«Είχαν χάσει τη λάμψη τους και τα μάτια του Μπρους Μακντόναλντ;» ρώτησε ο Λούθιεν με κάπως σαρκαστικό τόνο, αναφερόμενος στον μεγαλύτερο ήρωα του Εριαντόρ.
«Οι πολεμικές ιστορίες είναι γεμάτες επεισόδια γενναιότητας και αρετής», απάντησε σοβαρός ο Γκάχρις, «αλλά μόνο όταν η φρίκη του πολέμου έχει σβήσει από τη μνήμη. Ποιος μπορεί να ξέρει τι ουλές κουβαλούσε ο Μπρους Μακντόναλντ στη βαριά ψυχή του; Υπάρχει κανείς ζωντανός που να έχει αντικρίσει τα μάτια αυτού του ανθρώπου;
Ο Λούθιεν σκέφτηκε ότι τα λόγια του πατέρα του ήταν παράλογα, αφού ο Μπρους Μακντόναλντ ήταν νεκρός εδώ και τρεις αιώνες, μετά όμως κατάλαβε ότι αυτό ακριβώς εννοούσε ο πατέρας του. Ο Γκάχρις συνέχισε πολύ σοβαρός:
»Έχω αντικρίσει τα άλογα να κάνουν επέλαση, έχω δει το ίδιο μου το ξίφος…» —έριξε μια ματιά στο θρυλικό όπλο στον τοίχο— «…κόκκινο από το αίμα. Έχω ακούσει τις μετέπειτα ιστορίες για τις ηρωικές μάχες στις οποίες είχα πάρει μέρος και, μπορώ να σου πω με ειλικρίνεια, παραμερίζοντας κάθε έπαρση, ότι η φρίκη του πολέμου ήταν μεγαλύτερη από την περηφάνια για την εξιστόρηση της ανδρείας, η θλίψη και η μετάνοια για την καταστροφή μεγαλύτερη από τη χαρά για τη νίκη. Πρέπει να φέρω τέτοια δυστυχία στο Μπέντγουιντριν;
Αυτήν τη φορά ο αναστεναγμός του Λούθιεν έδειχνε περισσότερο παραίτηση παρά θυμό.
»Διώξε τον εγωισμό σου μ’ αυτό τον στεναγμό», τον συμβούλεψε ο Γκάχρις. «Είναι το πιο θανάσιμο και επικίνδυνο από όλα τα συναισθήματα, Θρήνησε τον φίλο σου, αλλά δέξου έτσι όπως είναι αυτά που αποδεικνύονται αναγκαία. Μην ακολουθήσεις τον δρόμο του Ίθαν…» Σταμάτησε ξαφνικά σαν να αποφάσισε να μην πει αυτό που του ήρθε στο μυαλό, αλλά η αναφορά του στον Ίθαν που ήταν ήρωας για τον μικρότερο αδελφό του, κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον του Λούθιεν.
«Τι έγινε με τον Ίθαν;» ρώτησε. «Τι ρόλο παίζει σε όλα αυτά; Τι έκανε όσο έλειπα;»
Ο Γκάχρις είχε αρχίσει πάλι τις καθησυχαστικές κινήσεις και τα κατευναστικά λόγια, προσπαθώντας να ηρεμήσει τον γιο του. «Ο Ίθαν είναι καλά», διαβεβαίωσε τον Λούθιεν. «Μιλάω μόνο για τον χαρακτήρα του, για την ανόητη αλαζονεία του και για τις ελπίδες μου ότι εσύ θα μπορέσεις να μετριάσεις τον θυμό σου με τη βοήθεια της λογικής. Έκανες καλά που έφυγες από το αρχοντικό Μπέντγουιρ, έχεις τον σεβασμό μου γι’ αυτό. Ο δούκας του Μόντφορτ ασχολείται πολύ λίγο μαζί μας, και ακόμη πιο λίγο ασχολείται ο θρόνος στο Καρλάιλ. Καλό θα ήταν να παραμείνουν έτσι τα πράγματα».
