«Από δω», ψιθύρισε ο Χάρι κι όλοι μαζί άρχισαν να διασχίζουν μια γαλαρία γεμάτη πανοπλίες.
Πίσω τους άκουγαν τον Φιλτς να πλησιάζει. Ο Νέβιλ έχασε τότε την ψυχραιμία του, άρχισε να τρέχει, έπεσε πάνω στον Ρον και τον έριξε σε μια απ' τις πανοπλίες, που έπεσε κι αυτή κάτω μαζί τους.
Ο θόρυβος από σιδηρικά και φωνές ήταν αρκετός για να ξυπνήσει ολόκληρο το κάστρο.
«Τρέξτε!» φώναξε ο Χάρι και τα τέσσερα παιδιά άρχισαν να διασχίζουν τρέχοντας τη γαλαρία, χωρίς να κοιτάζουν πίσω τους, για να δουν αν ο επιστάτης τα ακολουθούσε...
Ένας διάδρομος φάνηκε μπροστά τους, μετά ένας άλλος και συνέχισαν να τρέχουν, με τον Χάρι μπροστά, χωρίς να έχουν ιδέα για το πού βρίσκονταν, ή για το πού πήγαιναν. Παραμέρισαν μια ταπετσαρία, διέσχισαν άλλον ένα διάδρομο και βρέθηκαν ξαφνικά στην αίθουσα όπου γίνονταν τα μαθήματα για τα φίλτρα και που όλοι ήξεραν πως βρισκόταν πολύ μακριά απ' την αίθουσα με τα τρόπαια.
«Νομίζω πως του ξεφύγαμε», είπε λαχανιασμένος ο Χάρι, ακουμπώντας στον παγωμένο τοίχο και σκουπίζοντας το μέτωπο του. Ο Νέβιλ ήταν διπλωμένος στα δύο κι έβηχε δυνατά.
«Σας... το... είπα!» ψιθύρισε με προσπάθεια η Ερμιόνη, σφίγγοντας με τις παλάμες τα πονεμένα πλευρά της. «Σας... το... είπα!»
«Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο Γκρίφιντορ», είπε ο Ρον.
«Κι όσο γίνεται πιο γρήγορα!»
«Ο Μαλφόι σου έστησε παγίδα», είπε η Ερμιόνη στον Χάρι.
«Το κατάλαβες τώρα; Ποτέ δεν είχε σκοπό να 'ρθει να μονομαχήσει μαζί σου... Όσο για τον Φιλις, ήξερε πως κάποιος θα πήγαινε στην αίθουσα με τα τρόπαια... κι αυτό πάει να πει πως ο Μαλφόι τον ειδοποίησε...»
Ο Χάρι σκέφτηκε πως η Ερμιόνη είχε πιθανότατα δίκιο, αλλά αποφάσισε να μην της το πει.
«Πάμε καλύτερα;» ψιθύρισε.
Φαίνεται όμως πως δεν ήταν γραφτό τους να ξεμπερδέψουν εύκολα. Δεν είχαν προχωρήσει πιο πολύ από καμιά δεκαριά μέτρα, όταν μια πόρτα άνοιξε μπροστά τους. Ο Πιβς βγήκε έξω και, βλέποντας τους, σταμάτησε ενθουσιασμένος.
«Α, τα πουλάκια μου!» φώναξε.
«Πιο σιγά, Πιβς!» παρακάλεσε ο Ρον. «Αν μας πιάσουν, θα μας αποβάλουν».
Ο Πι8ς, όμως, γέλασε σαρκαστικά.
«Τα καημένα τα πρωτάκια μου!» φώναξε κατόπιν. «Πού γυρίζατε τέτοια ώρα;»
«Μη φωνάζεις, Πι6ς, σε παρακαλώ...»
«Πρέπει να το πω στον Φιλτς», συνέχισε εκείνος, με μια υποκριτικά αγαθή έκφραση. «Για το δικό σας το καλό, βέβαια...»
«Φύγε απ' τη μέση!» είπε νευριασμένος ο Ρον και τον έσπρωξε απότομα.
Αυτό, όμως, ήταν μεγάλο λάθος.
