματα των δοντιών της. Ήλπιζε να μην είχε ματώσει. Όχι ότι την κοίταζαν, μια κι όλες οι παριστάμενες κρατούσαν την ανάσα τους.
Η Ρομάντα κοιτούσε βλοσυρά τη Σαλίτα, η οποία ατένιζε ευθεία μπροστά, με πρόσωπο γκριζαρισμένο και χείλη τρεμάμενα. Η Δακρυνή αδελφή ίσως δεν ήταν ικανή να κρύψει τον φόβο της, αλλά δεν υποχωρούσε κιόλας. Η Ρομάντα ένευσε αργά κι έπειτα, παραδόξως, σηκώθηκε όρθια. Είχε πάρει κι αυτή την απόφαση να καταπατήσει τα έθιμα. «Μερικές φορές», είπε κοιτώντας κατάματα τη Λελαίν, «είναι αναγκαίο να κάνουμε πράγματα που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε».
Η Λελαίν συνάντησε το βλέμμα της γκριζομάλλας Κίτρινης δίχως να τρεμοπαίξει τα μάτια της. Η έκφρασή της θα μπορούσε να είναι φτιαγμένη από πορσελάνη και το πηγούνι της ήταν ελαφρά ανασηκωμένο. Ξαφνικά σηκώθηκε, ρίχνοντας μια ανυπόμονη ματιά προς το μέρος της Λυρέλ, η οποία την κοίταξε για μια στιγμή με το στόμα ορθάνοικτο και κατόπιν σηκώθηκε κι αυτή.
Οι γυναίκες αλληλοκοιτάζονταν χωρίς να βγάζουν άχνα. Όλα είχαν τελειώσει.
Σχεδόν, δηλαδή. Η Εγκουέν ξερόβηξε και πάσχισε να τραβήξει την προσοχή της Σέριαμ. Η επόμενη κίνηση ανήκε στην Τηρήτρια, αλλά η Σέριαμ το μόνο που έκανε ήταν να σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάγουλά της και να διατρέχει με το βλέμμα της τους πάγκους, λες και μετρούσε τις Καθήμενες που είχαν σηκωθεί, ελπίζοντας να διαπιστώσει ότι δεν είχε μετρήσει σωστά. Η Εγκουέν ξερόβηξε ακόμα πιο δυνατά κι η πρασινομάτα γυναίκα αναπήδησε ξαφνιασμένη και στράφηκε να την κοιτάξει. Και πάλι, όμως, ήταν σαν να πέρασε μια αιωνιότητα πριν συγκεντρώσει την προσοχή της στα καθήκοντά της.
«Δεδομένης της ελάχιστης δεκτής ομοφωνίας», ανακοίνωσε με κάπως ασταθή φωνή, «θα αναζητηθούν περιθώρια συμφωνίας με... με τον Μαύρο Πύργο». Πήρε μια βαθιά ανάσα κι όρθωσε το ανάστημά της. Η φωνή της απόκτησε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Βρισκόταν και πάλι σε οικείο έδαφος. «Για το καλό της ενότητας, σας ζητώ να επικυρώσετε το ζήτημα με τη μέγιστη ομοφωνία».
Το αίτημά της ήταν πράγματι εντυπωσιακό. Ακόμα και σε θέματα που μπορούσαν να αποφασιστούν με ελάχιστη ομοφωνία, η μέγιστη ήταν πάντα προτιμώμενη κι επιθυμητή. Μπορεί να χρειάζονταν ώρες, ίσως και μέρες, συζητήσεων μέχρι να επιτευχθεί, αλλά η προσπάθεια δεν σταματούσε μέχρι να συμφωνήσουν όλες οι Καθήμενες ή να γίνει ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία. Ήταν ένα εντυπωσιακό αίτημα, που δεν άφησε αδιάφορη καμία αδελφή. Η Ντελάνα σηκώθηκε σαν μαριονέτα που την κινούν ενάντια στη θέλησή της και κοίταξε αβέβαια τριγύρω.
«Δεν θα ταχθώ υπέρ μιας τέτοιας λύσης», είπε η Τακίμα, αντίθετα σε κάθε κανόνα ευπρέπειας. «Δεν μ’ ενδιαφέρει τι λένε οι άλλες, αδιαφορώ για το πόσο θα παραμείνουμε εδώ, αλλά δεν πρόκειται να ταχθώ υπέρ! Ποτέ!»
Καμία άλλη δεν σηκώθηκε. Η Φαϊζέλ μετακινήθηκε πάνω στον πάγκο της, πήγε να ανασηκωθεί, τακτοποίησε το επώμιο της και κουνήθηκε ξανά σαν να ήθελε να ξανασηκωθεί. Καμία άλλη δεν αντέδρασε. Η Σαρόγια δάγκωνε τις αρθρώσεις των δαχτύλων της έχοντας πάρει μια έκφραση τρόμου, ενώ η Βάριλιν έμοιαζε σαν να την είχαν χτυπήσει με σφυρί ανάμεσα στα μάτια. Η Μάγκλα άδραξε τις άκρες του πάγκου κι έμεινε ακίνητη, παρατηρώντας με αποθαρρυμένο ύφος τα κιλίμια μπροστά στα πόδια της. Ολοφάνερα, είχε αντιληφθεί τη Ρομάντα που την κοιτούσε μουτρωμένη πίσω από την πλάτη της, αλλά η μόνη της αντίδραση ήταν να κυρτώσει τους ώμους της.