Ο Χούμα έδιωξε από πάνω του το χέρι του μινώταυρου και πλησίασε περισσότερο τον ντρέντγουλφ. Η ουρά του απαίσιου πλάσματος κουνιόταν μπρος-πίσω τεμπέλικα. Άνοιξε τα σαγόνια του και ο Χούμα είδε τα σάπια, κίτρινα δόντια του –αρκετά κοφτερά ακόμη– ικανά να του ξεσκίσουν τη σάρκα του μπράτσου. Ο ντρέντγουλφ έγλειψε τα σαγόνια του και το στόμα του πήρε ένα σχήμα σαν να χαμογελούσε με νόημα.
Όταν ο ιππότης τόλμησε να το πλησιάσει στα τρία μέτρα, το τέρας άνοιξε ξανά το στόμα. Αυτό που βγήκε από μέσα του ξάφνιασε τόσο τον Χούμα που κόντεψε να κάνει μεταβολή και να το βάλει στα πόδια.
«Χούουουμααα…»
Πίσω του ο Καζ πρόφερε μια βρισιά. Ο Χούμα ηρέμησε. Είχε τραβήξει το σπαθί του, αλλά δεν ήξερε αν θα τον ωφελούσε με ένα νεκροζώντανο πλάσμα σαν αυτό.
«Χούμα.» Τώρα το όνομά του ακούστηκε καθαρότερα, συνοδευόμενο από ένα σκοτεινό γέλιο.
«Ποιος είσαι; Τι θέλεις;»
Ο ντρέντγουλφ φάνηκε να τον ζυγίζει πριν μιλήσει ξανά. Όταν μίλησε, φαινόταν να διασκεδάζει με την ψυχή του. «Ωραίο κυνήγι μάς χάρισες, Ιππότη της Σολάμνια. Και μας στοίχισες και έναν πολύτιμο υπηρέτη. Σε θεωρούμε τόσο μεγάλο κίνδυνο όσο και τον προδότη φίλο σου, τον Μάτζιους.»
«Τον Μάτζιους.» Ο Χούμα δεν αντέδρασε στο άθλιο πλάσμα. Είχαν στα χέρια τους τον Μάτζιους;
«Τώρα ξέρουμε πού βρίσκεται. Θα μάθει τι σημαίνει να προδίδεις τον Γκάλαν Ντράκος, αρχηγό των αποστατών και δούλο της Βασίλισσας του Σκότους.» Ο Χούμα ήξερε το όνομα και το κακό που κρύβεται πίσω του.
Σαν να ήθελε να δείξει την περιφρόνησή του, ο ντρέντγουλφ κάθισε στα πισινά του πόδια. Ο Χούμα αναρωτήθηκε για μια στιγμή αν είχε κάποια δική του λογική ή αν ήταν απλώς μαριονέτα στα χέρια κάποιας δύναμης.
«Ο Κράινους ήταν έξαλλος μαζί σου μετά τη σύντομη σύγκρουσή σας. Κόντευε να πιάσει το φίλο σου τη στιγμή που εμφανίστηκες εσύ. Δε μας έκανε καμία έκπληξη όταν είδαμε ποιος είσαι. Ο καλός σου φίλος, ο Μάτζιους, σε χρησιμοποίησε ως δόλωμα – το έχεις καταλάβει αυτό, νεαρέ ιππότη;»
Τα βαριά βήματα που άκουσε δίπλα του ο Χούμα τού έδωσαν να καταλάβει ότι ο Καζ είχε πάει πιο κοντά. Ο ντρέντγουλφ έστρεψε στιγμιαία τα τυφλά μάτια του προς το μινώταυρο κι ύστερα τον αγνόησε. Μίλησε ξανά.
«Ήταν επιθυμία του Κράινους να σε ξεκολλήσουμε προσωπικά από το στρατόπεδο και να σε φέρουμε στη μητρόπολή του, για να μονομαχήσει μαζί σου με όλη του την άνεση.»