«Τι έκανε ο Ίθαν;» επέμεινε ο Λούθιεν, που δεν είχε πεισθεί.
«Δεν έκανε τίποτε άλλο από το να διαμαρτυρηθεί — σε πολύ έντονο τόνο!» απάντησε ο κοφτά ο Γκάχρις.
«Κι αυτό σε απογοητεύει;»
Ο Γκάχρις ξεφύσηξε και στράφηκε πάλι προς τη φωτιά. «Είναι ο μεγαλύτερος γιος μου», απάντησε, «ο κληρονόμος του τίτλου του κόμη του Μπέντγουιντριν. Όμως, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον λαό του;
Ο Λούθιεν είχε την αίσθηση ότι ο πατέρας του δεν μιλούσε πια σ’ αυτόν — μάλλον απευθυνόταν στον εαυτό του σαν να προσπαθούσε να δικαιολογήσει κάτι.
»Προβλήματα», συνέχισε ο Γκάχρις απαντώντας ο ίδιος στο ερώτημά του, και εκείνη τη στιγμή φάνηκε στον Λούθιεν πολύ γερασμένος. «Προβλήματα για τον Ίθαν, για τον Οίκο Μπέντγουιρ, για όλο το νησί». Γύρισε πάλι απότομα προς τον Λούθιεν δείχνοντάς τον με το δάχτυλο. «Προβλήματα και για σένα!» φώναξε, ενώ ο Λούθιεν, έκπληκτος, έκανε ένα βήμα πίσω. «Ο Ίθαν είναι τόσο ξεροκέφαλος που δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιληφθεί την υπευθυνότητα της θέσης του», εξακολούθησε ο Γκάχρις μουρμουριστά πάλι τώρα, στρεφόμενος ξανά προς τη φωτιά. «Αν γίνει κόμης, σίγουρα θα επισπεύσει τον θάνατό του, θα φέρει την καταστροφή στον Οίκο Μπέντγουιρ, γιατί θα κάνει τον βασιλιά και τους δούκες του να στρέψουν την ανεπιθύμητη προσοχή τους στο Μπέντγουιντριν. Ω, πόσο ανόητος είναι ο αλαζόνας άνθρωπος! Ποτέ! Ποτέ! Ποτέ!»
Ο Γκάχρις είχε εκνευριστεί με τα ίδια του τα λόγια, χτυπούσε τη γροθιά του στον αέρα καθώς μιλούσε και η πρώτη παρόρμηση του Λούθιεν ήταν να πλησιάσει για να προσπαθήσει να τον ηρεμήσει. Κάτι τον συγκράτησε όμως. Απλώς έκανε μεταβολή και βγήκε αθόρυβα από το δωμάτιο. Αγαπούσε τον πατέρα του, τον σεβόταν σε όλη του τη ζωή, τώρα όμως τα λόγια του αντηχούσαν κούφια στα αυτιά του Λούθιεν —αυτιά που άκουγαν ακόμη τον μοιραίο, μεταλλικό κρότο της βαλλίστρας και τον ρόγχο της τελευταίας ανάσας του Γκαρθ Ρόγκαρ.
4
Το αίμα ενός σκοτωμένου εχθρού
Τι μπορεί να γινόταν αν οι γονείς ενός βασιλιά δεν συναντιόνταν ποτέ; Τι θα μπορούσε να συμβεί αν ένας ήρωας σκοτωνόταν στα νιάτα του από ένα αδέσποτο βέλος; Συχνά κάποια τυχαία γεγονότα επηρεάζουν την ιστορία των εθνών, κάτι που έγινε κι εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ, όταν ο Λούθιεν βγήκε από το αρχοντικό Μπέντγουιρ και πήγε στους στάβλους, όπου βρήκε τον Ίθαν να ετοιμάζει ένα άλογο, με τους σάκους της σέλας γεμάτους προμήθειες.