Μπριντ’Αμούρ…
Λισθάνθηκε το κάλεσμα μέσα στον νου του. Κοίταξε γύρω του ψάχνοντας για βράχια που μπορεί να είχαν δημιουργήσει αυτή την αντανάκλαση στο νερό, αλλά δεν υπήρχε τίποτα παρόμοιο εκεί κοντά.
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ανήσυχος ο Λούθιεν. Κοίταξε κι αυτός γύρω του, μολονότι δεν ήξερε τι ψάχνει να βρει.
Ο Μπριντ’Αμούρ κούνησε το χέρι του χωρίς να του εξηγήσει τίποτα. Ο μάγος σκέφτηκε το προσωπικό κάλεσμα, σκέφτηκε την κουκουβάγια, τώρα την εικόνα στην γούρνα και ξαφνικά βρήκε την απάντηση.
Ευχήθηκε να έχει δίκιο, γιατί αν οι υποψίες του ήταν σωστές, αυτά τα παράξενα γεγονότα μπορεί να άλλαζαν την πορεία της εκστρατείας τους.
«Έχετε τον νου σας στην περιοχή», είπε στον Λούθιεν, απομακρυνόμενος με γοργό βήμα.
Έφτασε στη σκηνή του κι έβγαλε αμέσως την κρυστάλλινη σφαίρα. Η εικόνα του παράξενου βράχου ήταν καθαρή στον νου του, έτσι, μετά από μία σχεδόν ώρα εξαντλητικής έρευνας, κατάφερε να την αναπλάσει μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα. Μετά, αφού άφησε την τεχνητή εικόνα να γίνει μια πραγματική σκηνή, άλλαξε την οπτική γωνία από την οποία την έβλεπε μέσα στη σφαίρα αναζητώντας σημάδια κοντά στον βράχο που θα μπορούσαν να τον καθοδηγήσουν. Γρήγορα βεβαιώθηκε ότι ο βράχος βρισκόταν στο Άιρον Κρος, βόρεια και δυτικά από το στρατόπεδο, κάπου κοντά στην ακτή.
Ο Μπριντ’Αμούρ άφησε την εικόνα να σβήσει από τη σφαίρα και χαλάρωσε. Σκέφτηκε με προσοχή τις κινήσεις του, ξέροντας ότι όλα αυτά μπορεί κάλλιστα να ήταν μια παγίδα. Μπορεί όντως να ήταν κάποιος σύντροφός του από την παλιά εποχή, που είχε ξυπνήσει και ήταν έτοιμος να βοηθήσει τον δίκαιο αγώνα του Εριαντόρ. Ή ίσως να ήταν ο Γκρινσπάροου που προσπαθούσε να τον παρασύρει στην καταστροφή, ώστε να βρεθεί το Εριαντόρ χωρίς βασιλιά και χωρίς τον μοναδικό του μάγο, ο οποίος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δούκες και τον βασιλιά του Άβον.
«Δεν είναι ώρα για φόβους», είπε μεγαλόφωνα δίνοντας κουράγιο στον εαυτό του. «Δεν είναι ώρα για δειλούς!»
Ο Μπριντ’Αμούρ σκέφτηκε πάλι πόσο απελπισμένος ήταν αυτός ο πόλεμος, πόσο μεγάλο ήταν το ρίσκο που είχαν αποδεχτεί όλοι οι γενναίοι πολεμιστές του Εριαντόρ για να κερδίσουν την ελευθερία τους.
Και ήξερε τι πρέπει να κάνει.
22
Παγιδεύοντας τους παγιδευτές
Αργότερα εκείνη τη νύχτα ο Μπριντ’Αμούρ βγήκε αθόρυβα από τη σκηνή του. Το φεγγάρι είχε δύσει και τα άστρα έλαμπαν στον ουρανό ανάμεσα στα κενά που άφηναν τα ορμητικά μαύρα σύννεφα. Γεμάτος αποφασιστικότητα για το κρίσιμο εγχείρημά του, ο μάγος, αφού διέσχισε με γοργό βήμα το στρατόπεδο περνώντας δίπλα σε σειρές κοιμισμένων στρατιωτών, αφήνοντας πίσω του το μπουμπουνητό από τα ροχαλητά χιλιάδων νάνων, πέρασε την περίμετρο του στρατοπέδου κάνοντας ένα μικρό ξόρκι ώστε να μην τον αντιληφθούν ούτε οι οξυμένες αισθήσεις των ξωτικών φρουρών. Δεν είχε ούτε το χρόνο ούτε την επιθυμία να απαντήσει σε ερωτήσεις.
Περπάτησε άλλο ένα χιλιόμετρο ώσπου έφτασε σε μια περιοχή με πετρώδες έδαφος, ένα μικρό ξέφωτο προστατευμένο από πυκνά δέντρα, σφενδάμους, φτελιές, σημύδες και πεύκα. Είδε ότι πολλά φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων είχαν αρχίσει κιόλας να παίρνουν ένα ανοιχτό κιτρινοπόρφυρο χρώμα. Το φθινόπωρο πλησίαζε γοργά.
Πήρε μια βαθιά ανάσα φέρνοντας στον νου του ένα ακόμα μαγικό ξόρκι, πολύ πιο ισχυρό και πολύπλοκο. Άρχισε να χορεύει αργά, με κάθε βήμα να έχει απόλυτη ακρίβεια και κάθε περιστροφή να συμβολίζει αυτό που θα γινόταν. Γρήγορα τα χέρια του παρέμεναν απλωμένα στο πλάι καθώς γύριζε όλο και πιο γρήγορα γέρνοντας και σκύβοντας σε κάθε περιστροφή, ενώ τα χέρια του κινούνταν με μια παράξενη χάρη που δεν έμοιαζε πια ανθρώπινη.
Το σκοτάδι φάνηκε να διαλύεται για τον Μπριντ’Αμούρ, καθώς τα μάτια του απέκτησαν ξαφνικά μια νέα ευαισθησία. Το τοπίο γύρω του έγινε ολοκάθαρο και παράξενο. Άκουσε το θρόισμα ενός ποντικού στο γρασίδι γύρω στα πέντε μέτρα μακριά του, άκουγε το τερέτισμα των τριζονιών δυνατά σαν να ηχούσε μέσα από τους τεράστιους αυλούς του μουσικού οργάνου της Μητρόπολης.
Αισθάνθηκε μια σειρά από τσιμπήματα κατά μήκος των χεριών του και, κοιτάζοντας, είδε τον φαρδύ χιτώνα του να διαλύεται δίνοντας τη θέση του σε σειρά από απαλά πούπουλα. Τα τσιμπήματα χάθηκαν αμέσως καθώς άρχισε να μεταμορφώνεται και το υπόλοιπο σώμα του, ενώ τα φτερά έγιναν τώρα ένα φυσικό μέρος της νέας ανατομίας του.