Ο Χούμα ένιωσε το λαρύγγι του να στεγνώνει. «Στάθηκα τυχερός.»
«Η τύχη είναι ικανότητα. Αν ζούσες πολύ περισσότερο, θα το μάθαινες αυτό.»
Ο ιππότης και ο μινώταυρος σφίχτηκαν. Ο καθένας τους περίμενε το δάσος να πλημμυρίσει ξαφνικά με τις απαίσιες μορφές αμέτρητων ντρέντγουλφ. Ωστόσο τίποτα δεν έγινε και το μοναχικό πλάσμα τούς κορόιδεψε ξανά με το σχεδόν ανθρώπινο χαμόγελό του.
«Από μένα μη φοβάσαι τίποτα. Αν είναι να φοβηθείς κάτι, να φοβάσαι τον εαυτό σου, Ιππότη του Στέμματος. Αυτή τη στιγμή είσαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού σου.»
Με άλλο ένα γέλιο, ο ντρέντγουλφ βρέθηκε στα τέσσερα. Ο Καζ προσπάθησε να τον χτυπήσει, αλλά το τέρας έκανε μεταβολή και χάθηκε στο δάσος. Κι οι δυο τους ήξεραν ότι δε θα το ακολουθούσαν.
«Τι ήταν όλα αυτά;» αναρωτήθηκε ο μινώταυρος.
«Φαίνεται πως ήρθε να με κοροϊδέψει.» Ο Χούμα έβαλε το σπαθί του στο θηκάρι. «Αλλά γιατί ν’ ασχοληθεί ο Κράινους με κάποιον σαν εμένα;»
«Ίσως τον ενδιαφέρει περισσότερο ο φίλος σου. Ίσως αυτός ο φίλος σου να μην πιάνεται εύκολα – και αυτό να είναι ένα απλό κόλπο. Ποιος είναι ο Μάτζιους;»
Ο Χούμα τού διηγήθηκε γοργά τις λεπτομέρειες του νυχτερινού περιστατικού.
Το πρόσωπο του μινώταυρου σκοτείνιασε συνειδητοποιώντας πως όλα αυτά είχαν συμβεί ενόσω κοιμόταν. Καθώς τέλειωνε τη διήγησή του ο Χούμα, μερικοί ιππότες άρχισαν να σαλεύουν.
«Τι πρέπει να κάνω;»
Ο Καζ κούνησε το κεφάλι. «Ξέρω τι θα έκανα εγώ, αλλά οι τρόποι μου είναι διαφορετικοί από τους δικούς σου, Ιππότη της Σολάμνια. Θα έλεγα να δοκιμάσεις το όρθιο πτώμα. Φαίνεται να είναι σύμμαχός σου.»
Ο Καζ είχε δίκιο, κατέληξε ο Χούμα. Ίσως ο Ρέναρντ να μπορούσε να εξηγήσει τα λόγια του Γκάλαν Ντράκος.
Ξαφνικά σηκώθηκε δυνατός άνεμος και κάμποσες τεράστιες μορφές φάνηκαν να παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τον ίδιο τον ουρανό. Παντού ολόγυρα οι ιππότες κοίταζαν τον ουρανό αντικρίζοντας ένα θέαμα που μόνο ενθαρρυντικό μπορούσαν να το βρουν. Μεγαλόπρεπα, φτερωτά πλάσματα πέταξαν κυκλικά πάνω από το στρατόπεδο κάμποσες φορές. Χρυσοί, ασημένιοι, μπρούτζινοι, χάλκινοι, οι δράκοι ήταν υπέροχοι μέσα στη λαμπρότητά τους. Μερικοί ορειχάλκινοι δράκοι πετούσαν στο πλάι τους, αλλά ήταν λίγοι. Αυτοί προτιμούσαν τη ζέστη της ερήμου.