Ο Χούμα υπολόγισε ότι ήταν τριάντα με σαράντα. Σπουδαία δύναμη, ειδικά αν ήταν οργανωμένη. Αυτό ήταν το μοναδικό πλεονέκτημα που είχαν απέναντι στα μαύρα ξαδέρφια τους. Οι δράκοι της Τακίσις ήταν έτοιμοι να φαγωθούν μεταξύ τους, ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης. Οι δράκοι του Φωτός εκμεταλλεύονταν αμέσως αυτές τις περιστάσεις – πάντοτε.
Με τον ερχομό των δράκων ο Χούμα ξέχασε τους φόβους του στη στιγμή. Η παρουσία των δράκων τον γέμιζε πάντα με μια σχεδόν παιδική αγαλλίαση. Άρχισε να τρέχει προς το σημείο όπου προσγειώνονταν, αγνοώντας τις φωνές του Καζ, ο οποίος δεν είχε καμία όρεξη να τους ξαναδεί τόσο σύντομα μπροστά του.
Ο Χούμα δεν ήταν ο μόνος που έτρεχε. Ακόμα και οι παλαίμαχοι έρχονταν τρέχοντας, γιατί συχνά η επίσκεψη των δράκων σήμαινε ότι υπήρχαν πολύ σημαντικά νέα.
Όταν έφτασε ο Χούμα στο σημείο της προσγείωσης, είδε ότι οι τρεις διοικητές του στρατού είχαν ήδη πιάσει κουβέντα με έναν τεράστιο χρυσό δράκοντα. Παρά το τεράστιο μέγεθος του, ο δράκος μιλούσε με απαλή, σχεδόν γλυκιά φωνή. Φαίνεται πως οι ειδήσεις του ήταν μάλλον ανησυχητικές, γιατί ο Χούμα είδε το βλέμμα του Άρχοντα Όσγουολ να σκοτεινιάζει.
Ο Χούμα εντόπισε τον Ρέναρντ. Ο ιππότης φαινόταν ακόμη πιο ωχρός απ’ ό,τι συνήθως – και φάνηκε να εκπλήσσεται ακούγοντας τον Χούμα να τον φωνάζει.
«Τι νέα, Ρέναρντ;»
«Οι ανατολικές δυνάμεις υποχωρούν.»
Η απουσία συναισθήματος από τη φωνή του λιπόσαρκου Ρέναρντ είχε ως συνέπεια να διαφύγει από τον Χούμα η σημασία της δήλωσής του. Όταν συνειδητοποίησε τι είχε ακούσει, ο Χούμα απόμεινε με το στόμα ανοιχτό. Πήρε ανάσα και ξεστόμισε ακριβώς τις ίδιες λέξεις. Τις ξανάπε άλλη μια φορά – κι ύστερα κούνησε το κεφάλι.
«Δεν είναι δυνατόν! Οι ιππότες δεν έχουν υποστεί ποτέ τέτοια ήττα!»
«Την υπέστησαν τώρα.»
Ήταν αναγκασμένοι να περιμένουν όσο μιλούσαν οι διοικητές με το χρυσό δράκοντα. Ο Καζ στάθηκε δίπλα στον Χούμα με έκφραση που έδειχνε ότι είχε ακούσει τα νέα. Ο νεαρός ιππότης αναρωτήθηκε πώς να ένιωθε ο τεράστιος ανατολίτης. Και πάλι όμως ο μινώταυρος δεν μπορούσε να γυρίσει στον εχθρό έχοντας σκοτώσει έναν από τους αρχηγούς του.
Σαν να διάβασε τη σκέψη του, ο Καζ χαμήλωσε το βλέμμα. «Δε μετάνιωσα για την πράξη μου, Χούμα. Επιλογή μου ήταν να σκοτώσω το ογκρ – και θα το έκανα ξανά. Άλλωστε, δεν έχω πια θέση κοντά στους δικούς μου. Γι’ αυτούς είμαι ένας δειλός που είχε την αδυναμία να δείξει έλεος στους αδύναμους.»
Στο μεταξύ είχαν προσγειωθεί οι περισσότεροι δράκοι. Ο Χούμα πρόσεξε έναν ασημένιο δράκο που –αν είναι δυνατόν!– του φάνηκε γνωστός. Ετοιμαζόταν να διώξει αυτή τη γελοία σκέψη από το μυαλό του, όταν ο δράκος στράφηκε προς το μέρος του και του έγνεψε. Ήταν το ίδιο πλάσμα που τους είχε σώσει, η ίδια δράκαινα που είχε πολεμήσει με το φονικό μαύρο θηρίο που ίππευε ο πολέμαρχος, ο ίδιος ο Κράινους.
Κάπου μπροστά ήχησε ένα κέρας, μια μοναδική λυπητερή νότα που αργοπέθαινε λες κι αυτός που το φυσούσε είχε χάσει κάθε ελπίδα. Θα μπορούσε να είναι κι έτσι.
Οι ουρανοί άρχισαν να μαυρίζουν ξανά. Μέσα σε λίγα λεπτά, η σκοτεινιά θα κατάπινε τις πρώτες γραμμές των ιπποτών. Μόνο οι θεοί ήξεραν τι θα συνέβαινε μέσα στην ακτίνα της.
Ο Μπένετ και ο Άρακ Χόκαϊ βλαστήμησαν δυνατά, ενώ ο Άρχοντας Όσγουολ πήρε όψη γέρου. Οι ώμοι του κύρτωσαν και χρειάστηκε προσπάθεια για να πάρει τα μάτια του από το δράκοντα.
Το τεράστιο ερπετό δε μίλησε, αλλά η συμπόνια του ήταν προφανής.
«Άρχοντά μου!» Ο Μπένετ φώναζε πια. Ο άνεμος δυνάμωνε γοργά. Μερικοί δράκοι χτύπησαν νευρικά τα φτερά τους, νιώθοντας ίσως τις κακόβουλες δυνάμεις που συγκεντρώνονταν σε αυτή την καινούρια απειλή.
Στο άκουσμα της φωνής του ανιψιού του, ο Άρχοντας Όσγουολ φάνηκε να συνέρχεται. Μη σπαταλώντας άλλο χρόνο, διέταξε τους άντρες να ετοιμαστούν για μάχη και να τρέξουν στα πλησιέστερα χαρακώματα. Το στρατόπεδο θα αφηνόταν στο έλεος του ανέμου. Δεν ήταν καιρός για συγυρίσματα. Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου.
Ο Ρέναρντ χαμήλωσε την προσωπίδα του και φώναξε «Κόλπο ήταν η ήττα μας από το άλλο σκοτάδι. Πάω στοίχημα ότι οι μάγοι θα βρεθούν μπροστά σε χειρότερες δυσκολίες όταν θα προσπαθήσουν να την απωθήσουν – και στοιχηματίζω ότι θα χάσουν.»
Ο άνεμος του γύρισε την ανάσα στα πνευμόνια. Ο Χούμα ακολούθησε το παράδειγμα των άλλων ιπποτών και χαμήλωσε την προσωπίδα του. Πάλεψε να πάρει ανάσα. Δίπλα του ο Καζ ήταν αναγκασμένος να υφίσταται τα πάντα. Ο Χούμα ήξερε ότι οι μινώταυροι έπλεαν στις αγριότερες θάλασσες με αρκετή ευκολία, αλλά και πάλι ο Καζ είχε σκεπάσει το πρόσωπό του με τα χέρια και είχε πέσει στο ένα γόνατο.
Ο άνεμος δυνάμωσε κι άλλο.