Ο Μάγος του Μελανού Χιτώνα είχε ορκιστεί στο όνομα του κυρίου του. Για τους πιστούς του Νουιτάρι, η ποινή για την αθέτηση του όρκου ήταν συχνά ο θάνατος. Ο Χούμα έσκυψε και πήρε τη μικρή πράσινη σφαίρα.
«Είμαστε μαζί σας.» Ο μάγος εξαφανίστηκε απότομα. Ο Χούμα πίεσε απαλά με τις φτέρνες το υποζύγιό του. Η δράκαινα άνοιξε τα φτερά της και άρχισε να υψώνεται στον αέρα, με την ανακούφιση αποτυπωμένη στα χαρακτηριστικά της.
Ο Καζ είδε την κλειστή γροθιά του Χούμα κι έπαιξε τα βλέφαρα. «Τι είναι αυτό;»
Ο Χούμα κοίταξε τη θάλασσα του ολέθρου που τους ζύγωνε και σκέφτηκε πόσο απλό φαινόταν πια το ξόρκι του Σκότους. Χαμήλωσε τα μάτια στο χέρι του που κρατούσε τη μικρή σφαίρα. «Στην καλύτερη περίπτωση, θα το έλεγα μια λύση απελπισίας.»
Κεφαλαίο 27
«Μα την Τριανδρία! Τι άλλο μπορούν να ρίξουν εναντίον μας;»
Ο Γκάι Έιβοντεϊλ κούνησε το κεφάλι. «Όταν έχει την ευκαιρία να ριζώσει το κακό, περισσεύει. Φράση του προκατόχου μου – μελοδραματική αλλά αληθινή.»
Στέκονταν στο προαύλιο όπου είχαν προσγειωθεί οι δράκοι με τους αναβάτες τους. Ο Μεγάλος Μάγιστρος είχε ταραχτεί από την απώλεια των δυο επίλεκτων ιπποτών, όπως και από τις ειδήσεις για το καινούριο κακόβουλο κύμα που ερχόταν να τους καταπιεί.
«Τι είναι αυτή η συμφωνία με τους πιστούς του Νουιτάρι, Χούμα;» ρώτησε ο Μπένετ. «Πιστεύεις ότι μπορούμε να τους εμπιστευτούμε;»
Ύστερα από πολλή σκέψη ο Χούμα απάντησε τελικά. «Ναι, το πιστεύω.» Σήκωσε τη μικροσκοπική, σμαραγδένια σφαίρα. Παλλόταν. «Μου έδωσαν αυτό. Δεν αποκλείεται βέβαια να το έκαναν για να μας παρασύρουν σε ανοιχτό πεδίο, αλλά συνοδευόταν κι από έναν όρκο στο θεό της Σκοτεινής Μαγείας τον ίδιο. Κανείς Μάγος του Μελανού Χιτώνα που θέλει τη ζωή του δε θα πρόδιδε τον Νουιτάρι.»
«Συμφωνώ» πρόσθεσε ο Μεγάλος Μάγιστρος. Αναστέναξε. «Μεγάλο το πρόβλημά μας. Ενάντια σε μια τόσο ισχυρή πολιορκία, δε θα μπορέσουμε να κρατήσουμε για πολύ το Βίνγκααρντ. Ταυτόχρονα, θα ήταν καθαρή τρέλα να βγούμε και να τους πολεμήσουμε.» Δίστασε – και ύστερα πρόσθεσε «Είπα στους δράκους να φύγουν αν θεωρούν ότι εδώ η μάχη έχει χαθεί.» Ο Άρχοντας Όσγουολ ύψωσε το χέρι για να κάνουν ησυχία. «Έπρεπε να τους το πω. Πιστεύω όμως ότι θα μείνουν μαζί μας μέχρι το τέλος. Θα δούμε. Τι έλεγα; Α, ναι. Ακόμα δεν ξέρουμε τα πάντα για τα ανατολικά. Λένε ότι τα ογκρ σταθεροποιούν τις εκεί θέσεις τους. Από το Νότο δεν μπορούμε να περιμένουμε βοήθεια, ανάθεμα τα ξωτικά! Στο Βορρά… νερό.»
