Η Τακίμα έμοιαζε να έχει δώσει το τελικό χτύπημα. Δεν είχε νόημα να αναζητούν τη μέγιστη ομοφωνία όταν μία από δαύτες τασσόταν φανατικά κατά. Ωστόσο, η Εγκουέν αποφάσισε να κάνει τη δική της παράβαση, τόσο ως προς την ευπρέπεια, όσο κι ως προς το πρωτόκολλο. «Υπάρχει κάποια που αισθάνεται πως, εξαιτίας αυτού, πρέπει να εγκαταλείψει τη θέση της;» ρώτησε με στεντόρεια, πεντακάθαρη φωνή.
Αγκομαχητά έκπληξης γέμισαν το κιόσκι, αλλά η Εγκουέν κράτησε την ανάσα της. Αυτό θα τις διέλυε, αλλά καλύτερα να γινόταν τώρα, παρουσία όλων. Η Σαρόγια την κοίταξε αγριωπά, αλλά καμιά τους δεν κουνήθηκε.
«Επομένως, προχωράμε», είπε. «Με προσοχή. Θα μας πάρει χρόνο μέχρι να σχεδιάσουμε ποιες θα προσεγγίσουν τον Μαύρο Πύργο και τι θα πουν». Ήλπιζε να είχε χρόνο για να εξασφαλίσει μερικές εγγυήσεις. Μα το Φως, θα έπρεπε να αγωνιστεί σκληρά για να τα βγάλει πέρα. «Πρώτον, υπάρχουν προτάσεις σχετικά με την... πρεσβεία μας;»
20
Μες στη Νύχτα
Πολύ πριν λάβει τέλος η συνεδρίαση, παρά τον μανδύα που είχε διπλωμένο από κάτω της, τα οπίσθια της Εγκουέν είχαν μουδιάσει από τον σκληρό ξύλινο πάγκο. Έπειτα από όλες αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις, ευχήθηκε να είχαν μουδιάσει και τα αυτιά της. Η Σέριαμ, που είχε αναγκαστεί να σηκωθεί όρθια, άρχισε να ταλαντεύεται στα πόδια της, σαν να ήθελε να βρει ένα πρόχειρο κάθισμα ή, έστω, να καθίσει στο χαλί. Η Εγκουέν θα μπορούσε να είχε φύγει, απαλλάσσοντας τον εαυτό της και τη Σέριαμ. Η Άμερλιν δεν ήταν υποχρεωμένη να μείνει, αφού στην καλύτερη περίπτωση απλώς άκουγαν από ευγένεια τα σχόλιά της. Κατόπιν, η Αίθουσα έκανε του κεφαλιού της. Αυτό όμως δεν είχε καμία σχέση με τον πόλεμο, ούτε καν με την αναστάτωση που έδειχναν. Απλώς, η Αίθουσα δεν σκόπευε να την αφήσει να πάρει το πάνω χέρι. Είχε το δικαίωμα να φύγει ανά πάσα στιγμή —αφού πρώτα γινόταν μια σύντομη διακοπή στις συζητήσεις για το απαιτούμενο τελετουργικό— αλλά σε αυτή την περίπτωση φοβόταν πως την επόμενη μέρα κιόλας, πρωί-πρωί, θα της παρουσίαζαν ένα πλήρως οργανωμένο σχέδιο, ήδη επεξεργασμένο από τις Καθήμενες, κι η ίδια δεν θα είχε ιδέα περί τίνος επρόκειτο μέχρι να το διαβάσει. Αυτός, τουλάχιστον, ήταν ο αρχικός της φόβος.