«Μαθητές έξω απ' τα κρεβάτια τους!» φώναξε ο Πιβς, όσο πιο δυνατά μπορούσε. «Μαθητές έξω απ' τα κρεβάτια τους, στο διάδρομο κοντά στην τάξη των φίλτρων!»
Τα τέσσερα παιδιά άρχισαν να τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Έφτασαν στο τέλος του διαδρόμου και σταμάτησαν μπροστά σε μια πόρτα· μια πόρτα κλειδωμένη.
«Την πάθαμε!» είπε ο Ρον, καθώς οι άλλοι έπαιζαν μάταια το χερούλι. «Αυτό θα είναι το τέλος μας!»
Πίσω τους ακούγονταν καθαρά βήματα, καθώς ο Φιλτς έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το σημείο απ' όπου ο Πιβς φώναζε ακόμη.
«Κάντε μου χώρο!» είπε αποφασιστικά η Ερμιόνη κι άρπαξε το μαγικό ραβδί του Χάρι απ' το χέρι του. Μετά χτύπησε με την άκρη του την κλειδαριά κι είπε: «Αλοχομόρα».
Η κλειδαριά έκανε αμέσως κλικ, η πόρτα άνοιξε, τα παιδιά πέρασαν μέσα, την έκλεισαν βιαστικά και μετά κόλλησαν τ' αφτιά τους επάνω της, για ν' ακούσουν τι γινόταν απ' την άλλη πλευρά.
«Προς τα πού πήγαν, Πιβς;» άκουσαν τη φωνή του Φιλτς. «Πες μου γρήγορα».
«Μόνο αν μου πεις "σε παρακαλώ"...»
«Άσε τις χαζομάρες, Πιβς, γιατί θα θυμώσω. Τώρα πες μου! Προς τα πού πήγαν;»
«Δε θα πω τίποτα, αν δεν ακούσω πρώτα το "σε παρακαλώ"», επέμεινε ο Πιβς, με την ενοχλητική και στριγκή φωνή του.
«Καλά, λοιπόν. Παρακαλώ!»
«Σ' την έσκασα! Χα, χα, χα!» γέλασε τότε ο Πιβς και τα τέσσερα παιδιά τον άκουσαν ν' απομακρύνεται, ενώ ο Φιλτς έβραζε από μανία.
«Νομίζει πως αυτή η πόρτα είναι κλειδωμένη», ψιθύρισε ο Χάρι. «Θαρρώ πως τη γλιτώσαμε... Άσε με ήσυχο, Νέβιλ!» ψιθύρισε κατόπιν, γιατί μερικές στιγμές πριν ο Νέβιλ τραβούσε επίμονα την άκρη απ' το μανίκι του. «Τι τρέχει λοιπόν;»
Ταυτόχρονα ο Χάρι γύρισε πίσω κι είδε αμέσως τι έτρεχε. Την πρώτη στιγμή ήταν σίγουρος πως έβλεπε κάποιον τρομερό εφιάλτη και πως σύντομα θα ξυπνούσε... Γιατί αυτό πια ήταν υπερβολικά πολύ... μετά απ' όλα όσα τους είχαν συμβεί ως εκείνη τη στιγμή!
Δε βρίσκονταν σε κάποια αίθουσα, όπως είχε αρχικά νομίσει, αλλά σ' έναν άλλο διάδρομο — στον απαγορευμένο διάδρομο του τρίτου πατώματος! Και τώρα όλοι ήξεραν γιατί ήταν απαγορευμένος.
Τα βλέμματα τους ήταν στηλωμένα στην άγρια φάτσα ενός τερατόμορφου σκύλου, ενός σκύλου τόσο μεγάλου, που γέμιζε σχεδόν ολόκληρο το χώρο απ' το πάτωμα ως το ταβάνι. Αυτός ο σκύλος είχε τρία κεφάλια, δηλαδή τρία ζευγάρια τρελά μάτια, τρεις μύτες, που μύριζαν προς το μέρος τους, και τρία στόματα, γεμάτα τεράστια κιτρινωπά δόντια και σάλια.