«Έχουμε τις ψεύτικες Δρακολόγχες» τον διέκοψε ο Μπένετ. «Ας τις χρησιμοποιήσουμε σε μια τελευταία επίθεση. Μέσα στη σύγχυση του εχθρού, μερικοί θα κερδίσουν λίγο χρόνο, αν όχι τίποτε άλλο.»
Ο Άρχοντας Όσγουολ γρύλισε και κοίταξε τις λόγχες των καβαλάρηδων. «Μου φαίνεται ότι η τρέλα έχει επικρατήσει για τα καλά, αλλά, αν δεν υπάρχουν άλλες προτάσεις, θα συνδυάσουμε την επική επίθεση, που τόσο ποθεί ο ανιψιός μου, με μια συντονισμένη έρευνα για επίθεση ενάντια στο κάστρο του Γκάλαν Ντράκος.» Κοίταξε γύρω του. Κανείς, ούτε καν ο Άρχοντας Έιβοντεϊλ, κληρικός και παλαίμαχος στρατιώτης, δεν ανατάχθηκε στο αυτοκτονικό αυτό σχέδιο.
Ο Όσγουολ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Αν πρόκειται να με θυμούνται καθόλου, θα με θυμούνται σαν ένα καταραμένο Μεγάλο Μάγιστρο που έστειλε τους άντρες του στη σφαγή.»
Ένας κέρας ήχησε.
«Εντόπισαν το πρώτο κύμα» είπε ανήσυχα κάποιος. Ξαφνικά οι ιππότες βρέθηκαν σε κίνηση. Ετοίμασαν τα άλογα και, σειρά με τη σειρά, οι ιππότες έστησαν τους σχηματισμούς τους. Ακοντιστές, λογχοφόροι, τοξότες, όλοι τους κινούνταν με τέτοιο τρόπο που ήταν φανερό ότι στην κρίσιμη αυτή ώρα δεν υπήρχε καμία έλλειψη τάξης.
«Να βγουν μπροστά οι πεζικάριοι λογχοφόροι» φώναξε ο Μεγάλος Μάγιστρος σε έναν υπασπιστή του. Αυτός τον χαιρέτησε βιαστικά κι έτρεξε να ενημερώσει τους ακολούθους. Αυτό ήταν δική τους δουλειά.
Ο Χούμα θέλησε να διατάξει τους υπόλοιπους δρακοκαβαλάρηδες να μπουν σε θέση μάχης, αλλά ο Άρχοντας Όσγουολ τον εμπόδισε. «Όχι. Αν έχεις μια ελπίδα να περάσεις για να πας στα βουνά, θα πρέπει να το κάνεις όταν θα πολεμούν οι δράκοι.»
«Μα οι πεζικάριοι…»
Το κέρας ήχησε ξανά, σε άλλο τόνο αυτή τη φορά.
«Τι είναι αυτό, μα την Κίρι-Τζόλιθ;» Ο Μεγάλος Μάγιστρος και οι άλλοι έτρεξαν μπροστά, εκεί που αρχηγός ήταν ο Άρχοντας Χόκαϊ.
«Άρχοντα Χόκαϊ.» Ο διοικητής του Τάγματος του Στέμματος γύρισε απότομα.
«Μεγάλε Μάγιστρε, σταμάτησαν, ίσα που τους βλέπουμε. Ακόμα και οι δράκοι σταμάτησαν. Λες και κάτι περιμένουν. Τους έχω όλους σε ετοιμότητα.»
«Πολύ καλά.» Ο Χούμα κράτησε την ανάσα του μέχρι να χαλαρώσει η ολοφάνερη ένταση του Μεγάλου Μάγιστρου. «Θέλουν να παίξουν με το μυαλό μας. Θέλουν να βγούμε να τους επιτεθούμε. Τι απύθμενη βλακεία! Δεν μπορούν να μας παρασύρουν σε τέτοιο χαμό!»