Το ποια μίλησε περισσότερο δεν έκανε πλέον εντύπωση. Τόσο η Μάγκλα με τη Σαρόγια, όσο κι η Τακίμα με τη Φαϊζέλ και τη Βάριλιν ήταν εμφανώς εκνευρισμένες όταν έπαιρνε τον λόγο κάποια άλλη Καθήμενη. Επιφανειακά, βέβαια, αποδέχονταν τις αποφάσεις της Αίθουσας. Το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να παραιτηθούν. Όσο σκληρά κι αν ήταν διατεθειμένη να παλέψει η Αίθουσα για να υπάρξει, εν ανάγκη, κοινή συναίνεση, από τη στιγμή που είχε αποφασιστεί μια συγκεκριμένη πορεία δράσης, ακόμα κι ελλείψει κοινής συναίνεσης, καθεμία ήταν αναγκασμένη να ακολουθήσει τις σχετικές αποφάσεις ή, στη χειρότερη περίπτωση, να μην τις παρεμποδίσει. Εκεί ήταν το ζήτημα. Τι ακριβώς συνιστούσε παρεμπόδιση; Φυσικά, καμία από τις πέντε δεν μίλησε εναντίον Καθήμενης του Άτζα της, αλλά οι υπόλοιπες τέσσερις σηκώνονταν όρθιες όταν κάποια Καθήμενη καθόταν ξανά στον πάγκο, κάτι που έκαναν κι οι πέντε μαζί όταν επρόκειτο για Καθήμενη του Γαλάζιου Άτζα. Όποια έπαιρνε τον λόγο, μάλιστα, εξηγούσε πολύ πειστικά γιατί οι προτάσεις της προηγούμενης ομιλήτριας ήταν εντελώς λανθασμένες, συνταγή βέβαιης καταστροφής. Η Εγκουέν, πάντως, δεν διέκρινε την παραμικρή ένδειξη γνήσιας συνεργασίας. Οι αδελφές αντάλλασσαν ματιές απόλυτης καχυποψίας, αλληλοκοιτάζονταν συνοφρυωμένες κι ήταν ολοφάνερο ότι δεν έτρεφαν την παραμικρή εμπιστοσύνη μεταξύ τους για να προβάλουν τα επιχειρήματά τους.
Όπως και να έχει, ελάχιστα απ’ όσα ειπώθηκαν μπορούσαν να καταλήξουν σε συμφωνία. Οι Καθήμενες διαφωνούσαν σχετικά με τον αριθμό των αδελφών που έπρεπε να σταλούν στον Μαύρο Πύργο από κάθε Άτζα, για το πότε έπρεπε να σταλούν, για το τι έπρεπε να απαιτήσουν, πού έπρεπε να συμφωνήσουν και πού να αρνηθούν. Σε ένα τόσο λεπτό ζήτημα, το παραμικρό λάθος θα οδηγούσε σε όλεθρο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάθε Άτζα, εκτός από το Κίτρινο, θεωρούσε πως είναι το πλέον κατάλληλο να αναλάβει την ηγεσία της αποστολής, από την επιμονή της Κουαμέσα ότι σκοπός είναι η διαπραγμάτευση κι η επίτευξη κάποιου είδους συμφωνίας, μέχρι τον ισχυρισμό της Εσκαλάντε ότι η ιστορική γνώση είναι μια αναγκαιότητα γι’ αυτή το άνευ προηγουμένου εγχείρημα. Η Μπεράνα έφτασε στο σημείο να επισημάνει ότι μια συμφωνία τέτοιας φύσεως θα έπρεπε να είναι προϊόν απόλυτου ορθολογισμού. Οι δοσοληψίες με τους Άσα’μαν σίγουρα θα πυροδοτούσαν πάθη, κι οτιδήποτε εκτός της ψυχρής λογικής θα οδηγούσε σε άμεση καταστροφή. Η αλήθεια, πάντως, ήταν ότι μίλησε μάλλον παθιασμένα. Η Ρομάντα επιθυμούσε να ηγηθεί το Κίτρινο Άτζα, αλλά, μια κι η ανάγκη Θεραπείας δεν φάνταζε μεγάλη, άλλαξε ρότα, επιμένοντας πεισματικά ότι οποιαδήποτε αδελφή μπορεί να επηρεαζόταν από τα ξεχωριστά ενδιαφέροντα του δικού της Άτζα και να ξεχνούσε τον αντικειμενικό σκοπό του εγχειρήματος.