Αγαπητέ κύριε Ντάμπλντορ,
Έδωσα στον Χάρι το γράμμα του. Αύριο θα τον πάω για ψώνια. Ο καιρός είναι απαίσιος εδώ. Ελπίζω να είσαι καλά.
Κατόπιν ο Χάγκριντ τύλιξε πάλι την περγαμηνή σε ρολό, την έδωσε στην κουκουβάγια, που την έπιασε γερά με το ράμφος της. Στη συνέχεια πήγε στην πόρτα της καλύβας, την άνοιξε και άφησε το μεγάλο πουλί να πετάξει. Έπειτα ξανακάθισε στον καναπέ, λες και είχε κάνει κάτι τόσο απλό, όσο ένα τηλεφώνημα.
Ο Χάρι πρόσεξε πως το στόμα του ήταν ορθάνοιχτο και το κλείσε βιαστικά.
«Τι έλεγα, λοιπόν;» ρώτησε ο Χάγκριντ.
Εκείνη τη στιγμή όμως ο θείος Βέρνον, πολύ θυμωμένος, έκανε ένα αποφασιστικό Βήμα προς το μέρος του.
«Δε θα πάει», είπε.
Ο Χάγκριντ γέλασε περιφρονητικά. «Είμαι περίεργος να δω πώς ένας χαζός Μαγκλ σαν και σένα θα μπορέσει να τον εμποδίσει», αποκρίθηκε.
«Ένας χαζός τι;» ρώτησε με περιέργεια ο Χάρι.
«Μαγκλ», είπε ο Χάγκριντ. «Μαγκλ είναι το όνομα που δίνουμε σ' όλους όσοι δεν είναι μάγοι. Να, σαν κι αυτούς εδώ... Κι ήταν κακή τύχη για σένα που μεγάλωσες σε μια οικογένεια απ' τους χειρότερους Μαγκλ που είδα ποτέ!»
«Ορκιστήκαμε, όταν τον πήραμε στο σπίτι μας, πως θα σταματούσαμε όλες αυτές τις ανοησίες», είπε αυθόρμητα ο θείος Βέρνον. «Ορκιστήκαμε να τις ξεριζώσουμε από μέσα του! Άκου μάγος!»
«Δηλαδή το ξέρατε;» φώναξε ο Χάρι. «Το ξέρατε πως είμαι... μάγος;»
«Αν το ξέραμε;» στρίγκλισε ξαφνικά η θεία Πετούνια. «Και βέβαια το ξέραμε! Πώς μπορούσαμε να μην το ξέρουμε, αφού τέτοια ήταν κι αυτή η καταραμένη η αδελφή μου; Ναι, κι αυτή πήρε κάποτε ένα τέτοιο γράμμα κι εξαφανίστηκε σε αυτό το... το δήθεν σχολείο! Μετά γύριζε σπίτι μόνο για τις διακοπές, με τις τσέπες της γεμάτες αβγά βατράχου! Και διασκέδαζε μεταμορφώνοντας τα φλιτζάνια σε ποντικούς! Μόνο εγώ την έβλεπα όπως πραγματικά ήταν: μια ανώμαλη! Ο πατέρας κι η μητέρα μου όμως, όχι! Όλο η Λίλι αυτό κι η Αίλι εκείνο... Ήταν περήφανοι που είχαμε μια μάγισσα στην οικογένεια μας!»
Η θεία Πετούνια σταμάτησε για να πάρει μια Βαθιά ανάσα και μετά συνέχισε να στριγκλίζει. Ήταν φανερό πως από χρόνια ήθελε να τα πει όλα αυτά.
«Μετά, στο σχολείο, γνωρίστηκε μ' εκείνον τον Πότερ, παντρεύτηκαν κι έκαναν το μικρό, εσένα, Χάρι! Α, εγώ το ήξερα απ' την πρώτη στιγμή πως κι εσύ θα ήσουν ίδιος: τόσο... ανώμαλος, σαν τη μάνα σου και τον πατέρα σου! Και κατόπιν η ανώμαλη η αδελφή μου κατάφερε να τιναχτεί στον αέρα, για να φορτωθούμε εμείς το μικρό!»
Ο Χάρι ήταν τώρα κατάχλομος. Μόλις ξαναβρήκε τη φωνή του, ρώτησε: «Τινάχτηκε στον αέρα; Μαζί με τον πατέρα μου; Μα εσύ μου είπες πως πέθαναν σ' αυτοκινητιστικό δυστύχημα...»
«Αυτοκινητιστικό δυστύχημα!» φώναξε ο Χάγκριντ και πετάχτηκε όρθιος τόσο απότομα, που οι Ντάρσλι ζάρωσαν πάλι στη γωνιά τους. «Πώς θα μπορούσε ένα αυτοκίνητο να σκοτώσει τη Αίλι και τον Τζέιμς Πότερ; Αυτό πια είναι προσβολή στη μνήμη τους! Και μεγάλο σκάνδαλο! Ο Χάρι Πότερ να μην ξέρει την ιστορία του, ενώ κάθε παιδί στον κόσμο μας ξέρει τ' όνομα του;»
«Μα γιατί;» ρώτησε ο Χάρι. «Γιατί ξέρουν τ' όνομα μου; Τι συνέβη;»
Ξαφνικά όλος ο θυμός έφυγε από το πρόσωπο του Χάγκριντ, δίνοντας τη θέση του στην ανησυχία.
«Δεν το περίμενα αυτό», είπε σιγά, μιλώντας περισσότερο στον εαυτό του. «Δεν είχα ιδέα, όταν ο Ντάμπλντορ μου είπε πως μπορεί να δυσκολευόμουν να σε βρω. Πόσα πολλά πράγματα δεν ήξερες, Χάρι... Δεν ξέρω αν εγώ είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να σ' τα πει, κάποιος όμως πρέπει οπωσδήποτε να το κάνει. Δεν μπορείς να πας στο "Χόγκουαρτς" χωρίς να ξέρεις!» Σταμάτησε για να ρίξει ένα απειλητικό βλέμμα στους Ντάρσλι και μετά συνέχισε: «Μου φαίνεται πως το καλύτερο είναι να σου πω όλα όσα ξέρω εγώ. Όχι, δηλαδή, πως μπορώ να σ' τα πω όλα... Είναι αληθινό μυστήριο, μερικές πλευρές...»
Μετά ο Χάγκριντ κάθισε πάλι. Για μερικές στιγμές κοίταζε τις φλόγες στο τζάκι αμίλητος, ενώ ξανάρχισε να μιλά. «Η ιστορία αρχίζει με... με ένα πρόσωπο που λέγεται... Μου φαίνεται πραγματικά απίστευτο που δεν ξέρεις τ' όνομα του! Όλοι στον κόσμο μας το ξέρουν και...»
«Ποιος;» τον διέκοψε ανυπόμονα ο Χάρι.
«Να... για να πω την αλήθεια... και σε μένα δεν αρέσει να λέω τ' όνομα του...»
«Μα γιατί;»
«Μα τα γένια μου, Χάρι, γιατί τον φοβόμαστε ακόμη όλοι, τι άλλο; Λοιπόν, ήταν ένας μάγος, ένας πολύ μεγάλος μάγος... που... που πήρε το στραβό δρόμο. Χάλασε, καταλαβαίνεις; Χάλασε πάρα πολύ... Και τ' όνομα του ήταν...»